Od narkotyków do wiary — i dalej w skrajność

Między uzależnieniem a wiarą łatwo się zgubić. Myślisz, że uratował cię Bóg? A jeśli to była twoja własna psychika — zraniona, ale wciąż walcząca o przetrwanie? To nie jest łatwy tekst. To list do kogoś, kto przeszedł przez piekło uzależnienia — i być może wpadł w kolejną skrajność.

Kiedy czytam Twoje słowa, uderza mnie przede wszystkim jedno — jak bardzo jesteś jeszcze młoda i jak wiele już zdążyłaś unieść. To zdumiewa. I smuci.

Twoje życie — choć dopiero się zaczyna — nosi już ślady doświadczeń, które dla wielu przychodzą znacznie później, a niekiedy nie przychodzą wcale. Przeszłaś przez ciemność, która potrafi odebrać człowiekowi grunt pod nogami. I być może właśnie dlatego tak nagle, tak żarliwie zwróciłaś się ku światłu. Rozumiem to.

A jednak mam wrażenie, że Twoja droga wiedzie od jednego krańca do drugiego — jakbyś wciąż szukała miejsca, w którym można bezpiecznie stanąć, nie chwiejąc się między skrajnościami.

Przed Tobą jeszcze wiele chwil, w których przyjdzie Ci sprawdzać własne przekonania, zmieniać je, porzucać i odnajdywać na nowo. To naturalne. Ale jest coś, o czym — mam nadzieję — nie zapomnisz: najważniejsze źródło siły nie znajduje się poza Tobą. Jest w Tobie.

Twoja psychika — krucha i jednocześnie niezwykle odporna — jest przestrzenią, od której zależy wszystko inne: sposób, w jaki widzisz świat, ludzi, samą siebie. Jeśli chcesz kiedyś poczuć się naprawdę kochana — zacznij od tego, by nauczyć się być blisko siebie.

Czytając Twoje słowa o egzorcyzmach, poczułam niepokój. Nie dlatego, że lekceważę Twoje doświadczenia — przeciwnie. Właśnie dlatego, że traktuję je poważnie.

Bo człowiek, zwłaszcza zraniony, potrafi stworzyć w sobie światy, które wydają się bardziej realne niż rzeczywistość. Lęk przybiera wtedy kształty, które łatwo nazwać „czymś z zewnątrz”. A przecież bardzo często są one echem tego, co wydarzyło się wewnątrz.

Nie neguję Twojej wiary. Myślę jednak, że to, co uznałaś za ingerencję siły wyższej, mogło być także czymś innym — Twoim własnym, rozpaczliwym i jednocześnie potężnym pragnieniem, by przestać się bać.

Czasem wystarczy, że człowiek uwierzy, iż ktoś nad nim czuwa — że nie jest sam — aby jego umysł zaczął powoli odzyskiwać równowagę. To niezwykła zdolność: leczyć się dzięki nadziei.

Twój mózg, Twoja wrażliwość, Twoja potrzeba ocalenia — mogły wspólnie dokonać tego, co dziś przypisujesz czemuś poza sobą.

A jednak świat nie jest sprawiedliwy w taki sposób, w jaki chcielibyśmy wierzyć.

Były czasy (i niestety są), gdy miliony ludzi wołało o pomoc — i odpowiedź nie nadchodziła. Są miejsca, w których dzieci modlą się równie gorąco — i nikt ich nie ratuje. Dlaczego więc Bóg miałby uratować akurat ciebie — a nie tysiące innych dzieci? Wiem, to trudne pytania, które nie mają prostych odpowiedzi.

Dlatego warto być ostrożnym w przekonaniu, że zostało się wybranym, wysłuchanym w sposób szczególny.

Wiara może być siłą — ale tylko wtedy, gdy nie zamyka oczu na cierpienie innych i nie prowadzi do przekonania o własnej wyjątkowości.

Masz prawo wierzyć. Masz prawo szukać sensu tam, gdzie go odnajdujesz. Ale kiedy dzielisz się tym publicznie, Twoje słowa stają się częścią większej rozmowy — i nie każdy odnajdzie w nich to, co Ty.

Może więc warto, by Twoja wiara była bardziej cicha. Głębsza. Mniej pewna, a bardziej uważna... Bo mądra wiara nie krzyczy. Jest obecna.

Jeśli wierzysz w Boga — wierz tak, by Twoja wiara nie odbierała Ci wolności, lecz pomagała ją rozumieć.

Nie musisz nakładać na siebie surowych reguł, by stać się lepszą. Znacznie więcej daje cierpliwa praca nad sobą — uczenie się swoich emocji, budowanie relacji z ludźmi, którzy nie ranią, lecz wspierają.

Pomaganie innym, nawet w najdrobniejszych sprawach, potrafi przywrócić poczucie sensu. A z niego rodzi się siła.

I wtedy — powoli, niemal niezauważalnie — życie przestaje być walką, a zaczyna być drogą. Tego właśnie Ci życzę.

O drodze na własne Kilimandżaro...

Kilimandżaro to nie tylko symbol, to sztuka zdobywania siebie. A szczyty są w nas i nieustanna wspinaczka przez życie.

Każdy z nas niesie w sobie marzenia, plany, tęsknoty — swoje własne Kilimandżaro, ukryte w codzienności. Lecz tylko ci naprawdę spełnieni potrafią z porażek cichych i trudnych budować kolejne stopnie zwycięstwa.

I nie ustają w drodze, choć szczyty wciąż się zmieniają — bo zawsze przed nimi nowe góry do zdobycia.

Dmuchawce — nie dmuchaj… jeśli chcesz być poważny

Dmuchawce mają jakąś dziwną moc przyciągania. Serio. Wystarczy jeden na horyzoncie i już człowiek czuje nieodpartą potrzebę, żeby podejść, zerwać i… dmuchnąć. Tego się chyba nie da oduczyć — to siedzi w nas od dzieciństwa.

No właśnie, dzieciństwo! Kto nie pamięta tych epickich prób zdmuchnięcia całego puchu za jednym razem? Nabierasz powietrza, skupienie jak przed startem w olimpiadzie i… dmuch! A potem oczywiście połowa nasion zostaje, więc poprawka musi być.

A ten biały puch? Oczywiście lądował wszędzie, tylko nie tam, gdzie trzeba. Włosy? Są. Ubrania? Pełno. Nos? Czemu nie. Buzi też się czasem dostało — gratis do zabawy. Ale kto by się tym przejmował, skoro śmiechu było więcej niż sprzątania.

I najlepsze jest to, że nic się nie zmieniło. Dziś niby jesteśmy dorośli, poważni, odpowiedzialni… a wystarczy dmuchawiec i cały ten wizerunek bierze w łeb.

Teraz tylko oficjalnie robimy to „dla dzieci” albo „dla wnuków”. Jasne. Prawda jest taka, że sami mamy z tego tyle samo frajdy — tylko trochę lepiej się maskujemy.

Amorek nad aplikacjami randkowymi...

 

Prawdziwą miłość w dzisiejszym świecie trudno znaleźć? Trzeba jednak próbować. A nuż się uda. Tekst w obrazie.

Nagły wysyp wiewiórek w ogrodzie – o co w tym chodzi?

Wiewiórki w ogrodzie urządziły prawdziwe show! Zobacz, co oznaczają ich gonitwy i czy to tylko zabawa, czy coś więcej.

Nie wiem, co się wydarzyło, ale mój ogród najwyraźniej trafił na listę „najlepszych miejsc do życia dla wiewiórek”, bo nagle pojawiło się ich tyle, że liczenie straciło sens.

Najpierw urządziły sobie zawody w ganianego na wysokiej sośnie, potem bez zapowiedzi przeszły do chowanego w trawie, by za chwilę znów pędzić po drzewach jak małe, puszyste torpedy. I tak w kółko — jakby ktoś włączył im tryb „powtórz wszystko”.

Radosnym popiskiwaniom nie było końca. A ja? Cóż, stałam jak zaczarowana i kibicowałam tej ogrodowej olimpiadzie, mając z tego więcej frajdy, niż się spodziewałam.

Zdjęcia wyszły, delikatnie mówiąc, artystyczne. Robione przez szybę w drzwiach ogrodowych, więc ostrość bywa… umowna. Ale spróbujcie sami zrobić zdjęcie stworzeniu, które w jednej sekundzie jest na trawie, w drugiej na drzewie, a w trzeciej już gdzieś poza kadrem.

Wiewiórki są nie tylko płochliwe, ale przede wszystkim niesamowicie ruchliwe — uchwycenie ich to prawdziwa sztuka (i trochę loteria).

A tak się teraz zastanawiam… czy to na pewno była zwykła zabawa? A może jakieś wiewiórcze zaloty na pełnych obrotach? Jeśli tak, to kto wie — być może już niedługo mój ogród zamieni się w przedszkole dla małych, rudych akrobatów…

Niegrzeczne dzieci? Niekoniecznie...

 

Plan był poważny. Miało być uroczyście. I wtedy pojawia się mały rozrabiaka. Siada wygodnie na drzewie i urządza sobie najlepsze miejsce do ataku szyszkami. Tekst w obrazie.

Między deszczem a światłem

Wreszcie maj pachnie deszczem, a świat na krótką chwilę zwalnia — jakby wsłuchiwał się w cichy szept mokrego nieba, które opadło na ziemię… Takie wrażenie rodzi się w człowieku, gdy zanurzy się w naturze.

To moment, w którym ziemia oddycha głębiej, spokojniej. Wystarczy przystanąć, by poczuć jej miękki, radosny oddech.

Deszcz — zwyczajny, nazwany opadem kropel spadających z chmur. A jednak to coś więcej. Dla tych, którzy potrafią patrzeć sercem, staje się cichą opowieścią — o pięknie, które rozkwita w najmniejszych drobinach. Świat pod jego dotykiem błyszczy, jakby ktoś rozsypał po nim garść drobnych brylantów.

I choć wszystko wokół nasiąka wilgocią, jest w tym ukojenie. Świeżość, która budzi zmysły. Rześkość, która oczyszcza myśli. Cisza, w której rodzi się natchnienie.

Deszcz przynosi oddech — dla ziemi, dla ciała, dla ducha. A wraz z nim powraca poczucie bezpieczeństwa — jakby na chwilę oddaliły się susze i ogień.