Między deszczem a światłem

Wreszcie maj pachnie deszczem, a świat na krótką chwilę zwalnia — jakby wsłuchiwał się w cichy szept mokrego nieba, które opadło na ziemię… Takie wrażenie rodzi się w człowieku, gdy zanurzy się w naturze.

To moment, w którym ziemia oddycha głębiej, spokojniej. Wystarczy przystanąć, by poczuć jej miękki, radosny oddech.

Deszcz — zwyczajny, nazwany opadem kropel spadających z chmur. A jednak to coś więcej. Dla tych, którzy potrafią patrzeć sercem, staje się cichą opowieścią — o pięknie, które rozkwita w najmniejszych drobinach. Świat pod jego dotykiem błyszczy, jakby ktoś rozsypał po nim garść drobnych brylantów.

I choć wszystko wokół nasiąka wilgocią, jest w tym ukojenie. Świeżość, która budzi zmysły. Rześkość, która oczyszcza myśli. Cisza, w której rodzi się natchnienie.

Deszcz przynosi oddech — dla ziemi, dla ciała, dla ducha. A wraz z nim powraca poczucie bezpieczeństwa — jakby na chwilę oddaliły się susze i ogień.

Los współczesnych panienek z okienka...

 

Wyglądająca przez okno dziewczyna to klasyczny obraz symbolizujący tęsknotę, marzenia, refleksję lub oczekiwanie. Niestety, nie każdy to rozumie. Tekst w obrazie.

Kto tu kogo zapędził?...

 

Kozioł ofiarny (chwilowo). Sytuacja pod kontrolą... i zamiana miejsc. Tekst w obrazie. 

Bóg, przemoc i sumienie: między Biblią a pacyfizmem

Biblia bywa nazywana Słowem Bożym — „instrukcją obsługi życia”, która ma prowadzić człowieka ku dobru, ku Bogu, ku życiu zgodnemu z Jego wolą. A jednak już przy uważnej lekturze pojawia się niepokój. Na jej kartach nie brakuje przemocy: wojen, kar, gniewu, konfliktów. Obrazów, które trudno pogodzić z ideą Boga miłosiernego.

Jedna z najbardziej wstrząsających scen pochodzi z Księgi Rodzaju: zniszczenie miast ogniem i siarką. W tej opowieści jest moment szczególnie przejmujący — gdy żona Lota, oglądając się za siebie, zamienia się w słup soli. To nie tylko historia o karze. To także obraz, który zostaje w wyobraźni — i budzi pytania.

Dla wrażliwości pacyfistycznej takie fragmenty są szczególnie trudne. Już jako dziecko nie potrafiłam uwierzyć w Boga, który działa w tak brutalny sposób. I nie jest to odczucie odosobnione. Wielu ludzi — także wierzących — doświadcza podobnego napięcia, zwłaszcza w konfrontacji ze Starym Testamentem. Z jednej strony pragnienie dobra i pokoju, z drugiej — teksty, które zdają się temu przeczyć.

Jedną z odpowiedzi jest odwołanie się do kontekstu historycznego. Biblia powstawała w świecie, w którym przemoc była codziennością, a wojna — czymś niemal naturalnym. W tym sensie jej opisy mogą odzwierciedlać nie tyle naturę Boga, ile sposób, w jaki był On rozumiany przez ludzi tamtej epoki.

Ale czy to rzeczywiście rozwiązuje problem? Czy fakt, że coś było normą, czyni to mniej trudnym do przyjęcia?

Współczesna teologia nie unika tych pytań. Przeciwnie — wielu myślicieli traktuje Biblię nie jako jednolity, dosłowny zapis woli Boga, lecz jako zapis ludzkiego zmagania się z jej zrozumieniem. W tym ujęciu teksty biblijne stają się świadectwem drogi — pełnej napięć, sprzeczności i prób uchwycenia tego, co ostateczne. Rodzi się jednak kolejne pytanie: gdzie w tym wszystkim przebiega granica między wiarą a interpretacją?

Sprzeciw wobec przemocy bywa punktem wyjścia do głębszej refleksji. Nie tylko nad religią, lecz także nad samą naturą Boga. Jeśli Bóg jest dobry i miłosierny, jak pogodzić to z historią świata — z nieustającymi konfliktami, cierpieniem, wojnami, często prowadzonymi w imię religii? Czy coś się zmieniło? A może zmienia się jedynie sposób, w jaki o tym mówimy?

Niektórzy widzą w Biblii dialog — napięcie między przemocą a próbą jej przezwyciężenia. Inni dostrzegają w niej raczej potwierdzenie ludzkiej skłonności do uzasadniania przemocy nawet tym, co święte. I być może dlatego tak łatwo dojść do wniosku, że „na dwoje babka wróżyła” — każdy pozostaje przy swojej interpretacji.

Z tej perspektywy pojawia się jeszcze jedna refleksja: czy wiara jest wyborem, czy raczej predyspozycją? Można ją porównać — metaforycznie — do „genu”. Niektórzy zdają się rodzić z naturalną skłonnością do wiary, inni jej nie odczuwają i nie potrzebują. Dla jednych Bóg jest oczywistością, dla innych — zbędnym założeniem.

Oczywiście taki „gen wiary” to jedynie uproszczenie. Na religijność wpływa wiele czynników: wychowanie, kultura, doświadczenia, spotkania, a czasem także zranienia. Są ludzie, którzy odnajdują wiarę, choć wcześniej jej nie mieli. I tacy, którzy ją tracą.

Z punktu widzenia religii wiara pozostaje jednak czymś innym — darem, łaską, czymś, co przekracza biologiczne czy społeczne uwarunkowania. A jednak codzienna obserwacja pokazuje wyraźnie, że ludzie różnią się w swojej „gotowości” do wierzenia.

W tym kontekście pacyfizm nie musi mieć religijnych podstaw. Można budować głęboki system wartości na empatii, na rozumieniu cierpienia innych, na refleksji nad światem. Można odrzucać przemoc bez odwoływania się do Boga — i czynić to w sposób spójny i konsekwentny.

Ostatecznie więc pozostajemy z pewnym napięciem, którego nie da się łatwo rozwiązać. Są ludzie, dla których wiara jest naturalna i konieczna, i tacy, dla których pozostaje nieprzekonująca. Po obu stronach można znaleźć wrażliwość, moralność i refleksję — ale też, niestety, ich brak.

A jednak najbardziej intrygujący wydaje się inny przypadek: ci, którzy — mimo sprzeciwu wobec przemocy — pozostają w religii. Czy decyduje o tym tradycja? Przywiązanie? A może obawa przed opinią społeczną?

Być może właśnie w tym napięciu — między sprzeciwem a trwaniem — kryje się najbardziej ludzki wymiar wiary.

Biedroneczko, leć do nieba! — wołają dzieci...

Czy znasz biedronkę? Taką małą, czerwoną kuleczkę z czarnymi kropeczkami? Biedronki są bardzo lubiane. Nazywamy je też bożymi krówkami. Często pojawiają się w bajkach, wierszykach i piosenkach. Może i Ty kiedyś powiedziałeś: „Biedroneczko, leć do nieba, przynieś mi kawałek chleba!”

A kiedy biedronka spaceruje po Twojej dłoni, aż chce się uśmiechnąć, prawda? 

Biedronki są nie tylko ładne, ale też bardzo pożyteczne. Lubią zjadać mszyce — takie małe robaczki, które niszczą rośliny. Dzięki temu pomagają kwiatom, drzewom i warzywom rosnąć zdrowo i pięknie. Ogrodnicy bardzo się cieszą, gdy widzą biedronki w swoich ogrodach.

Najbardziej znana jest biedronka siedmiokropka. Ma siedem czarnych kropek i czerwony płaszczyk. Wygląda dokładnie tak, jak biedronka z dziecięcych rysunków...

Oto i ona. Prawda, że piękna?

Pół żartem, pół serio — z naciskiem na serio...

 

O zdrowym dystansie do zaszczytów, czyli o tych, co nie chcą być „wybrańcami”. Mądry człowiek nie kandyduje, bo mandat nie mieści się w jego sumieniu. Wiersz satyryczny w obrazie.

Parole, parole, prezesie Kaczyński...

 

Słowa tej „reszty”: Patriotyzm i miłość do kraju nosisz — i owszem — ale tylko na pokaz. O dobro dbasz, ale nie Polaków a własne. Haki? A gdzież tam! Ty — nigdy ich nie zbierasz — same się zbierają. A LGBT w pewnym (ukrytym) sensie rzeczywiście szanujesz — na tyle, na ile Ci akurat pasuje. Słowa prezesa w obrazie.