Fakty bez megafonu są niczym

Wasze hasło „robimy, nie gadamy” brzmi dobrze tylko na papierze. W praktyce jest polityczną naiwnością. A dziś — luksusem, na który nie możecie sobie pozwolić.

Bo polityka to nie konkurs na najciężej pracującego urzędnika. Polityka to walka o uwagę, emocje i narrację. I tę walkę — przegrywacie.

Możecie robić rzeczy dobre, potrzebne, sensowne. Możecie podejmować trudne decyzje i naprawiać państwo kawałek po kawałku. Ale jeśli tego odpowiednio nie komunikujecie — to tak, jakbyście tego nie robili wcale.

Bo wyborcy nie żyją w tabelach i raportach. Żyją w przekazie. A przekaz dziś należy do tych, którzy krzyczą najgłośniej.

Wasi przeciwnicy nie mieli skrupułów. Mówili wszystko, co działało — prawdę, półprawdę, a często zwykłe kłamstwa. Powtarzali to bez końca. Budowali prosty, emocjonalny świat: „my dobrzy — oni źli”... I to wystarczyło.

Dziś Polska zbiera tego żniwo: radykalizacja, agresja, polityczna dzicz. Media pokroju Telewizji Republika produkują codziennie paliwo dla gniewu.

Ludzie tacy jak Bąkiewicz rosną na „trybunów ludu”, bo ktoś oddał im przestrzeń bez walki.

A Wy? Milczycie. Liczycie, że fakty się obronią... Nie obronią się.

Dyzmokracja — klonowanie Dyzmy...

 

Dyzma wiecznie żywy? Na to wygląda, bo znów nastała nowa fala Dyzmów — wiersz satyryczny w obrazie,

Dama — w jednym spojrzeniu prawdę zdradza czy to klasa… czy fasada...

 

Klasa czy przebranie? Dama w jednym spojrzeniu prawdę zdradza: czy to klasa… czy fasada. Prawdziwą damę nie da się zagrać, trzeba nią po prostu być... Bo dama to nie kwestia stroju, ale charakteru, stylu bycia i szacunku do samej siebie — wiersz w obrazie.

Dwa oblicza bieli

Nie wiem dlaczego, ale biel nigdy nie była moim kolorem. A jednak białe kwiaty przyciągają mnie nieodmiennie — jakby szeptały coś, czego nie potrafię do końca zrozumieć.

Zatrzymuję je w kadrach, z czułością odkładam do mojego coraz grubszego albumu, jakby były drobnymi sekretami natury.

Wiosną i na progu lata jest ich wszędzie pełno — w leśnych zakamarkach, na rozświetlonych łąkach, w cichych ogrodach.

Widać wyraźnie, że wiosna ma słabość do bieli. Bo już przebiśniegi, jak nieśmiali posłańcy nowego czasu — jako pierwsze unoszą na jej cześć swoje białe głowy.

Białe kwiaty niosą ze sobą opowieść o czystości i spokoju, o niewinności i początku, który dopiero się rodzi.

Ich obecność koi, porządkuje myśli, przywraca harmonię. Są subtelne, eleganckie — jak gesty, których nie trzeba wypowiadać na głos.

Biel to także kolor ważnych chwil — ślubów, chrztów, tego, co święte. Choć przecież nie wszędzie znaczy to samo — gdzie indziej niesie ze sobą cień smutku, żałoby i rozstania.

Jak to możliwe, że jeden kolor potrafi mówić tak różnymi głosami? Nie szukam już odpowiedzi... Wystarczy mi zachwyt nad białym kwieciem — spokojny, cichy, bezpieczny.

Idzie burza?... To nic!...

 

Błysk. Grzmot. Oddech nieba. Burza oczyszcza powietrze i myśli — tekst w obrazie.

Cena źle rozumianej wolności

Wolność słowa nie jest tarczą dla chamstwa. Nie jest też alibi dla wulgarności ani przyzwoleniem na bezkarne opluwanie wszystkiego i wszystkich. A jednak właśnie tak coraz częściej bywa dziś rozumiana w Polsce.

Chamstwo przestało razić — stało się tłem. Wsiąkło w język debaty, w komentarze, w codzienne rozmowy. Już nie oburza. Dla wielu jest normą. Paradoks? Stało się to w samym sercu demokracji, która miała podnosić standardy życia publicznego.

Wulgarność, szczególnie wśród młodych, nie jest już incydentem — jest stylem. Agresja słowna, pogarda, ostentacyjny brak szacunku stały się językiem codzienności. Granice? Zatarte. A może po prostu porzucone.

Odpowiedzialność? Spoczywa na dorosłych. To oni wychowali pokolenie, które nie uznaje zasad — bo sami wcześniej przestali je traktować poważnie. Trudno wymagać szacunku od młodych, gdy starsi od dawna go nie okazują.

Demokracja miała być przestrzenią wolności połączonej z odpowiedzialnością. Dla wielu stała się jednak wygodnym pretekstem: do narzekania, do podważania wszystkiego, do pogardy wobec tego, co wymaga wysiłku, kompetencji czy zwykłej przyzwoitości.

Autorytety? Słowo wyśmiane, podejrzane, niemodne. Zniszczone nie tylko przez źle rozumianą wolność, lecz także przez małość, oportunizm i brak charakteru.

Najbardziej niepokoi jednak coś innego — obojętność. Zanikają wartości. Zanika odpowiedzialność. Zanika wstyd.

A w tym kakofonicznym zgiełku najgłośniej słychać właśnie tych, którzy mają najmniej do powiedzenia.

Straszne? Nie — raczej smutne i niebezpieczne.

Podaj wiertarkę... i spadaj!...

 

Bo jak nie ona, to kto? Gdy trzeba — zrobi wszystko... Instrukcja? A po co?! Niepotrzebna! Nic jej nie jest straszne i zawsze jest gotowa na wszystko — wiersz w obrazie.