Dlaczego wciąż widzę te same liczby? Moja niezwykła historia 1 i 7

Numerologia mówi, że liczby mają znaczenie. Że każda z nich niesie określoną energię i w subtelny sposób wpływa na nasze życie, charakter, a nawet wybory, których dokonujemy.

Podobno w dacie urodzenia zapisany jest pewien kod — coś, co może nam pomóc lepiej zrozumieć samych siebie i odnaleźć w życiu harmonię.

Przyznam szczerze — nigdy specjalnie się tym nie interesowałam. Ale wygląda na to, że numerologia… zainteresowała się mną. Brzmi dziwnie? Być może. Ale kiedy spojrzę na pewne wydarzenia w moim życiu, trudno mi przejść obok nich obojętnie.

Zaczęło się zupełnie niewinnie. Ktoś kiedyś opowiadał, że „prześladują” go konkretne liczby. Ja, pół żartem, pół serio, odpowiedziałam, że też mam swoje — chociaż mnie nie prześladują, tylko po prostu… towarzyszą. I są dla mnie ważne.

To liczby 1 i 7.

Urodziłam się 1 lipca. Później, już jako dorosła kobieta, urodziłam córkę — 17 stycznia (i to jeszcze miesiąc wcześniej, niż planowano).

Dwa i pół roku później przyszedł na świat mój syn… dokładnie w dniu moich urodzin i imienin — 1 lipca.

Myślisz, że to przypadek? To posłuchaj dalej.

Moja córka urodziła swoją córkę 7 lipca, a cztery lata później syna — 1 stycznia.

Z biegiem lat zaczęłam zauważać te liczby wszędzie. W szkole każde z nas miało numer 7 w dzienniku, mimo różnych nazwisk. Dziś nasze „rodzinne” cyfry pojawiają się nawet w numerach rejestracyjnych samochodów czy motocykli.

(Dzieło córki z 17 stycznia 1994 roku)

A najbardziej intrygujące jest coś jeszcze…

Od zawsze mam wrażenie, że coś każe mi spojrzeć na zegar dokładnie w tych momentach, kiedy pojawiają się „moje” liczby: 1:17, 7:11, 11:07, 17:11…

Przypadek? Intuicja? A może jednak coś więcej?

Nie próbuję tego na siłę tłumaczyć. Ale jedno wiem na pewno — te liczby są częścią mojej historii.

Nawet to, że dziś jest 1 lipca, a ja właśnie napisałam ten tekst… chyba też nie jest przypadkiem.

W stronę szczęścia...

 

Każdy z nas sam musi odnależć własną ścieżkę ku szczęściu... i jeśli bardzo będzie tego pragnął — odnajdzie ją z pewnością — tekst w obrazie.

Dlaczego kiedyś było lepiej, choć było gorzej? Oto niewygodna prawda

W Polsce wciąż słychać to samo: „kiedyś było lepiej”. Lepsze były lata 60., 70., 80. — mimo biedy, mimo kolejek, mimo całego absurdu systemu.

I od razu pojawia się pytanie: czy naprawdę ktoś tęskni za komuną? Nie. I warto to powiedzieć jasno.

Tęsknimy nie za ustrojem, ale za ludźmi. Za światem, w którym relacje miały większe znaczenie niż rzeczy.

Bo choć żyło się biedniej, ludzie potrafili mieć do siebie więcej szacunku. Byli bardziej zdyscyplinowani. Mieli swoje zasady. A dziś? Dziś często nawet nie wiadomo, jakie te zasady są.

I nie — to nie system był lepszy. System był zły. Lepsi byli ludzie.

To pokolenie wychowane przez tych, którzy przeżyli wojnę. Ludzi złamanych, okaleczonych psychicznie, ale jednocześnie twardych. Wiedzieli, czym jest głód, strach i utrata wszystkiego. I właśnie dlatego potrafili docenić normalne życie. Nie mówili o wartościach — oni nimi żyli.

Uczyli odpowiedzialności, szacunku i pracy. Nie dlatego, że przeczytali poradnik, ale dlatego, że nie mieli wyboru.

A dziś? Dziś wielu dorosłych nie ma czasu wychowywać własnych dzieci. Łatwiej dać dziecku smartfon niż uwagę. Łatwiej kupić niż porozmawiać. Łatwiej zająć się sobą niż wziąć odpowiedzialność za drugiego człowieka. A potem pojawia się zdziwienie, że młodzi nie mają autorytetów.

Skąd mają je mieć? Z internetu? Z ulicy? Bo właśnie tam coraz częściej trafiają. I nie, problemem nie jest tylko „system”. To wygodna wymówka.

Znacznie trudniej przyznać, że problemem bywa dorosły człowiek — zmęczony, skupiony na sobie, często zagubiony. Czasem bierny. Czasem uciekający w używki, frustrację albo obwinianie wszystkich wokół.

Nie ma idealnego ustroju. Nigdy nie było i nie będzie. Ale jedno się nie zmienia: to nie system wychowuje ludzi. To ludzie wychowują ludzi.

I może właśnie dlatego niektórzy patrzą wstecz z nostalgią. Nie dlatego, że było łatwiej. Tylko dlatego, że było… bardziej prawdziwie.

Letni puls życia w naturze

Lato — czas dojrzewania, gdy natura oddycha pełnią życia i pulsuje ciepłem w każdym zakątku świata. Wśród traw i kwiatów, w ciszy skąpanej światłem, toczy się nieustanna opowieść — o wzrastaniu, o przemianie, o trwaniu.

Kwiaty rozkwitają w barwne kompozycje, jakby ziemia sama chciała się uśmiechnąć, a owady — dojrzałe, niestrudzone — niosą dalej delikatną nić istnienia…

Patrzę na ten obraz i czuję spokój. Jakby czas na chwilę przystanął, pozwalając sercu po prostu być. Bo czy jest ktoś, kto nie kocha lata?

Niech więc płynie ono miękko przez dni i wieczory — niech każdy czerpie z niego tyle, ile potrafi, najlepiej wśród drzew, pod otwartym niebem, z dala od zgiełku i tłumu.

Deszczowa radość lasu

Deszcz — powiadają — to tylko opad, krople wody spadające z chmur. Lecz czy naprawdę tylko tyle?

Dla tych, którzy umieją patrzeć sercem, jest on szeptem nieba, delikatnym muśnięciem ziemi, bajeczną zasłoną z migotliwych kropel, co świat przystrajają niczym brylanty. I choć wilgoć otula wszystko dookoła, jest w tym jakaś cicha cudowność.

Świeżość, co wypełnia oddech. Rześkość, co koi myśli. Nastrój, co rodzi się między kroplami. Zdrowie — dla duszy i dla ciała. Uwielbiam być w lesie, gdy deszcz opowiada swoją pieśń:

Pada deszczyk, pada,

Pada już od rana.

Niechaj sobie pada...

Zieleń na deszcz zdana.

Pada deszczyk, pada,

Pada sobie równo,

Trawka z niego rada,

Spiła się na sztywno.

Pada deszczyk, pada,

Pada sobie równo.

Jestem z deszczu rada,

Z ulgą wzdycham: — Uff!... No!

Ład a chaos...

 

Ład i chaos to dwie fundamentalnie skrajne siły. Pierwsza dąży do harmonii, druga rodzi się z braku zasad i nieprzewidywalności. Wybór między nimi stanowi jeden z kluczowych dylematów odzwierciedlających się w życiu — tekst w obrazie.

Słowa Seneki Młodszego wciąż brzmią — jak echo czasu…

 

Jednak gdzieś po drodze, wśród zgiełku idei, wśród głosów skrajnych i niecierpliwych, sens tych słów uległ rozproszeniu, jak światło w mętnej wodzie. I dziś człowiek — zagubiony między prawdą a jej cieniem — błądzi niepewnie, niosąc w sobie pytanie bez odpowiedzi… aż w końcu cichnie w nim wiara — także ta najtrudniejsza: wiara w samego siebie — wiersz w obrazie.