Dyplom nie czyni dżentelmena. O kulturze osobistej, której nie da się zaliczyć na egzaminie

O kulturze mówi się często i chętnie. To temat nośny, a jednocześnie trudny, bo pojęcie kultury jest niejednoznaczne. Najbliższa codziennemu doświadczeniu wydaje się jednak kultura osobista — ta, która ujawnia się w najprostszych sytuacjach: w rozmowie, w sposobie bycia, w reakcji na drugiego człowieka. I właśnie ona w dużej mierze decyduje o tym, kim jesteśmy w oczach innych.

Kultura osobista to nie tylko zestaw dobrych manier. To wewnętrzny kompas, który podpowiada, gdzie kończy się wolność jednostki, a zaczyna szacunek dla drugiego człowieka. To umiejętność zachowania się z klasą — również wtedy, gdy nikt nie patrzy. Wciąż aktualne pozostaje stare powiedzenie: „Jak cię widzą, tak cię piszą”.

Pierwsze wrażenie, sposób mówienia czy wygląd często decydują o tym, czy zostaniemy wysłuchani i potraktowani poważnie.

Zbyt często kulturę osobistą sprowadza się wyłącznie do wyglądu i form grzecznościowych. Tymczasem to pojęcie znacznie szersze. Obejmuje poziom ogólnej wiedzy, umiejętność logicznego myślenia, dbałość o zdrowie i higienę, troskę o otoczenie, a także przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Kultura osobista porządkuje codzienność i sprawia, że życie wśród innych staje się po prostu łatwiejsze.

Wielu z nas stara się prezentować wysoki poziom kultury osobistej. Nie wszystkim jednak się to udaje. Jednych określa się mianem ludzi z klasą, innych — bez ogródek — prostakami czy chamami. Co ciekawe, granica ta wcale nie przebiega wzdłuż linii wykształcenia.

Wbrew obiegowym opiniom dyplom uczelni nie jest gwarancją kultury osobistej. Można posiadać tytuły, wiedzę i elokwencję, a jednocześnie razić arogancją, pogardą czy agresją słowną. Chamstwo, brak empatii i nienawiść skutecznie dyskwalifikują nawet najbardziej wykształconych. Życie wielokrotnie pokazuje, że wykształcenie i kultura osobista nie zawsze idą w parze.

Są ludzie, którzy jakby naturalnie potrafią zachować takt, szacunek i umiar. Są też tacy, którzy — niezależnie od wykształcenia — nie potrafią ukryć braku kultury.

Dotyczy to również osób, które zamiast dzielić się wiedzą, używają jej jako narzędzia wywyższania się. Trudno korzystać z mądrości kogoś, kogo zachowanie odpycha.

Zdarza się również, że nadmierne starania przynoszą odwrotny skutek. Przesadna uprzejmość, nieszczere komplementy i sztuczne gesty szybko zostają rozpoznane.

Kultura osobista nie znosi fałszu — wymaga autentyczności. Bez niej nie da się zbudować prawdziwego szacunku ani sympatii.

Wniosek nasuwa się sam: to nie tytuły przed nazwiskiem świadczą o klasie człowieka. Żaden dyplom nie zastąpi empatii, szacunku i elementarnej kultury. A ich braku nie zamaskuje nawet najwyższe wykształcenie.

Pozostaje więc pytanie najważniejsze — skierowane nie do innych, lecz do nas samych: jak wygląda nasza kultura osobista? Czy naprawdę mamy klasę?

***

Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:
https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Samo czytanie już jest dla mnie darem.

Dziękuję 💓Halszka

Kultura osobista... Czy idzie w parze z wykształceniem?

O kulturze można mówić dużo i długo. Kultura to temat rzeka. A i termin wieloznaczny. Jeśli chodzi o kulturę osobistą, to jest to ten rodzaj kultury, który dotyczy każdego człowieka indywidualnie. Od niej poniekąd zależy rozwój wszystkich pozostałych dziedzin kultury. Co to takiego jest więc ta kultura osobista, że aż tak ważna jest w naszym życiu? Zapewne każdy z nas wie, że jest to taki nasz wewnętrzny głos, który podpowiada nam jak mamy się zachować w danej sytuacji. Odpowiednie, kulturalne zachowanie oznacza, że coś sobą reprezentujemy. Że jesteśmy człowiekiem na poziomie. Każdy też wie, że kultura osobista to także nasz wygląd. Pamiętamy o starym przysłowiu: „Jakim Cię widzą, takim Cię piszą”. Kiedy inni widzą nas dobrze, jesteśmy szanowani i łatwiej nam przychodzi wiele rzeczy. Inni liczą się z naszym zdaniem i uważają nas za osoby warte szacunku, poważania.

Kultura osobista to nie tylko wygląd i nienaganne maniery, to również wysoki poziom ogólnej edukacji i umiejętności logicznego myślenia. To wreszcie dbanie o zdrowie, higienę, dom, rodzinę, miejsce pracy, wypoczynku, a także przestrzeganie zasad savoir-vivre`u. Jest bardzo potrzebna w życiu codziennym i z pewnością je ułatwia.

Każdy z nas się stara (no, może jednak nie każdy, ale wielu), aby reprezentować sobą wysoką kulturę osobistą. Nie wszystkim to jednak wychodzi. Bo też ciągle o jednych się mówi: prostak, gbur, cham, a o innych: ma klasę, ma styl.

Każdy z nas pragnie zaznaczyć czymś swoją osobę. Staramy się wyróżnić wyglądem, stylem bycia, wiedzą, odwagą... Problem w tym, że jedni zyskują aprobatę i sympatię, inni nie. I ci inni, nawet gdy są osobami wykształconymi, też nie zyskują. Ponieważ ich chamstwo, ich przejawy nienawiści dyskwalifikują ich całkowicie z miana ludzi kulturalnych.

A wydawać by się mogło, że ludzie z wyższym wykształceniem powinny być dobrze wychowani, kulturalni. Bo dlaczegóż by nie, skoro mają wiedzę, potrafią mówić o ważnych rzeczach... Nic bardziej mylnego. Niestety. Okazuje się, jak życie pokazuje, wykształcenie nie idzie w parze z kulturą osobistą.

Są ludzie, którzy tak jakby z natury są kulturalni i mają taki sposób bycia, i są też tacy, którzy, też z natury, są niekulturalni, chamscy, nienawistni. Przekonujemy się o tym na co dzień.

Wiele jest takich, którzy, choć są wykształceni i mają dużą wiedzę, nie potrafią się nią szczerze dzielić z innymi. Potrafią się nią tylko chełpić. Z ich wiedzy niewiele możemy skorzystać, gdyż w zetknięciu z ich chamstwem, brakiem kultury osobistej, omijamy ich szerokim łukiem. Znamy takich wielu.

Wychodzi więc na to, że to nie literki przed nazwiskiem robią z człowieka człowieka. Takich niekulturalnych, chamskich ludzi, żaden magister, żaden doktor, żaden nawet profesor przed nazwiskiem — nigdy nie zmieni.