Jeszcze niedawno byli głośni, butni i pewni siebie. Dziś — znacznie ciszej, najlepiej incognito, gdzieś za granicą. Władza przeminęła, a wraz z nią poczucie bezkarności. Została walizka, konto i nerwowe oglądanie się za siebie — wiersz satyryczny obrazie.
Niebo nad polskim piekiełkiem... Paradoks? A może całkiem wygodny układ: na dole polskie piekiełko, a nad nim — kościelna aprobata. W takich warunkach trudno liczyć na jego rychły koniec — wiersz satyryczny w obrazie.
Można uciekać przed odpowiedzialnością, można liczyć na czas i polityczne zawirowania. Tylko przed konsekwencjami własnych czynów uciec znacznie trudniej. Zwłaszcza gdy wcześniej samemu grało się va banque — wiersz satyryczny w obrazie.
Był blask, był zachwyt, był niemalże cesarz. Miało być oblicze na awersie, orzeł na rewersie. Problem w tym, że historię trudniej wybić z pamięci niż monetę z metalu — wiersz satyryczny w obrazie.
Miała milczeć, lecz najwyraźniej słowo „milczeć” nie znalazło się w jej słowniku — limeryk w obrazie.
Miał być władcą dusz i sumień, naród prowadzić ku przyszłości. Lecz naród, zamiast paść na kolana, zaczął liczyć koszty tej wielkości — wiersz satyryczny w obrazie.
Podobno młodzi potrzebują autorytetów. Najlepiej takich, którzy potrafią pokazać, jak wygląda „szlachetna walka” — limeryk w obrazie.
Każdy dyktator kiedyś odkrywa, że władza ma swój termin ważności. A niektóre podróże mają tylko bilet w jedną stronę... — wiersz satyryczny w obrazie.
Jedni odchodzą w niesławie, inni trafiają przed trybunały. Historia ma jednak osobliwy zwyczaj: pamięta tych, którzy byli przekonani, że pozostaną bezkarni — wiersz satyryczny w obrazie.
Strach kiedyś ustępuje, terror przemija, a pamięć zostaje. Ten wiersz jest o chwili, w której tyran zaczyna rozumieć, że jego potęga ma granice, a historia nie zapomina tych, którzy budowali swoją władzę na cierpieniu innych — wiersz satyryczny w obrazie.
Pomnik własnej wielkości — ku pamięci potomnych. A jak prezes potomnych do swej wielkości chciał przekonać? Mówi o tym — wiersz satyryczny w obrazie.
W Polsce łatwo o pomnik, zwłaszcza gdy do władzy dochodzą ci, którzy własną wizję historii chcą utrwalić w kamieniu i brązie. Tylko że historia bywa przewrotna. Czasem po latach okazuje się, że cokół trzeba jednak opróżnić.
Według pisowskiej teorii wszystko było idealnie: bezpieczeństwo, spokój i anioły na straży. A potem przyszedł Tusk… — wiersz satyryczny w obrazie.
Krótki, humorystyczny wiersz o ciekawości, potrzebie wiedzy i lekkim dystansie do siebie. Utrzymany w potocznym stylu, z nutą ironii — wiersz w obrazie.
Wódz coraz bardziej traci sprawczość i posłuch. Już nawet jego potulni do tej pory „popychadła” zaczynają szukać drogi ucieczki — wiersz satyryczny w obrazie.
Dyzma wiecznie żywy? Na to wygląda, bo znów nastała nowa fala Dyzmów — wiersz satyryczny w obrazie,
Bo jak nie ona, to kto? Gdy trzeba — zrobi wszystko... Instrukcja? A po co?! Niepotrzebna! Nic jej nie jest straszne i zawsze jest gotowa na wszystko — wiersz w obrazie.
To już nie zestaw narzędzi, lecz polityczny dekalog powtarzany w kółko. Mechaniczny, przewidywalny i wciąż używany z uporem — tekst w obrazie.
„Życzliwy w trybie agresywnym” — to ktoś, kto zamiast powiedzieć wprost, że coś mu nie pasuje, owija to w niby-miłe słowa, żarty albo udawaną troskę. Na pierwszy rzut oka brzmi uprzejmie, ale tak naprawdę wbija szpilę albo próbuje kimś manipulować. Często używa sarkazmu i ironii, rzuca „komplementami”, które bardziej są przytykiem niż pochwałą — wiersz satyryczny w obrazie.
* Rzecz o hipokryzji, czyli o postawie charakteryzującej się jaskrawą rozbieżnością między głoszonymi wartościami a własnym postępowaniem. Polega na publicznym wymaganiu od innych przestrzegania zasad moralnych, których samemu się nie stosuje — wiersz satyryczny w obrazie.
A co do tego „odwiecznego kawalera” — broń Boże nic nie sugeruję. Po prostu słucham, czytam, oglądam… a skojarzenia same się nasuwają ;) Nieważne jakie — ważna jest hipokryzja „rzeczonych”, którą zamiast się oburzać, lepiej obśmiać... I to zdrowo! ;)
Refren dawno minął — wódz wciąż na scenie. Choć to echo jego wielkości, choć kurtyna opada, wódz nie zauważa... Zejście odwołane? — wiersz satyryczy w obrazie.