Satyryczny obraz Polski z czasów PiS — kraju, który zamiast wzmacniać demokrację, coraz bardziej przypominał państwo z politycznej karykatury. Bo przecież Polska miała być silna, a została polityczną ruiną z głeboko podzielonym społeczeństwem.To także satyryczny rachunek krzywd, błędów i konsekwencji rządów PiS, zakończony zapowiedzią nieuchronnego politycznego i moralnego rozliczenia — wiersz satyryczny w obrazie.
* „Psia skóra” — to dawne określenie pasa lub rzemienia używanego do kar cielesnych. Przysłowie sugerowało, że dziecko, które nie słucha ojca i matki, w końcu „posłucha” kary fizycznej.
Są przysłowia mądre, są zabawne, ale są też takie, nad którymi trudno przejść obojętnie. Bo czy naprawdę można nazwać mądrością groźbę kary? — wiersz satyryczny w obrazie.
Jeszcze przez kilka dni będą kusić nas swoim zapachem i smakiem. Potem truskawkowe chatki zamkną swoje podwoje, a my będziemy musieli uzbroić się w cierpliwość aż do przyszłego sezonu.
Chyba każdy z nas wie, że truskawki są bardzo zdrowe. Mają dobry wpływ zwłaszcza na odporność, serce, trawienie oraz regulację poziomu cukru we krwi.
I nic dziwnego, gdyż są bogate w wartości odżywcze. Mają nam do zaoferowania witaminy A, C, E, K i z grupy B, a także sód, potas, wapń, fosfor, błonnik pokarmowy, węglowodany i polifenole. I co ważne, mają mało kalorii — około 32 kcal w 100 g.
Ciekawostką może być to, że zawierają więcej witaminy C niż owoce cytrusowe. Trochę to zaskakujące, ale to prawda.
Niestety, powoli zbliża się koniec sezonu truskawkowego. Wielka szkoda! No, przynajmniej tych rosnących i dojrzewających na świeżym powietrzu. Bo tylko te są naprawdę zdrowe, słodziutkie i pyszne. Te, które później będą nam oferować wielkie sklepy, to będzie „sama chemia”.
U nas, w pobliżu Jeziora Bodeńskiego, co roku zaopatrujemy się w truskawki z tamtejszych plantacji. Od wiosny do końca września.
Tego roku wyjątkowo — aż do połowy października. Potem wszystkie chatki z tymi jakże wartościowymi owocami zwiną swoje podwoje na cały rok.
A my zaśpiewamy:
— Addio, truskaweczki! Addio, ulubione! Przez długie sześć miesięcy wasz zapach będziemy czuć...
Kiedy jesień maluje las złotem, wśród liści dzieją się niezwykłe cudeńka. Leśne ludziki cieszą się jej pięknem, a nocą o ich świecie opowiada dzieciom Wróżka… — wierszyk w obrazie.
Po czwartkowym orędziu pozostało coś więcej niż polityczny spór — pozostał niesmak i pytanie: jak takie słowa brzmią poza granicami Polski? — wiersz satyryczny w obrazie.
Liście spadają, ptaki odleciały, a słońce jakby mniej chętnie zagląda do nas zza chmur. Powód do smutku? Tylko pozornie — jesień też potrafi „zadać szyku”! — wiersz w obrazie.
Czasami wystarczy znaleźć się w odpowiednim miejscu i w odpowiednim momencie, żeby uratować czyjeś życie. Tym razem na mojej drodze stanęła… a właściwie leżała, i to na grzbiecie, owca. Nie wiedziałam wtedy jeszcze, że ta niepozorna sytuacja nauczy mnie czegoś ważnego — i że wiedza może przyjść z najbardziej nieoczekiwanej strony.
A ponieważ dziś jest Światowy Dzień Zwierząt, tę historię dedykuję wszystkim zwierzętom — szczególnie tym, które czasami potrzebują po prostu, żeby ktoś je zauważył. Ta owca miała szczęście, że znalazłam się tamtego dnia właśnie tam. A ja miałam szczęście, że to właśnie ona stanęła na mojej drodze.
Po prawie dwóch godzinach kijkowania przechodziłam akurat obok ogromnej polany, która kilka razy w roku zamienia się w pastwisko dla owiec. Pasło się tam wielkie stado owiec i kóz. I wtedy ją zobaczyłam.
Pod krzewem, na grzbiecie, z nogami skierowanymi do góry, leżała czarno-brązowa owca. Ledwo ruszała głową.
Od razu zauważyłam jej ogromny brzuch i pomyślałam, że albo jest w zaawansowanej ciąży, albo ma potężne wzdęcia. Widok był naprawdę przerażający.
A że często bywam na łonie natury i niejednokrotnie zdarzało mi się wyciągać z opresji różne zwierzęta — zwłaszcza ptaki i owady, takie jak motyle czy pasikoniki — tym razem również nie mogłam przejść obojętnie. Tyle że tym razem kaliber był nieco większy.
Niewiele myśląc, zadzwoniłam pod 112. Stamtąd przekierowano mnie do policji w naszym mieście. Opowiedziałam, co mam przed oczami, i poprosiłam, żeby zareagowali oraz znaleźli adres hodowcy tego stada. Owca potrzebowała natychmiastowej pomocy.
Trochę to moje opowiadanie trwało, bo policjantka miała wiele pytań i dwukrotnie pytała o to samo. Domyśliłam się, że pewnie chce mnie sprawdzić i celowo przeciąga rozmowę, żeby zdążyć namierzyć mój telefon.
Kiedy zaczęłam jej tłumaczyć, gdzie dokładnie się znajduję, po chwili odpowiedziała:
— Okej, już widzę, gdzie pani jest. Zaraz zajmiemy się tą sprawą.
Strasznie żal mi było tej owieczki. Na początku stało koło niej prawie całe stado i z politowaniem patrzyło na leżącą pobratymczynię. Kiedy jednak usłyszały naszą dość głośną rozmowę — miałam włączone nagłośnienie — nieco się odsunęły.
Ja jednak nie zamierzałam spokojnie wracać do domu. Kiedy ktoś potrzebuje pomocy, muszę działać. Taka już jestem.
A widząc tę biedną owcę, wiedziałam, że nie zostawię jej na pastwę losu, zanim policja zadziała.
Z drugiej strony pastwiska zauważyłam jakąś przyczepę należącą do hodowcy. Postanowiłam tam dotrzeć, bo miałam nadzieję, że znajdę na niej jego adres albo numer telefonu.
Nie było to jednak takie proste. Pastwisko było ogrodzone siatką z elektrycznymi pastuchami podłączonymi do generatora, więc musiałam iść okrężną drogą.
Kiedy wreszcie dotarłam do przyczepy, znalazłam tylko numer telefonu do jej serwisu. I tak zadzwoniłam tam parokrotnie. Nikt się nie zgłaszał.
Podjęłam więc dość desperacką decyzję: trzeba będzie „staranować” ogrodzenie i spróbować jednak podejść do owcy.
Jeszcze raz rozejrzałam się po lesie, licząc na to, że zauważę kogoś, kto mógłby mi pomóc. Nikogo.
A przecież często spotykam tu jakichś kijkarzy, rowerzystów czy zwykłych spacerowiczów. Tym razem jakby wszystkich wcięło. Nie było żywej duszy.
Wróciłam na miejsce, odstawiłam kijki i przystąpiłam do sforsowania ogrodzenia. Wyrwałam z ziemi trzy słupki, siatka nieco opadła… i przeszłam po niej. Trochę mnie potrzepało, ale na szczęście nic strasznego się nie stało.
Powolnym krokiem podeszłam do leżącej owcy. Pewnie się mnie przestraszyła, bo gwałtownie poruszyła nogami. Całe stado natychmiast odsunęło się na pewną odległość i z daleka bacznie mnie obserwowało.
Zaczęłam uspokajającym głosem przemawiać do owcy. Najpierw po polsku, ale zaraz także po niemiecku. Tak na wszelki wypadek.
Owca przestała się ruszać. Wyłupiała tylko na mnie swoje ogromne oczy.
Zaczęłam masować jej ogromny brzuch i wtedy byłam już prawie pewna, że to zaawansowana ciąża, a nie wzdęcia. Było widać, że mój masaż sprawia jej ulgę. Co rusz puszczała głośne bąki, ale leżała już całkiem spokojnie, poddając się masażowi.
Dwa razy próbowałam ją podnieść, ale nie dałam rady. Była po prostu zbyt ciężka. Masowałam więc dalej — jeszcze prawie przez godzinę — i cały czas do niej przemawiałam. W końcu zaczęły mnie boleć ręce. I właśnie wtedy zauważyłam, że ona chyba będzie rodzić.
O rany! Przestraszyłam się, bo przecież zupełnie nie znam się na owcach. W młodości miałam wprawdzie do czynienia chyba ze wszystkimi zwierzętami hodowlanymi u mojego wujostwa na wsi. Raz nawet razem z wujkiem odbierałam poród u krowy. Ale owiec wujostwo nie mieli.
Mimo to nie miałam zamiaru „zdezerterować” i serwować się ucieczką.
Na szybko zrobiłam owcy kilka zdjęć, żeby — jakby co — udokumentować, że nie mogłam jej przecież bez pomocy zostawić.
Po chwili wszystko się jednak uspokoiło. Poród nie nastąpił. Znów zaczęłam rozglądać się po lesie, ale nadal nic się nie działo. Ani człowieka, ani roweru, ani żadnego znaku, że ktoś w ogóle zamierza się pojawić.
Dopiero po kolejnych kilkunastu minutach, po przeciwległej stronie pastwiska, zauważyłam kobietę z psem. Ucieszyłam się jak dziecko i zaczęłam do niej machać.
Po chwili mnie zauważyła. Po piętnastu minutach dotarła do miejsca, w którym wcześniej staranowałam ogrodzenie, i zawołała:
— Potrzebuje pani pomocy?
— Tak, i to bardzo — odpowiedziałam.
— Zaraz do pani przyjdę, tylko przywiążę mojego psa do drzewa.
Za moment, przechodząc po utorowanym przeze mnie przejściu, stanęła przy mnie i owcy.
Była to młoda dziewczyna, którą już nieraz spotykałam w lesie. Zrelacjonowałam jej całą sytuację i obie zaczęłyśmy się zastanawiać, co robić dalej.
— Sądząc po ilości jej odchodów, można przypuszczać, że długo już tu leży — powiedziała po chwili.
— Też tak od razu pomyślałam — odpowiedziałam. — Ale co robimy?
Dziewczyna podrapała się po głowie i zaczęła opowiadać mi o pewnym filmiku na YouTubie, który zupełnie przez przypadek kiedyś oglądała.
W filmiku pewien hodowca owiec mówił, że kiedy owca niechcący się przewróci i leży na grzbiecie, trzeba ją natychmiast podnieść, bo grozi jej to śmiercią. Stan ten w języku angielskim nazywa się cast sheep lub rolled sheep i może doprowadzić do uduszenia zwierzęcia.
Wynika to z anatomii owcy i jej złożonego układu pokarmowego. Gazy gromadzące się w żołądku nie mogą wtedy uchodzić, co prowadzi do wzdęcia. Powiększony żołądek zaczyna z kolei uciskać płuca, utrudniając oddychanie. Szczególnie narażone są ciężarne owce, zwłaszcza te blisko terminu porodu.
Słuchałam jej i nagle pomyślałam o swoim prawie godzinnym masażu.
— To wychodzi przynajmniej na to, że intuicyjnie choć trochę jej pomogłam, masując brzuch, bo gazy z niej odchodziły, aż furczało! — zaśmiałam się. — No to podnosimy biedulkę. Na raz, dwa, trzy!
Obydwie zaparłyśmy się nogami.
— Raz!
— Dwa!
— Trzy!
I podniosłyśmy owieczkę.
Gdy już pewnie stała na nogach, popatrzyła na nas, jakby chciała nam podziękować, po czym nagle ruszyła biegiem w stronę swoich współpobratymców.
I po chwili wszystko — na szczęście — wróciło do normy.
Dopiero będąc w domu, kiedy emocje nieco opadły, zaczęłam w myślach analizować wszystkie momenty tej nietypowej akcji ratunkowej.
I wtedy doszłam do wniosku, że czasami jest tak, iż dorośli również mogą się czegoś mądrego i pożytecznego nauczyć od młodych.
I nieważne, czy swoją wiedzę zdobyli przez świadomą naukę, czy przez czysty przypadek. Bo czasami wystarczy jeden filmik na YouTubie, jedna młoda dziewczyna i jedna owca leżąca do góry nogami, żeby człowiek nauczył się czegoś, czego wcześniej przez całe życie nie wiedział.