Jak żyć, kiedy żar leje się z nieba?

Gdy asfalt mięknie, a człowiek razem z nim, zaczyna się prawdziwa walka o przetrwanie. Spokojnie — są na to sposoby!

Europę zalewa fala upałów — i to nie byle jaka, tylko taka, przy której człowiek zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem nie przeprowadził się do piekarnika.

Ludzie kombinują, jak mogą, żeby to jakoś przetrwać. Najlepiej mają ci, którzy mogą się chłodzić nad wodą — plusk, chlup i od razu życie nabiera sensu. Albo tacy spryciarze, co uciekają do jaskiń — naturalna klimatyzacja, zero rachunków!

Są też inne sposoby na eleganckie „wypięcie się” na upał. Trzeba tylko uruchomić szare komórki (o ile się nie przegrzały) i znaleźć coś dla siebie.

Na przykład szybkość i wiatr we włosach! Kto ma fantazję, prawo jazdy i trochę grosza, może wskoczyć do kabrioletu, na motocykl albo na quada i pognać przed siebie, udając, że to nie 35 stopni, tylko przyjemne 22.

Dla bardziej przyziemnych — rower. Owszem, człowiek się poci jak fontanna, ale — mówię to jako doświadczona rowerzystka — w krótkich spodenkach, T-shircie i przewiewnym kasku da się żyć. A nawet człowiek czuje się jak bohater sportowy… przynajmniej do pierwszego podjazdu pod górkę.

No dobrze, żarty na bok. Prawda jest taka, że takie sposoby są raczej dla młodych i pełnych energii. A co z resztą świata? Seniorami? Osobami z niepełnosprawnościami?

Dla nich najlepsza strategia to tryb „nietoperz”: siedzieć w domu, okna zamknięte, zasłony zaciągnięte i udawać, że słońce nie istnieje.

Dopiero wieczorem — wielkie otwarcie! Okna na oścież, przeciąg jak w horrorze i szybkie wietrzenie mieszkania, zanim komary ogłoszą imprezę sezonu.

Rano powtórka z rozrywki — zanim słońce znów zacznie grillować wszystko, co żywe.

A jedna zasada łączy wszystkich, bez wyjątku: pić dużo wody. Najlepiej niegazowanej. A „woda ognista”? No cóż… ona akurat dolewa oliwy do ognia, więc lepiej dać jej urlop do jesieni!

Ech, te letnie upały…

W kość nam straszliwie dały.

Marzy nam się chłodny cień,

Albo choćby mroźny dzień.

Między myślą a rzeczywistością...

 

Prawda wyobrażona — to wytwór umysłu jednego twórcy, który snuje obrazy, jakich nikt inny nie zdołałby stworzyć — tekst w obrazie.

22 dni czekania. Historia z Wisły, która brzmi jak cud

Siedmiu wypłynęło. Przeżyło trzech. Resztę dopisała Wisła, czas i przypadek — albo coś więcej. To jedna z tych historii, które trudno wytłumaczyć.

W 82. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego myślami wracam do historii mojego wujka — żołnierza Armii Kościuszkowskiej.

Był sierpień 1944 roku. Razem z innymi ochotnikami ruszył przez Wisłę, by wesprzeć walczącą Warszawę. Noc rozdarł ogień. Ich łódź znalazła się pod ostrzałem — z siedmiu ocalało tylko trzech.

Ranni, półprzytomni, zdani na łaskę nurtu, dryfowali, aż rzeka zatrzymała ich pod zwalonym przęsłem mostu Poniatowskiego. Tam, w cieniu ruin, wujek spędził dwadzieścia dwa dni — ciężko ranny, bez opieki, gasząc pragnienie wodą z Wisły.

Z pomocą przyszedł trzynastoletni harcerz, Rysiek. Ryzykując życie, wyłowił z rzeki przesiąknięty wodą i krwią chleb z zatopionych chlebaków poległych.

Mijały dni, a wokół wciąż krążyły niemieckie patrole — nikt nie odważył się ich wydobyć z tego miejsca zawieszonego między życiem a śmiercią.

I wtedy, po trzech tygodniach, pojawiła się łódź — cicha, niemal nierzeczywista, jakby wyłoniła się z mgły. Doczepiony do niej kajak kołysał się lekko na wodzie. Z ostatkiem sił wdrapali się na pokład i przeprawili na drugi brzeg. Tam czekało ocalenie.

Dla nich to był cud nad Wisłą.

Wiedza zobowiązuje. Bez wyjątków. Koniec wygodnych sumień

Wiedza daje siłę – a siła zobowiązuje. Kto ją posiada, bierze odpowiedzialność za życie na Ziemi.

Wszystko, co żyje, dąży do rozwoju i wydaje owoce. Gdy jednak pojawiają się przeszkody, człowiek – uzbrojony w rozum i dorobek nauki – nie ma prawa stać z boku.

Jego obowiązkiem jest działać: wspierać rozwój ludzkości i chronić przyrodę. Bez uników, bez ucieczek, bez zasłaniania się wygodnymi formułkami o „klauzuli sumienia”, które zbyt często służą jedynie usprawiedliwieniu bezczynności... Koniec wygodnych sumień!

Aronia — mała czarna bomba zdrowia

Szukasz prostego sposobu na wzmocnienie organizmu? Aronia, bogata w antyoksydanty, pomaga zadbać o zdrowie serca i chroni przed infekcjami. Poznaj jej właściwości i zastosowanie.

Aronia czarna to niepozorny krzew z rodziny różowatych, który dorasta do około 2–2,5 metra wysokości. Kwitnie w maju drobnymi, białymi kwiatami, a jesienią zachwyca intensywnie wybarwionymi liśćmi.

Choć dziś spotykamy ją głównie w Europie, jej naturalnym środowiskiem są wschodnie wybrzeża Ameryki Północnej. W naszych warunkach najczęściej uprawiana jest na plantacjach, ale czasem można natknąć się na nią także w lasach.

Warto sięgnąć po aronię, bo to prawdziwa skarbnica zdrowia. Zawiera duże ilości antocyjanów — naturalnych związków o silnym działaniu przeciwbakteryjnym i przeciwwirusowym. I to właśnie dlatego warto sięgać po jej przetwory szczególnie jesienią i zimą, gdy łatwo o przeziębienie.

Antocyjany wspierają organizm na wiele sposobów:

— chronią komórki przed stresem oksydacyjnym,

— poprawiają krążenie,

— łagodzą stany zapalne,

— wspomagają wzrok,

— pomagają utrzymać prawidłowy poziom cholesterolu.

Dodatkowo wpływają korzystnie na naczynia krwionośne, pomagają regulować ciśnienie i zmniejszają ryzyko powstawania zmian miażdżycowych. Z tego względu aronia jest szczególnie polecana osobom z nadciśnieniem i chorobami serca.

Choć owoce aronii są dość cierpkie w smaku, świetnie nadają się do przetworów. Można z nich przygotować: soki, dżemy i powidła, galaretki, marmolady, a także susz do herbat i naparów. To doskonały sposób, aby zachować ich właściwości na dłużej.

Aronia to także roślina dekoracyjna. Jesienią jej liście przebarwiają się na intensywne odcienie pomarańczu i czerwieni, dzięki czemu pięknie zdobi ogrody i działki.

Kąpiele słoneczne...

 

Kąpiele słoneczne, zwane helioterapią, to świadome przebywanie w słońcu. Wspierają syntezę witaminy D, poprawiają nastrój i pomagają zsynchronizować rytm dobowy — wierszyk w obrazie.

Wielkie poruszenie na Nowogrodzkiej

No cóż, prezesie — wygląda na to, że odkrył pan właśnie coś, co inni podejrzewali od dawna: że system oparty na strachu i złudzeniach działa bez zarzutu… aż do pierwszego podmuchu rzeczywistości. Wtedy nagle okazuje się, że te imponujące mury to raczej karton niż beton, a cała konstrukcja trzyma się głównie na wiarę i taśmę klejącą.

Przez lata oklaski były na zawołanie — niemal jak dobrze wyćwiczony odruch. A teraz? Co za zaskoczenie. Publiczność nie tylko przestała klaskać, ale najwyraźniej zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie pomyliła sali i czy wyjście ewakuacyjne nie byłoby rozsądniejszą opcją.

Historia — niestety dla pana — ma wyjątkowo złośliwe poczucie humoru. Szczególnie wobec tych, którzy uparcie brali strach za lojalność, a milczenie za zachwyt. I którzy byli święcie przekonani, że ta iluzja będzie trwała dokładnie tak długo, jak sobie tego zażyczą.