Wielkie patriotyczne hasła, bojowy zapał i wskazany wróg. Gdy polityczna retoryka zaczyna przypominać musztrę, a miłość do ojczyzny przybiera postać wojennego okrzyku, trudno nie zapytać: dokąd Polskę doprowadzi sojusz Kaczyńskiego z Braunem, od którego ten pierwszy jeszcze trzy miesiące temu głośno, ostro i stanowczo się odżegnywał? Cóż, tego można było się spodziewać po największym hipokrycie i manipulatorze w kraju...
Czy owce naprawdę są tak bezwolne i bezmyślne, jak głosi obiegowa opinia? A może mają o nas znacznie gorsze zdanie, niż nam się wydaje? — tekst w obrazie.
Kto powiedział, że wielkie psy nie potrafią być rozczulająco słodkie? Loki, choć gabarytami imponuje, w czasie snu zamienia się w wyjątkowo urocze stworzenie. A jego pozycje? Istne fotograficzne perełki! — wiersz w obrazie.
Jesienny deszcz nie zawsze zachęca do wyjścia z domu, ale warto dostrzec jego urok w kroplach, które migoczą wokół niczym brylanciki.
Czy dzieci są odbiciem swoich matek? Czy dobre wychowanie, rodzinne wartości i matczyna miłość rzeczywiście potrafią uchronić człowieka przed życiowymi błędami? Wiele można na ten temat powiedzieć, ale najwięcej uczą nas własne doświadczenia. Piszę o macierzyństwie, odpowiedzialności, trudnych chwilach wychowawczych i więzi, która nie słabnie nawet wtedy, gdy dzieci zakładają już własne rodziny. Bo dla matki szczęście dzieci zawsze pozostaje największym szczęściem.
„Jakie matki, takie dziatki” – myślę, że w tym przysłowiu jest wiele prawdy. Opieram tę opinię nie tylko na własnych doświadczeniach jako matka wychowująca dzieci, ale przede wszystkim na obserwacji życia. A że jestem baczną obserwatorką i już dość długo żyję na tym świecie, naobserwowałam się sporo. W każdym razie wystarczająco dużo, aby móc wyrobić sobie zdanie na ten temat.
Lubię też czytać różne materiały i przekazy o tematyce rodzinnej. Czasem odwiedzam również fora społecznościowe i muszę przyznać, że tam bywa strasznie. Można doznać szoku po przeczytaniu wypowiedzi niektórych matek na temat własnych dzieci.
Trudno mi zrozumieć takie matki, które skarżą się na swoje dzieci, twierdząc, że je krzywdzą, że są złe, że są nieudacznikami, arogantami czy nawet brutalami, a niektóre — narkomanami albo alkoholikami.
A już zwłaszcza trudno mi zrozumieć te matki, które robią to publicznie. Chcą wzbudzić w ludziach współczucie? A przecież to ich porażka. Porażka, której powinny się wstydzić. Bo to przecież one w głównej mierze ponoszą winę za to, że ich dzieci są takie, a nie inne. Z pewnością poświęcały im zbyt mało uwagi w dzieciństwie. Prawdziwe matki nie szukają współczucia dla siebie, lecz ratunku dla własnego dziecka. Za wszelką cenę dążą do tego, aby ich dziecko było dobrym człowiekiem.
Wiem, że w życiu niczego nie można generalizować. Podobnie jest i w tym przypadku, ponieważ czasami zdarza się, że nawet w dobrych rodzinach trafi się jakiś wyrodek, tak zwana czarna owca. Uważam jednak, że są to wyjątki. Jeśli dziecko wyniesie dobre wzorce z domu rodzinnego, to nawet gdyby gdzieś po drodze, w okresie dojrzewania, poza domem, się zatraciło, wzorce te nie pozwolą mu zatracić się całkowicie, na zawsze. A jeśli już dojdzie do tego, że w swoim środowisku zabrnie w ślepy zaułek, to od tego są rodzice, a zwłaszcza matki, aby pomóc mu się z niego wydostać.
Problemy związane z wkraczaniem dzieci w okres dojrzewania częściej, jak mi się wydaje, dotyczą synów aniżeli córek. Wiem coś o tym, bo sama mam i syna, i córkę. Pamiętam doskonale, ile problemów mieliśmy z synem do pokonania w momencie, kiedy opuściliśmy (z ogromnym bólem serca, mimo wszystko) do cna wybiedzoną komunistyczną Polskę. Tutaj, w Niemczech, wszystko było... i wszystko można było. Jednak początki aklimatyzacji dla nas, Polaków, były strasznie ciężkie. Pod każdym względem. A już zwłaszcza dla takich dorastających chłopców, którzy znaleźli się w środowisku rówieśników różnych narodowości, często pozbawionych jakichkolwiek zasad moralnych.
Widząc to wszystko, nieraz byłam przerażona i bałam się o syna. Nigdy go jednak nie pozostawiałam samemu sobie. Zawsze przy nim byłam. Zawsze trzymałam rękę na pulsie. I kiedy tylko się potknął, pomagałam mu się wyprostować, a kiedy upadł — pomagałam mu się podnieść. Bo i upadki kilka razy się zdarzyły.
Mimo wszystko wierzyłam, że syn wyjdzie z każdej opresji, że zasady wyniesione z domu i jego własny rozsądek zwyciężą. Nie bazowałam jednak tylko na wierze — działałam. Wiedziałam, co mam robić. I robiłam. No i przezwyciężyliśmy wszystko. Razem.
Dziś, kiedy z synem wspominamy tamte czasy, śmiejemy się. Dziś już możemy. Syn zawsze podkreśla, że nawet w najgorszych dla niego momentach wiedział, że niczego złego nie zrobi i że nic złego mu nie grozi, ponieważ w duchu nieustannie czuł nade sobą moje opiekuńcze skrzydła. I za to jest mi wdzięczny.
Kocham swoje dzieci nad życie. Jestem pewna, że w każdej chwili, bez najmniejszego nawet zastanowienia, skoczyłabym za nimi w ogień. Dosłownie i w przenośni. Ciągle utrzymujemy ze sobą bliski kontakt, choć już od wielu lat mają własne rodziny i mieszkają w swoich domach. Na szczęście mieszkamy w tym samym mieście, i to blisko siebie... Nigdy nie szczędzimy sobie słów: „Kocham cię”.
Nie umiem sobie wręcz wyobrazić, aby moje dzieci mogły być złymi ludźmi. Nie umiem sobie wyobrazić, aby mogły mnie skrzywdzić i wystąpić przeciwko mnie. Nie umiem sobie również wyobrazić, abym ja mogła skrzywdzić moje dzieci. Nawet słowem. A co dopiero mówić o tym, bym źle wypowiadała się o nich wobec innych ludzi.
Jestem pewna, że gdyby przytrafiło im się zrobić w życiu coś głupiego, a nawet coś złego, bardzo złego, zawsze byłabym przy nich. Nigdy nie zostawiłabym ich samych z ich problemami. Wszystko jedno, jakiego rodzaju byłyby to problemy. A już zwłaszcza w chorobie, nawet gdyby była ona związana z uzależnieniem od jakichś używek. Jestem pewna, że wtedy tym bardziej walczyłabym o nie. Walczyłabym bez wytchnienia, aby jak najszybciej wyprostować ich pokręcone życie i postawić je na nogi.
Nie pozwalam też nikomu krzywdzić moich dzieci. Zawsze stoję za nimi murem. Na dobre i na złe. Nigdy ich nie krytykuję. Nie narzucam im swoich racji. Radzę, owszem. Podpowiadam. Ale decyzja zawsze należy do nich.
Nigdy też nie zdarza mi się powiedzieć czegoś złego jednemu dziecku o drugim. Czasami nawet coś dodam, upiększę, aby tylko nie dochodziło między nimi do jakichś nieporozumień, wzajemnej niechęci czy obojętności. Ot, taka to moja matczyna dyplomacja.
Trzymają się więc te moje kochane dzieciaki razem i pomagają sobie nawzajem. W każdej sytuacji. Zawsze mogą na siebie liczyć. Ich małżonkowie bardzo cenią w nich te cechy. Tym bardziej że są stąd. A w Niemczech tak bliskie kontakty rodzinne nie są aż tak popularne. Co nie oznacza, że nie są cenione. Są, i to bardzo.
Tak, jest wiele prawdy w przysłowiu, które umieściłam na początku. Są też inne, również wiele mówiące na ten temat, takie jak na przykład: „Jaka mać, taka nać” albo „Niedaleko pada jabłko od jabłoni”... Ostatecznie wiadomo przecież, że przysłowia są mądrością narodów. Powstawały na podstawie obserwacji życia. Tworzyły je pokolenia przez wieki, a prawda w nich zawarta jest ponadczasowa.
Przyznam szczerze, że w przypadku mojej rodziny powyższe przysłowia w dużej mierze się sprawdziły. W pozytywnym sensie. Jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa. No bo jakże miałabym nie być szczęśliwa, skoro widzę, że również dla moich dzieci szczęśliwe życie rodzinne jest wartością nadrzędną? A dla matki przecież nie ma większego szczęścia niż szczęście dzieci... i ich dzieci.
Powtarzanie słowa „szczęście” jest zamierzone, bo szczęście — w jakże krótkim życiu człowieka — jest najważniejsze. Niech się nam więc utrwala... i odmienia przez wszystkie przypadki.
Wprawdzie nie udowodniono, że cytat ten pochodzi od Platona, jednak w internecie funkcjonuje jako apokryf, czyli słowa przypisywane starożytnemu filozofowi. Tak czy inaczej, podoba mi się, ponieważ bardzo trafnie pasuje do liderów współczesnej prawicy — tekst w obrazie.
11 listopada – dzień jedności czy kolejna okazja do dzielenia Polaków?
11 listopada to data wyjątkowa – dzień, w którym powinniśmy się jednoczyć, a nie dzielić. Dzień, w którym powinniśmy szukać porozumienia, wzajemnego szacunku i poczucia wspólnoty.
Tymczasem Karol Nawrocki w swoim wystąpieniu najpierw patetycznie nawoływał do jedności, niemal wykrzykując wzniosłe hasła, by chwilę później bezceremonialnie przejść do krytykowania i podsycania podziałów. Jak zwykle nie ograniczył się przy tym do ataków na premiera Donalda Tuska. Tym razem na celownik wziął również ministra Andrzeja Domańskiego.
A kiedy zakończył swoją tyradę i wreszcie usiadł na miejscu, najwyraźniej zadowolony z siebie, że udało mu się dopiec tym, których przed chwilą atakował, zachowywał się jak ostatni młokos. Z ironicznym uśmiechem wymieniał spojrzenia ze swoją małżonką, kierując je przy tym w stronę wicepremiera Władysława Kosiniaka-Kamysza i ministra Domańskiego.
Obserwując tę scenę, trudno było odczuwać cokolwiek innego niż zażenowanie i niesmak. I to ma być prezydent?! Człowiek, który powinien reprezentować wszystkich Polaków, a zachowuje się jak zwykły prostak, pozbawiony elementarnych zasad kultury i powagi należnej sprawowanemu urzędowi.
Z kolei Jarosław Kaczyński – drugi „mądry inaczej” – również nie przepuścił okazji, by w swoim wystąpieniu ostro zaatakować rządzących. Perorował między innymi, że obecny rząd chce zrujnować polską gospodarkę, a w czasie kampanii wyborczej może dojść do „przelewu krwi”.
To ostatnie stwierdzenie brzmi szczególnie groźnie. Czy to tylko kolejna retoryczna przesada, czy może próba podsycania niebezpiecznych nastrojów wśród swoich politycznych zwolenników?
Do czego właściwie ma prowadzić taka retoryka? I kto poniesie odpowiedzialność, jeśli ktoś potraktuje te słowa jako zachętę do działania?
Czy Polska naprawdę zasłużyła na takich głupców i prostaków? Ich wyborcy, którzy akceptują podobny styl uprawiania polityki i dają się manipulować, najwyraźniej uważają, że tak.
