Wróżba białego obłoku...

 

Pod znakiem obłoku... Czy to biała przepowiednia, dwojaka wróżba, a może dwie drogi twoich myśli? — wiersz w obrazie.

Sagrada Familia w Barcelonie — arcydzieło, które wciąż powstaje

144 lata budowy i końca wciąż nie widać. Sagrada Familia to jeden z najbardziej niezwykłych projektów w historii świata — świątynia, która od pokoleń powstaje na oczach ludzi. Dlaczego właśnie ona budzi tak ogromne emocje?

W ostatnich dniach znów zrobiło się głośno (choć może nie wszędzie) o Bazylice Sagrada Familia w Barcelonie. I trudno się dziwić — ta niezwykła świątynia od ponad 144 lat pozostaje jednym z najbardziej fascynujących placów budowy na świecie.

Przy okazji medialnego szumu wróciło też moje własne wspomnienie sprzed lat, gdy miałam okazję zobaczyć ją na własne oczy, podczas podróży po Hiszpanii.

Pierwsze wrażenie? Przytłaczające — w najlepszym znaczeniu tego słowa. Sagrada Familia sprawia wrażenie gigantycznej „Biblii wyrytej w kamieniu”. To nie jest tylko budowla — to opowieść. Każdy detal, od strzelistych wież i bogato zdobionych fasad po organiczną geometrię wnętrza, zdaje się czerpać inspirację wprost z natury. Gaudí nie tyle projektował — on „hodował” architekturę, pozwalając jej wyrastać z tych samych zasad, które rządzą światem przyrody.

(Niestety, nie mam lepszego zdjęcia — dookoła stało wysokie ogrodzenie — wiadomo, plac budowy)

Tym razem powodem zainteresowania była wizyta papieża Leona XIV, który 10 czerwca 2026 roku, w drugim dniu pobytu w Barcelonie, odprawił mszę właśnie w Sagradzie Familii.

Data nie była przypadkowa — liturgia odbyła się dokładnie w setną rocznicę śmierci Antoniego Gaudíego, twórcy tej niezwykłej świątyni.

Gaudí, kataloński architekt i jeden z najwybitniejszych przedstawicieli secesji, przez lata konsekwentnie realizował swoją wizję, nie oglądając się na konwencje epoki.

Zmarł tragicznie 10 czerwca 1926 roku, kilka dni po tym, jak został potrącony przez tramwaj w Barcelonie. Pozostawił po sobie dzieło niedokończone — ale być może właśnie w tym tkwi jego wyjątkowość.

Od 1992 roku trwa proces beatyfikacyjny Gaudíego. Zgromadzono liczne świadectwa jego głębokiej wiary i duchowości — nie bez powodu zaczęto nazywać go „Bożym Architektem”. A jednak proces ten wciąż pozostaje otwarty.

Dlaczego tak długo? Czy to kwestia kościelnych procedur, czy może — przewrotnie — echo hiszpańskiego „hasta mañana”? A może po prostu wszystko, co związane z Gaudím, musi dojrzewać w swoim własnym tempie — tak jak jego największe dzieło, które od ponad wieku wciąż powstaje.

Polskie być albo nie być...

 

Od wielu lat patrzę na Polskę z zagranicy. Z dystansu widać czasem więcej, a na pewno inaczej. I właśnie ten dystans sprawia, że to, co dziś dzieje się w polskiej polityce, nie wygląda dla mnie jak zwykły spór czy kolejna wyborcza przepychanka. Coraz bardziej przypomina proces, który może mieć swój punkt graniczny. Mam wrażenie, że rok 2027 może być właśnie tym momentem... I to nie będą zwykłe wybory. To będzie wybór ustroju — tekst w obrazie.

To, co nazywasz ładem, jest jedynie oswojonym chaosem…

Zgoda uspokaja sumienie, chaos je rozdziera. A ty i tak musisz wybrać, w czym chcesz żyć — tekst w obrazie.

Wystąpienie Premiera Donalda Tuska — z dedykacją

Brawo, Panie Premierze! Polska jest Panu wdzięczna. Jest Pan mądrym politykiem, prawdziwym patriotą i — przede wszystkim — człowiekiem z klasą.

To wystąpienie dedykuję tym, którzy najgłośniej krzyczą o patriotyzmie, a najmniej mają z nim wspólnego — pisowcom i konfederatom. Pseudopatriotom i pseudokatolikom, którzy pod hasłami wartości szerzą jedynie podziały i nienawiść. Może w końcu coś do nich dotrze.

Proszę klinkąć w link:

Wystąpienie Premiera Donalda Tuska

To nie zgromadzenie — to sprzeciw...

 

To nie ludzie — to siła. To nie tłum — to bunt. To nie cisza — to krzyk. To nie demonstracja — to przełom. To nie protest — to początek... Wiersz w obrazie.

Krzyk, którego nie da się zagłuszyć

Czy można odwracać wzrok od tragedii, która codziennie wyświetla się na ekranach naszych urządzeń? Od obrazów wojny, które przestają szokować, bo stają się codziennością?

Wojna nie jest pojęciem abstrakcyjnym. To zniszczone miasta, spalone domy, rozdzielone rodziny. To cywile ginący w bombardowaniach, zasypani gruzami, umierający z głodu i braku pomocy. Wśród nich są dzieci — najbardziej bezbronne ofiary konfliktów, których nie wybrały.

Trudno nie zapytać: jak to możliwe, że w świecie deklarującym przywiązanie do wartości humanistycznych i religijnych wciąż dochodzi do takiego cierpienia? I gdzie w tym wszystkim jest Bóg, o którym mówi się jako o dobru, miłości i sprawiedliwości?

Największe religie świata głoszą pokój i miłosierdzie. Historia jednak pokazuje, że człowiek wielokrotnie potrafił odwrócić te wartości i użyć ich jako uzasadnienia przemocy.

W efekcie to nie brak wiary, lecz człowiek — niezależnie od niej — pozostaje najczęściej źródłem największego cierpienia.

Wobec nadmiaru obrazów wojny wielu ludzi reaguje podobnie: najpierw poruszeniem, potem bezsilnością, a w końcu emocjonalnym odcięciem. To mechanizm obronny, ale też ryzyko zobojętnienia.

Mimo to nie znika pytanie o reakcję. Pomoc — nawet najmniejsza — pozostaje sprzeciwem wobec obojętności. Nie zatrzyma wojny, ale nie pozwala całkowicie milczeć sumieniu.

Najbardziej poruszający pozostaje obraz ludzi klęczących w ruinach. Modlą się, błagają, wołają o cud, a Bóg milczy.