A morał z tej bajki wypływa taki:
Gdy Matkę masz blisko siebie, żyje ci się pięknie, jakoby w niebie. Pamiętać jednak bądź zawsze skłonny, że Matka ma serce — nie tylko na dłoni.
* Rysunek lwa Hugo wykonała moja siedmioletnia wnuczka z prośbą o bajeczkę.
Rajski Ptak zawitał
dziś rano w przedszkolu.
Dzieci przeszczęśliwe
stanęły w półkolu...
Pani powiedziała:
— Przywitajmy gościa!
Dzieci w mig dygnęły,
tryskając ze szczęścia.
Po czym zawołały
głośno i radośnie:
— Witamy cię Ptaszku!
Jesteś naszym gościem.
Rajski Ptak milcząco
na dzieci spoglądał,
lecz nagle podskoczył
i głośno zagwizdał.
Dzieci ucieszone
podbiegły do niego,
głaszcząc jego piórka
i jego całego.
Potem do ogrodu
wszyscy razem poszli.
A tam już
Rajski Ptak
śpiewem dzieci olśnił.
Dał wspaniały koncert.
Śpiewał arcypięknie.
Taki śpiew każdego
z pewnością urzeknie.
Dzieci wniebowzięte
z zachwytu piszczały
i co rusz do taktu
palcami pstrykały.
W końcu przyszła pora
pożegnać się z gościem.
Dzieci choć niechętnie
żegnały go radośnie.
Kiedy Ptak odfrunął,
pani zawołała:
— Popatrzcie no dzieci,
co namalowałam!
Dzieci zachwycone
panią okrążyły...
Ptak na jej obrazie
wyglądał jak żywy.
Potem wszyscy razem
obraz powiesili
i drugiego gościa
z panią zaprosili.
bawi się w ogrodzie
lalkami Barbetki`s
o pięknej urodzie.
Buduje im wszystkim
z dużych klocków Lego
wspaniałe pokoje
koloru żółtego.
Wyprawia im także
letni pokaz mody,
i w spodniach, i w sukniach,
ale też i w body.
***
Mały Krzysiu lubi
bawić się autkami.
Zaraz po śniadaniu
stawia je parami.
Potem im z uśmiechem
urządza wyścigi.
Nie byle też jakie,
bo T-racers Ligi.
Jakże wtedy głośno
u Krzysia w pokoju.
Wyścigi to emocje;
okrzyki: — Do boju!
***
Potem dzieci razem,
po pysznym obiedzie,
grają w gry planszowe,
„Safari” prym wiedzie.
Krzysiu i Janeczka
grając, też się uczą,
bo zwierzęta kochają
i im dobrze życzą.
Z bajki tej morał wypływa taki:
Indiańskie dzieci, Yamka i Moki
wybrały się dziś do wuja Kokhi.
Wujo radośnie dzieci powitał
i do siedzenia im matę podał.
Zmęczone dzieci chętnie usiadły,
po długiej drodze wszak z sił opadły.
Czekając aż wuj gawędę zacznie,
draże ze smakiem chrupały grzecznie.
Dzieci kochają gawędy wuja,
są wiarygodne, wszak wuj nie buja.
Słuchają ich zawsze z zapartym tchem,
otwartą buzią i chłonnym uchem.
Najbardziej lubią te z czasów dawnych,
o dziejach Indian znanych i sławnych.
To ich historie zapamiętują,
wielki szacunek do wszystkich czując.
W końcu czas przyszedł ogień rozpalić.
Yamka i Moki na to czekali...
Ogień to życie, to też zabawa
i spotkań Indian piękna oprawa.
Dziś w przedszkolu radość wielka,
Na drzwiach wisi cud-muszelka,
A to zawsze znakiem tego:
Dziś wizyta P. Mekiego.
Jest to pirat nad piraty,
Trochę dziwny, starej daty,
W kapeluszu wciąż na bakier,
Z Roger* bladym niczym papier...
Lecz on dobrym jest człowiekiem,
Zawsze patrzy ciepłym wzrokiem.
Dziś ma prezent dla każdego,
Zbudowany z klocków lego.
Jest nim mały cud-okręcik...
No i jego dużo chęci,
By zabawa długo trwała
I radości mnóstwo dała.
Na sam koniec swej wizyty,
Skądś przytargał kosz ukryty.
A w nim — trudno aż uwierzyć:
Fura ciastek sobie leży!
Wszystkie zdrowo upieczone
Przez Mekiego lubą żonę.
Przedszkolaki ucieszone,
Pozdrowiły jego żonę.
Ciastka zjadły z wielkim smakiem,
Popijając wodą z sokiem.
— Cóż za dzionek! — krzyczą dzieci.—
Niechaj czas nam wolno leci...
My kochamy P. Mekiego,
Nigdzie nie ma podobnego.
Aż tu nagle, co się dzieje?!
Drzwi otwarte, chłodem wieje.
Wtem w ogrodzie słychać śmiech.
Meki zniknął... a to pech!
***
Znikł faktycznie, dziwnie... w mig!
Może był to tylko... filmik?
* Roger – mowa o Jolly Roger (ang.), Wesoły Roger (pol.). Widać go zawsze na banderze pirackiej w postaci białej czaszki i dwóch skrzyżowanych kości.
Na Marka i Jarka wspólne urodziny,
Przyszło dużo gości z całej rodziny.
Każdy z nich w rękach piękny prezent trzyma,
Tylko przedszkolaków wciąż tu jeszcze nie ma.
Chłopcy już zaczęli martwić się tym trochę.
Rzucając na drogę swe spojrzenia płoche.
W końcu przycupnęli cichutko na schodkach...
Aż tu nagle dzieci wpadają w podskokach.
Szczęśliwi jubilaci gości zapraszają
I w mig wszystkich grzecznie przedstawiają.
Wtem przy altance rozbrzmiała muzyka...
Dzieci z dorosłymi tańczą już walczyka.
Och, jakże wesołe było to przyjęcie,
Jakby dobra wróżka rzuciła zaklęcie.
Nawet babcia i dziadziuś ochoczo tańczyli,
Aż wszyscy wokoło brawo gromko bili.
Potem świeczki z tortu chłopcy wraz zdmuchnęli.
Też i o życzeniach sobie pomyśleli.
— Sto lat! — się wokoło wciąż jeszcze rozlega...
Lecz ogród już pusty, na gości znów czeka.
Lato, lato, piękne jest lato!
Wie o tym mama, wie także tato.
I każde dziecko też świetnie wie:
To czas wakacji... każde ich chce.
Wszak wakacje to fajna rzecz!
Każde dziecko — je musi mieć.
By przyrody bliżej być...
By ją podziwiać i pięknie żyć!
Na wakacjach przygód moc
Czeka dzieci — aż po noc.
Słońce raduje — po szary zmierzch...
Ten cudny czas garściami bierz!
A więc w drogę! Już ruszać pora!
Nie zapomnij wziąć śpiwora.
No i ruszaj w daleki świat...
Wciąż happy bądź, z wakacji rad.
***
Chodźcie dzieci, wszystkie wraz,
Wszak wakacji nadszedł czas!
Chodźcie dzieci! Chodźcie wraz —
Zew Natury — wzywa nas!
***
Zakwitły już akacje,
cudowne białe kwiatki...
Zaczynają więc wakacje
wszystkie szkolne dziatki.
Znów gwarno będzie wkoło,
bo jakżeby inaczej,
gdy dzieciom jest wesoło
to musi być tak raczej.
Radosnych więc wakacji
życzę z serca mego
dzieciakom każdej nacji
ze świata calutkiego.
***
Już nocka niedaleka,
a nam się nie chce spać!
Wakacji czas ucieka...
Grzech by był je przespać.
Marek i Jarek stanęli na scenie, chwycili się za ręce, popatrzyli na zaciekawione miny siedzących na ławeczkach dzieci, pięknie się ukłonili... i Marek zaczął śpiewać:
Marek skończył śpiewać i wtedy Jarek raz jeszcze się ukłonił i bracia dalej śpiewali już razem:
Ja jestem Jarek, a to mój brat Marek.
Tra-lalala! Tra-lalala!
Obaj kochamy nasze przedszkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
Wy też je kochajcie… Ja wam pozwolę.
Pani od muzyki przestała grać i zaczęła bić brawo. A wszystkie dzieci, śmiejąc się rozbawione wymyśloną przez Jarka piosenką, wesoło dośpiewały:
My też kochamy nasze przedszkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
I kochać będziemy nawet i w szkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
A Marek zakończył głośnym okrzykiem: — Olé! Olé! Olé! I wtedy bracia razem się ukłonili i zaśpiewali dla nowych przedszkolaków piosenkę, którą specjalnie na tę okolicznośc napisała ich mama:
Hejże, „wy nowi”, chodźcie tu do nas...
Chłopczyku, dziewczynko, wołamy was!
Wita was całe przedszkole nasze,
Które od dzisiaj — będzie też wasze.
A że przedszkole — to właśnie my,
Bawmy się razem… więc zapraszamy!
Zabawki różne na nas czekają…
Już nas do siebie szeptem wołają.
Książeczki także mamy ciekawe,
A w nich piękny świat, przygody klawe.
Będziemy śpiewać i tańczyć cudnie.
Razem nie będzie nam nigdy nudnie.
Możemy się bawić też i w ogrodzie.
Hasać tam wesoło przy pięknej pogodzie;
Stawiać w piaskownicy duże zamki z piasku;
Zażywać kąpieli w słoneczka blasku.
Tam huśtać się może też każdy z nas.
Wysoko, coraz wyżej... przez długi czas.
Może też wpaść na nasze boisko.
Kto lubi sport, znajdzie tam wszystko.
Nasze przedszkole jest dla nas wspaniałe.
I my to wiemy, przedszkolaki małe.
Dlatego kochamy to miejsce nasze,
Które od dzisiaj — jest też i wasze!
Jesteśmy Chochliczki
I gramy w guziczki.
Guziczków mamy wiele…
Więc grajmy przyjaciele!
W lewej ręce guzik masz,
Do prawej ręki mi dasz.
Z prawej do lewej przekładamy
I następnemu zuchowi damy.
Gra szesnaścioro Chochliczków,
Tyle więc guziczków
Krąży z nami w koło,
A my liczymy wesoło:
Jeden, dwa, trzy, cztery… itd.
(w zależności od ilości dzieci. Dzieci mogą liczyć od 1 — … — dowolną ilość razy).
Guziczki różne podajemy.
W jakim kolorze — nie wiemy.
Lecz teraz wołamy: STOP!
Prawa ręka — przed siebie — HOP!
(Obieg guziczków się zatrzymuje. Dzieci wyciągają prawe rączki do przodu, nie pokazując jednak jeszcze swoich guziczków).
Czerwony wygrywa,
Czarny przegrywa.
Czerwony — ma życzenie,
Czarny — jego spełnienie.
Prawe dłonie otwieramy…
Jakiego koloru guziczki mamy?
(Dzieci pokazują w jakim kolorze mają guziczki. Dziecko, które ma w rączce czerwony guziczek — wypowiada swoje życzenie, a dziecko, które ma czarny guziczek — jego życzenie spełnia. Po czym gra rusza dalej i obieg guziczków znów się rozpoczyna... itd.).
Na Marka i Jarka wspólne urodziny,
Przyszło dużo gości z całej rodziny.
Każdy z nich w rękach piękny prezent trzyma,
Tylko przedszkolaków wciąż tu jeszcze nie ma.
Chłopcy już zaczęli martwić się tym trochę.
Rzucając na drogę swe spojrzenia płoche.
W końcu przycupnęli cichutko na schodkach...
Aż tu nagle dzieci wpadają w podskokach.
Szczęśliwi jubilaci gości zapraszają
I w mig wszystkich sobie grzecznie przedstawiają.
Wtem przy altance rozbrzmiała muzyka...
Dzieci z dorosłymi tańczą już walczyka.
Och, jakże wesołe było to przyjęcie,
Jakby dobra wróżka rzuciła zaklęcie.
Nawet babcia i dziadziuś ochoczo tańczyli,
Aż wszyscy wokoło brawo gromko bili.
Potem świeczki z tortu chłopcy wraz zdmuchnęli.
Też i o życzeniach sobie pomyśleli.
— Sto lat! — się wokoło wciąż jeszcze rozlega...
Lecz ogród już pusty, na gości znów czeka.
Lato, lato, piękne jest lato!
Na wakacjach przygód moc
Hejże, „wy nowi”, chodźcie tu do nas...
Chłopczyku, dziewczynko, wołamy was!
Wita was całe przedszkole nasze,
Które od dzisiaj — będzie też wasze.
A że przedszkole — to właśnie my,
Bawmy się razem… więc zapraszamy!
Zabawki różne na nas czekają…
Już nas do siebie szeptem wołają.
Książeczki także mamy ciekawe,
A w nich piękny świat, przygody klawe.
Będziemy śpiewać i tańczyć cudnie.
Razem nie będzie nam nigdy nudnie.
Możemy się bawić też i w ogrodzie.
Hasać tam wesoło przy pięknej pogodzie;
Stawiać w piaskownicy duże zamki z piasku;
Zażywać kąpieli w słoneczka blasku.
Tam huśtać się może też każdy z nas.
Wysoko, coraz wyżej... przez długi czas.
Może też wpaść na nasze boisko.
Kto lubi sport, znajdzie tam wszystko.
Nasze przedszkole jest dla nas wspaniałe.
I my to wiemy, przedszkolaki małe.
Dlatego kochamy to miejsce nasze,
Które od dzisiaj — jest też i wasze!
Chłopcy uwielbiają wspaniały czas wiosny,
Bo i dzień jest dłuższy, i bardziej radosny.
Lubią też pracować na grządkach w ogrodzie
I jak ogrodnicy gadać o pogodzie.
Wieczorem zaś razem po pysznej kolacji,
Bawią się i liczą już dni do wakacji:
— Jarek, ty źle liczysz — chichocze się Marek.
— W szkole się nauczę — chichocze też Jarek.
W wiosennych nastrojach chodzą do przedszkola
Tak jak i rolnicy — na swe żyzne pola.
Kiedy wszystko rośnie, serce się raduje,
Kto kocha przyrodę, taką radość czuje.
A jak jest w przedszkolu? Och, bardzo wspaniale!
Dzień się rozpoczyna wiosennym wciąż balem.
Dziewczynki do tańca bracia chętnie proszą,
Wszak taniec kochają i tańczą z rozkoszą.
