Nastała moda na kibola...

 

Podobno młodzi potrzebują autorytetów. Najlepiej takich, którzy potrafią pokazać, jak wygląda „szlachetna walka” — limeryk w obrazie.

Dobro czeka na odpowiedź...

 

Dobry człowiek patrzy na piękno świata i nie potrafi zrozumieć, dlaczego ludzie je niszczą. Zadaje więc Bogu pytanie o dobro, zło i możliwość przemiany — wiersz w obrazie.

Gdy wiatr niesie jesień...

 

Pierwszy jesienny powiew przynosi zmianę. Liście spadają, ptaki milkną, a świat powoli zanurza się w złotych barwach nadchodzącej jesieni — wiersz w obrazie.

Biletu do Hagi nie da się anulować...

 

Każdy dyktator kiedyś odkrywa, że władza ma swój termin ważności. A niektóre podróże mają tylko bilet w jedną stronę... — wiersz satyryczny w obrazie.

Dotyk błękitu...

Zachodzące słońce, błękit Adriatyku i cisza, która potrafi dotknąć głębiej niż słowa — wiersz w obrazie.

W lesie dobro rośnie obok zła...

„Pan Tadeusz” przypomina nam piękno grzybobrania i bogactwo leśnego świata. Dziś ten sam świat dostarcza także grzybów, po które sięga się nie dla smaku, lecz dla odmiany świadomości — tekst w obrazie.

Mam w lesie swoje drzewo

Od ponad trzydziestu lat wracam do tego samego drzewa. Jest moim punktem widokowym, azylem i — jak lubię myśleć — anteną łączącą mnie z energią Wszechświata.

Mój ulubiony, stary dąb rośnie na szczycie góry, nad stromym urwiskiem. Często go odwiedzam — od ponad trzydziestu lat. Sama albo z rodzinką.

Drzewa są wszak antenami energii Wszechświata. Energii, która każdemu stworzeniu jest niezbędna do życia. Ja zawsze ją czuję, bo też z Naturą jestem bardzo związana. Żyję z nią w bliskim kontakcie. Mam tak od dziecka.

Wszechświatem zaś jestem zafascynowana i często zdarza mi się buszować wzrokiem po nocnym i dziennym niebie. Wiele ciekawych rzeczy na nim znajduję.

Ale nie tylko w celu dendroterapii wspinam się na szczyt, do „mojego” dębu. Lubię z jego perspektywy oglądać panoramę naszego miasta. A jest co podziwiać! Miasto leży w kotlinie, z obu stron okalane piękną, soczystą zielenią.