Żyje wśród nas wiele osób, dla których życie nagle straciło sens. Żyją z dnia na dzień, nie czując gruntu pod nogami, nie wiedząc, jak żyć. Żyją jak w malignie, zniewoleni problemami, dramatami, tragediami. Porażeni, sparaliżowani, zdruzgotani. Nieważne, z jakiego powodu — ważne, że trzeba im pomóc się odnaleźć i przekonać: że świat się jeszcze nie kończy, że jest po co żyć, że warto żyć, że każdego czeka jeszcze wiele dobrego. Musi tylko wstać, otrzeć łzy... i żyć! — wiersz w obrazie.