Trzeci dziurawiec. Opowieści Mintka — część XIII — Tym razem będzie o… braciszku, który rośnie szybciej niż się da zauważyć, o radiu, które nie wytrzymało napięcia, i o hałdach rzepaku, które okazały się najlepszym placem zabaw świata. O tym, że czasem wystarczy chwila, żeby zwykły dzień zamienił się w małą katastrofę — i jeszcze większą przygodę.
Fajnego
mam braciszka, co nie? Rośnie nam jak na drożdżach i już ma pół
roczku. Nawet kuzynka Cesia przyszła do nas, żeby zobaczyć, ile
już urósł.
Mówi, że dużo i że jest kochany. Terenia też
go kocha… Zaraz, a gdzie Tereni warkocze? Aha, z początkiem
wakacji wreszcie się ich pozbyła.
(zdjęcia — znów byle jakie. Hihi… ale wiadomo, to tatuś — fotograficzny antytalent je robił. Pokazuję je jednak, bo chcę się pochwalić pięknymi sukieneczkami, które nam wszystkim mamusia własnoręcznie uszyła. Na drugim zdjęciu również. Prawda, że zdolna jest?)
Nasz osobisty fryzjer, pan Idziak, ściął jej te nieszczęsne długie włosiska. I to mamusia sama ją do niego zaprowadziła. Na odczepnego, jak mówiła, bo Terenia długo jej dziurę w brzuchu o to wierciła. Prosiła, przekonywała i tłumaczyła na wszystkie możliwe sposoby.
Sypała też argumentami jak z rękawa: że ja mam od zawsze krótkie włosy, że Lodzia już od trzech lat takie ma, że tylko ona nie wiadomo po co nosi te warkocze i same kłopoty z nimi, że wpadają do zupy, że gnidy znów może z kolonii przywieźć jak w zeszłym roku… I tak w kółko, aż mamusia nie mogła już tego słuchać, więc w końcu zaprowadziła ją do fryzjera.
Och, jaka
Terenia była szczęśliwa! Tak się cieszyła ze swojej nowej
fryzury (podobnej do mojej zresztą), że w drodze powrotnej
wypaplała mamusi naszą tajemnicę sprzed dwóch lat. No, o tej jej
połówce warkocza odgryzionego przez Kazana.
Mamusia, o dziwo,
wcale się nie zdenerwowała, tylko się śmiała. Ha, a to ci numer!
A ja się tak długo męczyłam z trzymaniem tego w tajemnicy. No czy
nie jestem głupia? Skoro mamusię to rozbawiło, to mogłam ją już
dawno rozśmieszyć. Zawsze Terenia musi być lepsza… Kurka wodna!
Ale ja za to jestem lepszą niańką dla naszego malutkiego braciszka. Bo to ja jeżdżę z nim na spacery, bawię się z nim i usypiam go, kiedy mamusia musi wyjść z domu.
Raz jednak Wojtuś nie chciał zasnąć, a mnie śpieszno było wyjść z Baśką z sąsiedztwa na podwórko, więc końce koca przywiązałam do dwóch krzeseł i zrobiłam mu całkiem szykowny hamak.
Baśka siedziała na jednym krześle, ja na drugim i kołysałyśmy go… Radio, które widać na zdjęciu (tatuś mówił, że było bardzo drogie, bo miało jakąś węglową obudowę), grało cicho, aż nagle zaczęło trzeszczeć.
Wojtuś w ryk — więc podskoczyłam do niego i próbowałam go jakoś ustawić. Nie chciało przestać, więc walnęłam pięścią w pokrętło. Przestało… ale pokrętło wyleciało razem z szybką.
Wystraszona, natychmiast włożyłam pokrętło — jak trzeba — na miejsce, radio znów zaczęło grać i… trzeszczeć. Tak że wszystko wróciło do normy. Tylko szybki niestety nie udało mi się do stanu poprzedniego doprowadzić.
Wprawdzie udało mi się wybitym kawałkiem dziurę zakryć, lecz nie do końca. Byłam wściekła na to głupie radio. Nabluzgałam mu pod nosem, ile wlezie. Ale w końcu dałam sobie spokój i z naprawą, i z bluzganiem, gdyż zauważyłam, że Wojtuś w międzyczasie usnął.
Szybciutko przeniosłam go więc do łóżeczka i pognałam z Baśką na podwórko, zapominając o całej tej radiowej sprawie.
Dopiero tatuś mi o niej wieczorem przypomniał, bo dostałam burę jakich mało. Nie powiem, trochę się tą burą przejęłam, ale że akurat wróciłam do domu po wspaniałej zabawie i byłam od środka ciągle jeszcze rozbawiona, to jakoś szybko mi przeszło.
A byłam właśnie z Baśką i Jolką w cukrowni pozjeżdżać sobie z hałdy rzepaku... Że co? Że coś mi się pokręciło? Akurat! Nic mi się nie pokręciło i wiem, co mówię. Bo też nie pierwszy raz zjeżdżałam po hałdzie rzepaku w cukrowni.
Od paru już lat w czasie wakacji w cukrowni suszony jest rzepak. Ludzie muszą przecież mieć robotę cały czas, a nie tylko w czasie kampanii cukrowej. No!
Do cukrowni zwożą więc rzepak z każdej strony. I rolnicy furmankami albo traktorami — co bogatsi, i kierowcy dużymi autami, i kolejarze koleją. Tak że w czasie wakacji rzepaku jest w cukrowni od groma. W suszarni jest suszony, a potem zsypywany w ogromnej hali na dwie hałdy.
A hałdy te są ogromniaste. Wysokie po sam sufit hali. Pięknie wyglądają. Są czarne jak smoła i cieplutkie jak… jak… jak dach naszej małej obórki po Muńce.
No, no, tylko się nie śmiać! Wiem, co mówię, bo tysiące razy się na nim opalałam. Dach pokryty jest papą, która w upalny dzień nagrzewa się niesamowicie i bardzo długo jest ciepła. Nawet po zachodzie słońca jest jeszcze ciepła.
Przekonałam się o tym wiele razy, bo w tej obórce po Muńce urządziłam sobie wspaniały dzienny pokoik.
Rzepak w suszarni jest podobnie ciepły. Oj, przyjemniutko ciepły. No i jak tu takiego dobra nie wykorzystać, kiedy już wszyscy pracownicy cukrowni są w domach?
Grzechem by było, gdyby się nie wykorzystało. A ja grzeszyć nie lubię, więc wykorzystywałam. A ze mną Baśka i Jolka.
Zresztą tylko ja miałam takie szczęście, że mogłam wchodzić do cukrowni, kiedy chciałam. Portierzy na brzmienie mojego nazwiska od razu otwierali drzwi i wszystkie zabudowania stały przede mną otworem. Nie zastanawiałam się dlaczego — po prostu tak było. Więc i to trzeba było wykorzystywać, ile się da. A dawało się bardzo dużo.
W czasie kampanii cukrowej tyle się działo, tyle było do zwiedzania, tyle było do zjedzenia. I to nie tylko cukru w każdej postaci, czy melasy, ale różnych też pysznych różności, gdyż ludzie tam pracujący, chętnie mnie częstowali tym, co mieli do zjedzenia.
Teraz jest lato, kampanii nie ma i buraków cukrowych jeszcze nie zwożą, ale jest za to rzepak. Hałdy rzepaku. Czy ktoś wie, jaka to świetna zabawa może być na takiej hałdzie rzepaku? Ja wiem, bo sama tę zabawę wymyśliłam. I sama też nauczyłam moje koleżanki zjeżdżać ze szczytu hałdy.
A zjeżdżać można na wiele sposobów: na plecach, na pupie, na brzuchu, na nogach, przodem, tyłem, bokiem… Raz nawet chciałam na głowie zjechać, ale mało się nie udusiłam, bo głowa mi ugrzęzła w sypkim rzepaku po samą szyję, to dałam sobie spokój z takim akurat sposobem zjeżdżania. No ale spróbować trzeba było przecież. Bo kto nie próbuje, to nie wie, co można, a czego nie.
Jak już się ubawiłam po same pachy, zwijałam wtedy koleżanki z hałdy i przystępowałyśmy do wzajemnego otrzepywania się z rzepaku. Bo też rzepak miałyśmy wszędzie. We włosach, w ubraniach, w butach, i… we wszystkich dziurkach. Nawet nie będę ich wymieniać, zwłaszcza tej jednej, bo znów mi się przypomni, żem dziurawiec.
Najgorzej nam było wytrzepać rzepak z listew spódniczek. No bo też trudno się było do niego dostać, bez sprucia choćby kawałka listwy. A tego robić nie chciałyśmy, bo potem mogłybyśmy w domu oberwać… Zresztą i tak obrywałyśmy. Za co? Jak to za co? Za darmo!
No i może za tych „parę” ziarenek rzepaku, które w pralce — przy praniu naszych spódniczek — pływały potem na powierzchni wody, tworząc zawiesiste, tłuste plamy... Ale i to się jakoś przeżyło!
Cykl: „Trzeci dziurawiec. Opowieści Mintka”
Poprzednie odcinki:
Prolog: Gdzie diabeł nie może, tam Mintek, czyli o odwadze, która prowadzi przez życie
To cykl wspomnień z mojego dzieciństwa — trochę prawdziwych historii, trochę rodzinnych anegdot i trochę psot pewnej dziewczynki zwanej Mintkiem.
Każda opowieść będzie miała swój własny tytuł i będzie osobnym fragmentem tej historii, ale wszystkie razem stworzą jedną opowieść o dorastaniu w powojennej Polsce.
1. Narodziny na przekór, dzieciństwo z pazurem
2. Mintek, pieprz w pupie i fotograf
3. Gdy mamusia skończy — pierwsze drzewo moje
4. Błysk, dym i rak z charakterem
5. Flesz, bunt i dziwne pytania... A może czegoś nie zrozumiałam?
6. Kurdupel, czerwonoskóre i skok w skarpetkach
7. Świętość, powaga, warkocz i tajemnica, która poszła z dymem
8. Komunia, kot i brak świętej Haliny
9. Kubek mleka i rozkrochmalona zemsta
10. Muńka telewizor i sprawa „dziurawca”
11. Na Wschód — z duszą naramieniu. Szerokie tory i wąskie nerwy
12. Między pożegnaniem a początkiem. Łzy, lufy i Wojtuś
Ciąg
dalszy opowieści Mintka nastąpi.
W kolejnej historii Mintek znów
narobi trochę zamieszania.
