Po drugiej stronie ciszy...

Nie ma takiej odległości, której nie potrafiłaby pokonać pamięć. Czasami wystarczy muzyka, chwila zadumy i zamknięte oczy, by znów poczuć obecność tych, którzy odeszli. Bo przecież nie wszystko kończy się tam, gdzie milknie życie…

Zapalając ogień pamięci, wsłuchuję się w "Ciszę".

Kiedy rozmyślam o moich Bliskich i Znajomych, którzy gdzieś tam... po drugiej stronie tęczy patrzą na mnie, w tle sączy się muzyka Jeana Michela Jarre`a. To ona najbardziej inspiruje moją wyobraźnię.

Oczami wyobraźni widzę wtedy Ich wszystkich... Są szczęśliwi. Machają do mnie rękoma... A kiedy się żegnamy, proszą mnie o piosenkę, którą bardzo lubią... O, już słychać ją gdzieś w oddali — link.

Zawsze o tym pamiętam: „Czym Wy byliście, my jesteśmy, czym Wy jesteście, my będziemy”...

Codziennie jestem

myślami z Wami:

— Pokój Waszym Duszom...

niedługo się spotkamy.

The Sound of Silence

Halloween, czyli oswajanie strachów na wesoło

Halloween to nie tylko cukierki, psikusy i upiorne przebrania. To także radosna zabawa, która pomaga dzieciom oswajać strach. Nawet ten przed śmiercią. A skoro można przy tym trochę postraszyć, pośmiać się i najeść słodyczy, to dlaczego nie?

Kiedy nastaje upiorne Halloween,

wszystkie dzieciaki strasznie się cieszą,

wszak to okazja na przebieranki

w upiorne duchy, co bardzo śmieszą.

To też okazja, żeby być w strachu,

by go łagodzić groźnym okrzykiem:

— Cukierek lub psikus! — przed każdym domem,

gdzie każdy mięknie przed takim ryzykiem.

Potem już hojnie wrzuca do worków

straszliwym duchom, czarcim potworom

masę cukierków, keksów, wafelków,

śmiejąc się w oczy wszystkim upiorom.

O to też chodzi w święcie Halloween,

by dzieci uwolnić od wszelkich lęków

poprzez zabawę i moc radości,

z wykorzystaniem z zaświatów wątków.

Kiedyś nie przepadałam za świętem Halloween. Od kiedy jednak przekonałam się, że dzieciaki bardzo lubią tę radosną maskaradę, nawiązującą przecież do Święta Zmarłych, polubiłam i tę tradycję.

I już od lat, kiedy dzieciaki przebrane za różne straszydła przychodzą do mnie z zawołaniem: „Süß oder sauer” (tłum. z niem. „słodkie albo kwaśne”, czyli „cukierek albo psikus”), zawsze obdarowuję je różnymi słodyczami. Ba, sama biorę w tym nawet czynny udział. Przy tylu wnuczkach nie mam wyjścia. I też straszę, dwojąc się, a czasem nawet trojąc...

Happy Halloween więc! Życzenie to oczywiście nie dotyczy tych, których to święto brzydzi, obraża albo wkurza. Kieruję je do wszystkich, którzy mają poczucie humoru i lubią się bawić, a także obserwować, jak bawią się inni. Zwłaszcza dzieci.

Halloween w katolickiej Polsce nie jest dobrze przyjmowany. Szkoda, bo dzieciaki dzięki tej zabawie, choć „upiornej”, to jednak bardzo radosnej, oprócz słodyczy otrzymywanych od sąsiadów zdobywają coś jeszcze. Otóż zdobywają pewną wiedzę. Uczą się pokonywać różne codzienne lęki. Także lęk przed śmiercią.

Wróżka Segritta wnet odpali Halloween!...

 

Halloween za pasem, czary wiszą w powietrzu, a Segritta sposobi się do startu — koniecznie w fioletowym* anturażu! Czy świat jest gotowy na to, co wydarzy się tym razem? Jedno jest pewne: nudy nie będzie! — wierszyk w obrazie.

* Fiolet – kolor kojarzony z duchowością, magią, intuicją i tajemniczością.

Jesień jest kobietą – piękną, zmienną i pełną kolorów...

 

Nie trzeba wiele, by poczuć się lepiej. Czasem wystarczy spacer wśród złotych liści, odrobina słońca i zachwyt nad jesiennym spektaklem barw. Natura potrafi zdziałać więcej, niż nam się wydaje — tekst w obrazie.

Oswoić strach, czyli dynia na Halloween…

 

Zbliża się Halloween, a wraz z nim czas na wydrążone dynie, upiorne miny i dobrą zabawę. Dawne wierzenia spotykają się tu ze współczesną rozrywką, a strach staje się trochę mniej straszny, gdy można się z niego pośmiać — tekst w obrazie.

Najpiękniejsza przyjaźń ma rodzinne korzenie

W rodzinie otrzymujemy coś, czego nie da się łatwo zastąpić: wspólne wspomnienia, znajomość swoich historii i poczucie, że zawsze jest ktoś bliski. Gdy do tych więzi dołącza prawdziwa przyjaźń, powstaje relacja, która może dawać radość przez całe życie.

Rodzinna przyjaźń to wyjątkowa relacja, która łączy bliskość emocjonalną, zaufanie, szczerość i wsparcie, oparte również na więzach krwi.

To przyjaźń, która pozwala być sobą bez lęku przed oceną, zapewnia pomoc w trudnych chwilach oraz umożliwia dzielenie się radościami i smutkami. Nie bez znaczenia jest tu także wspólna historia, znajomość życiowych doświadczeń, tradycji i przeszłości członków rodziny.

Przykładów rodzinnej przyjaźni nie brakuje również w mojej rodzinie… Ot, chociażby moje najstarsze wnuczki – córki mojego syna i córki. Mają ze sobą bardzo bliski kontakt, pomagają sobie nawzajem, a czasem wybierają się razem na krótkie urlopy.

Kiedy były nad Lago di Como, przysłały mi takie oto oryginalne „zaświadczenie”, żebym – jak to babcia – nie martwiła się o nie, bo wszystko u nich w porządku.

Ta grafika to oczywiście dzieło starszej wnuczki. Parę minut machania ołówkiem... i gotowe!

„Przyjaciel to ktoś, kto pomaga ci wstać, gdy jesteś na dole, a jeśli nie może, kładzie się obok ciebie i słucha” – A.A. Milne (z książki Kubuś Puchatek).

Nauka szczęścia...