To dopiero trzeci dzień meteorologicznej wiosny, a jednak w moim ogrodzie pora roku już zdążyła się rozgościć. Sikorki — wierne, całoroczne bywalczynie — ogłaszają ją z przekonaniem, jakby nie potrzebowały kalendarza. Ich ruchliwość i dźwięczne trele są pewniejsze niż jakakolwiek data w kalendarzu. Nie czekają już na moją pomoc. Same znajdują to, co potrzebne do życia.
Obserwuję je przez szybę drzwi prowadzących do ogrodu. Moje biurko stoi tuż obok, więc mimowolnie uczestniczę w ich codzienności. Przysiadają przy schodach, podrywają się nagle do lotu, po czym znów wracają, jakby chciały upewnić się, że nadal patrzę. Ich śpiew wypełnia przestrzeń między domem a ogrodem i rozjaśnia dzień — może także w geście wdzięczności za zimowe dokarmianie.
Obok schodów rosną trzy dorodne tuje. Posadziłam je ponad ćwierć wieku temu, jeszcze wtedy nie wiedząc, że staną się czyimś domem. Na jednej z nich sikorki uwiły gniazdo. Wracają do niego co roku z zadziwiającą wiernością. Jest w nim coś jeszcze — coś mojego. Wśród źdźbeł i mchu wplecione są moje włosy.
Pamiętam chwilę, gdy po raz pierwszy to zauważyłam. Samczyk, z czarną, lśniącą czapeczką i wyraźnym „krawatem” na piersi, trzymał w dziobie cały pęk noich jasnych włosów, a mimo to z uporem zbierał ze schodów kolejne, pojedyncze.
Zrozumiałam wtedy, że uczestniczę — nieświadomie — w budowie czyjegoś ciepłego schronienia. Jak na troskliwego samca przystało.
Skąd wiem, że to on? Z obserwacji. Samce są wyraźniejsze w barwach, jakby natura chciała podkreślić ich rolę w tym wiosennym spektaklu.
A moje włosy? Rozczesuję je na schodach od lat, jakby instynktownie czując, że to, co naturalne, powinno wrócić do natury. Nie przypuszczałam jednak, że staną się częścią czyjegoś gniazda, że wplotą się w kruche ściany małego świata.
I tak, zanim kalendarz zdąży się rozpędzić, wiosna już dzieje się naprawdę — w śpiewie, w ruchu skrzydeł, w cichym splataniu życia z życiem.
