Winniczek bardzo chce dorównać tym, którzy są od niego szybsi. Czy jednak warto za wszelką cenę udowadniać innym, że potrafimy więcej, niż naprawdę możemy? Zabawna bajka o tym, że każdy z nas ma własne tempo, własne możliwości i niepowtarzalne zdolności — bajka z morałem w obrazie.
Wystarczy wjechać rowerem do pewnej podmiejskiej zagrody, żeby natychmiast wzbudzić zainteresowanie jej pierzastych mieszkańców. Emu chce dziobnąć aparat, kogut drepcze krok w krok, gęsi zachowują dystans, a gołębie bacznie obserwują przybysza. Największym powodzeniem cieszy się jednak… rower. Szczególnie jego opony. Czy udało mi się wyjechać z zagrody w jednym kawałku?
W ogromnej podmiejskiej zagrodzie na szczycie tutejszej góry można każdego dnia podziwiać całe mnóstwo ptasiego towarzystwa – zarówno tego, które fruwa, jak i tego, które woli twardo stąpać po ziemi. Jest ich mnóstwo. Lubię tam być. Wśród tych zwierzaków czuję się jak za dawnych lat u cioci na wsi.
Niedawno znów tam byłam. Kiedy tylko wjechałam rowerem do zagrody, wśród pierzastych zrobiło się wielkie poruszenie. Każde od razu się mną zainteresowało i podchodziło do mnie tak blisko, jak tylko się dało.
Emu, nazywany zwyczajnym, nie był znów taki zwyczajny. Był jakiś taki podekscytowany i ruchliwy, że nie mogłam mu nawet spokojnie zrobić zdjęcia. Za każdym razem, kiedy tylko nastawiałam aparat do pstryknięcia, chciał dziobnąć obiektyw. A robił to z bardzo dużym impetem — z wyrzutu swojej długiej szyi. W końcu, po którymś tam już z moich uników, udało mu się i z całej siły dziobnął obiektyw. Ślad jego ataku pozostanie na nim już na zawsze.
Musiałam bardzo uważać, żeby mi aparatu całkiem nie zniszczył. Albo nawet nie porwał. Strasznie był szybki. A ta jego mała główka kręciła mu się na wszystkie strony niczym peryskop.
Drugi zaś emu jaja chyba wysiadywał, bo w ogóle się z miejsca nie ruszał i nie reagował na moje nawoływania. Tylko mnie czujnie obserwował.
Kur i kurek w zagrodzie jest mnóstwo. Chodzą sobie wszędzie i w ogóle się ludzi nie boją. Jeden kogut chodził za mną krok w krok. Coś ode mnie chciał? A może tylko za stróża zagrody robił?
Jedynie gęsi były jakoś mniej towarzyskie. Podchodziły do mnie na krótko i zaraz odchodziły dostojnym krokiem.
Podobnie zachowywał się czarny indor i co rusz odwracał się do mnie tyłem. A tak bardzo chciałam sfotografować jego piękne, czerwone korale. I nie udało się.
Wszystkie ptaki żyją ze sobą w dobrej komitywie. W wielu miejscach można było spotkać ich mieszane towarzystwo, które miało sobie dużo do wygęgania, wykwakania i wykokania.
Niektóre gąski były chyba świeżo po skubaniu, bo jakoś tak skrzydła im opadły. Ale było widać, że niewiele sobie z tego robiły.
Gołębi w zagrodzie też jest mnóstwo. Co rusz jakiś podfruwał do mnie i bacznie mnie obserwował, gruchając cichutko.
Zainteresowanie ptactwa moim rowerem było duże. Czasami musiałam całe towarzystwo wręcz od roweru odpędzać. Ich szczególne zainteresowanie oponami stawało się momentami niebezpieczne. Dla mojego roweru oczywiście. Ale w sumie dla mnie też. No bo jak bym do domu wróciła?
Bliski kontakt z naszymi braćmi mniejszymi daje dużo radości i odprężenia od trosk dnia codziennego. Kto nie wierzy, niech spróbuje choć na chwilę pobyć w ich towarzystwie — gdziekolwiek tylko one są. Sam się wtedy przekona, że to szczera prawda.
Ten dzień to wyjątkowa okazja, by przypomnieć sobie, jak wiele psy dają człowiekowi — miłość, wierność, oddanie i bezwarunkowe zaufanie. To także dzień, w którym warto głośno mówić o ich prawach, potrzebach i odpowiedzialności, jaką bierzemy za nie na całe ich życie. Bo pies nie potrzebuje nas tylko od święta — potrzebuje nas każdego dnia.
Międzynarodowy Dzień Psa (National Dog Day) powstał na cześć psów wszelkiej maści — zarówno rasowych, jak i nierasowych — w uznaniu za ich oddanie, miłość, lojalność i przywiązanie. A także w dowód wdzięczności za ich poświęcenie, za ich pracę w szeroko pojętym ratownictwie, czy też przy wykrywaniu bomb i narkotyków.
To dzień, w którym powinniśmy się zastanowić nad sytuacją żyjących obok nas psów. Nad tymi, które niejednokrotnie są oddawane przez ludzi do schronisk, gdy właściciele nie potrafią sobie z nimi poradzić albo po prostu się nimi znudzą.
Czy też, co gorsza — a niestety ciągle się tak zdarza — porzucane byle gdzie, na pastwę losu, przywiązywane na pewną śmierć do drzew w lesie.
W tym dniu należy wszystkim głośno przypominać, że psy też czują i cierpią, gdy są maltretowane i porzucane. Że należy im się szacunek, troska i dużo miłości. Że powinniśmy o nie dbać nie tylko przez ten jeden dzień w roku, ale przez wszystkie kolejne.
A one odwdzięczą się nam z pewnością całym swoim sercem, całym sobą…
Bo pies jest najbardziej oddanym i najwierniejszym przyjacielem człowieka.
Lata temu napisałam opowiadanie o losach psa przywiązanego do drzewa w lesie. Książka ta została wydana przez Wydawnictwo E-bookowo.
Oferta
Wydawnictwa:
https://www.e-bookowo.pl/self-publishing/kurdesz-nad-kurdeszami.html
Kurdesz nad kurdeszami — to opowiadanie przygodowe dla dzieci i młodzieży. Jest to wesoła, pełna niesamowitych historii lektura, w której nie brakuje także wzruszających momentów. Akcja opowiadania rozgrywa się na wsi, gdzie Maks, chłopiec z Warszawy, spędza wakacje z dwójką miejscowych braci. Kiedy wakacje dobiegają końca, chłopcy przypadkowo znajdują w lesie przywiązanego do drzewa psa. Wstrząśnięci jego sytuacją postanawiają zmienić wszystkie swoje plany związane z zakończeniem wakacji. Od tej pory zajmują się przede wszystkim psem i robią wszystko, co w ich mocy — i nie tylko — aby go uratować i znaleźć mu dom. Koniecznie dobry dom... A jaki dom znaleźli?
To kilka słów o uczuciu lekkim jak obłok i ulotnym jak dym. O obecności drugiej osoby, która zamienia smutek w marzenie, a zwyczajną chwilę w coś pięknego i niemal sennego — wiersz w obrazie.
Nie każdemu wystarcza kaczy staw. Niektórym marzy się jeszcze korona, berło i poddani. Oto krótka opowieść o kaczorku, któremu ambicja wyraźnie wyrosła ponad dziób — limeryk w obrazie.
Poczucie humoru to sposób patrzenia na życie, działa jak zdrowy mechanizm obronny przed stresem — tekst w obrazie.
Czy można być zdrową krową, której szkodzi trawa? Zdaniem doktora — oczywiście! Zdaniem krowy — absolutnie nie. Zabawna historia o upartej pacjentce, cierpliwym lekarzu i o tym, że czasem najtrudniej przyjąć diagnozę, która nam się nie podoba — bajka w obrazie.