O kulturze mówi się często i chętnie. To temat nośny, a jednocześnie trudny, bo pojęcie kultury jest niejednoznaczne. Najbliższa codziennemu doświadczeniu wydaje się jednak kultura osobista — ta, która ujawnia się w najprostszych sytuacjach: w rozmowie, w sposobie bycia, w reakcji na drugiego człowieka. I właśnie ona w dużej mierze decyduje o tym, kim jesteśmy w oczach innych.
Kultura osobista to nie tylko zestaw dobrych manier. To wewnętrzny kompas, który podpowiada, gdzie kończy się wolność jednostki, a zaczyna szacunek dla drugiego człowieka. To umiejętność zachowania się z klasą — również wtedy, gdy nikt nie patrzy. Wciąż aktualne pozostaje stare powiedzenie: „Jak cię widzą, tak cię piszą”.
Pierwsze wrażenie, sposób mówienia czy wygląd często decydują o tym, czy zostaniemy wysłuchani i potraktowani poważnie.
Zbyt często kulturę osobistą sprowadza się wyłącznie do wyglądu i form grzecznościowych. Tymczasem to pojęcie znacznie szersze. Obejmuje poziom ogólnej wiedzy, umiejętność logicznego myślenia, dbałość o zdrowie i higienę, troskę o otoczenie, a także przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Kultura osobista porządkuje codzienność i sprawia, że życie wśród innych staje się po prostu łatwiejsze.
Wielu z nas stara się prezentować wysoki poziom kultury osobistej. Nie wszystkim jednak się to udaje. Jednych określa się mianem ludzi z klasą, innych — bez ogródek — prostakami czy chamami. Co ciekawe, granica ta wcale nie przebiega wzdłuż linii wykształcenia.
Wbrew obiegowym opiniom dyplom uczelni nie jest gwarancją kultury osobistej. Można posiadać tytuły, wiedzę i elokwencję, a jednocześnie razić arogancją, pogardą czy agresją słowną. Chamstwo, brak empatii i nienawiść skutecznie dyskwalifikują nawet najbardziej wykształconych. Życie wielokrotnie pokazuje, że wykształcenie i kultura osobista nie zawsze idą w parze.
Są ludzie, którzy jakby naturalnie potrafią zachować takt, szacunek i umiar. Są też tacy, którzy — niezależnie od wykształcenia — nie potrafią ukryć braku kultury.
Dotyczy to również osób, które zamiast dzielić się wiedzą, używają jej jako narzędzia wywyższania się. Trudno korzystać z mądrości kogoś, kogo zachowanie odpycha.
Zdarza się również, że nadmierne starania przynoszą odwrotny skutek. Przesadna uprzejmość, nieszczere komplementy i sztuczne gesty szybko zostają rozpoznane.
Kultura osobista nie znosi fałszu — wymaga autentyczności. Bez niej nie da się zbudować prawdziwego szacunku ani sympatii.
Wniosek nasuwa się sam: to nie tytuły przed nazwiskiem świadczą o klasie człowieka. Żaden dyplom nie zastąpi empatii, szacunku i elementarnej kultury. A ich braku nie zamaskuje nawet najwyższe wykształcenie.
Pozostaje więc pytanie najważniejsze — skierowane nie do innych, lecz do nas samych: jak wygląda nasza kultura osobista? Czy naprawdę mamy klasę?
***
Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:
https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych
Samo czytanie już jest dla mnie darem.
Dziękuję 💓Halszka