Zima — artystka niestrudzona — znów daje o sobie znać

I trzeba przyznać — czyni to po mistrzowsku. Szerokim pociągnięciem pędzla cudownie maluje las białą farbą.

Wczoraj o świcie mróz tylko lekko uszczypnął policzki — ledwie dwa stopnie poniżej zera — a jednak świat wyglądał, jakby zatrzymał oddech. Niebo wisiało nisko, ciężkie i ołowiane, lecz w lesie rozgrywała się cicha magia.

To kotlina — tu nocą snują się gęste mgły radiacyjne, cierpliwe i dokładne. Otulają drzewa, muskają trawy i gałęzie, by nad ranem zostawić po sobie misterną koronkę szadzi. Każda igła świerku, każdy suchy badyl, każda pajęcza nić lśniła jak utkane ze szkła.

Rankiem w lesie było jak w baśni. Ba — jak w królestwie Królowej Śniegu, gdzie cisza ma srebrzysty dźwięk, a czas płynie wolniej:

Bo Pani Zima bardzo się starała —
od świtu aż po zmierzch świat malowała.
Malowała cierpliwie, z namysłem, bez pośpiechu…
A gdy skończyła — stanęła z boku
i uśmiechnęła się lodowym uśmiechem,
widząc, jak po mistrzowsku go pomalowała.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

Zima się namyśliła i wróciła z rozmachem

Przynajmniej tutaj. Jakby zawróciła w pół drogi, przypomniawszy sobie o czymś niedokończonym. Nie mam do niej żalu. Skoro człowiek tak łatwo zapomina o własnych korzeniach i z uporem podcina gałąź, na której siedzi, skoro kilku potworów potrafi rozpętać ogień, który trawi całe światy, to czemu Matka Natura nie miałaby odpowiedzieć białym milczeniem? Jej gniew nie krzyczy. Spada.

Zdążyliśmy już uwierzyć w wiosnę. Powietrze miękło jak rozgrzany w dłoniach wosk, ziemia oddychała coraz śmielej, a świat rozchylał powieki. I nagle — cisza przykryta bielą. Śnieg jak wymazana kartka. Jak korekta rzeczywistości.

Ptaki umilkły, jakby ktoś zgasił nuty w powietrzu. Jeszcze wczoraj ogród był partyturą, dziś jest zamkniętym fortepianem. Siedzą pewnie skulone wśród gałęzi — małe, drżące przecinki w zdaniu zimy.

Rośliny dały się oszukać światłu. Wychyliły się z ziemi jak dzieci wywołane po imieniu. Teraz stoją zatrzymane w pół ruchu, przykryte chłodną dłonią nieba. Ziemia znów zamknęła je w sobie, jakby mówiła: „Jeszcze nie”.

Ech… szkoda słów. Trzeba wziąć łopatę i rozgarnąć tę białą ciszę. A jest czego odgarniać.

Synoptycy obiecują, że to tylko epizod, że mróz nie przyjdzie, że śnieg roztopi się szybko. Być może. Ale przez tę chwilę świat znów przypomniał, że nie jesteśmy jego właścicielami. Co najwyżej — gośćmi.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

Pieśń strażników zielonego tronu

Tej zimy tutejsze lasy śpiewają ciszej niż zwykle, jakby szeptem przekazywały sobie dawne zaklęcia. Śniegu było niewiele — tylko cienka zasłona bieli, która nie zdołała okryć ich snem.

Zima przyszła i odeszła jak niepewna czarodziejka, zostawiając po sobie chłodny oddech i niedopowiedzianą pieśń.

A jednak las śpiewa. Minorowo, w tonacji ukrytej między korą a korzeniem.

Drzewa stoją jak strażnicy pradawnej tajemnicy — wysmukłe, zamyślone, spowite w szarobure płaszcze. Ich gałęzie splatają się wysoko nad ziemią, jakby snuły opowieść o zielonym królestwie, które dopiero ma się przebudzić.

Czas w lesie zwolnił. Zatrzymał się między jednym uderzeniem serca a drugim.

I tylko wiatr, wędrowny bard, przemyka między pniami, niosąc obietnicę. Że pod chłodną korą drzemie już iskra. Że w ciemnej ziemi pulsuje ciche światło. Że wiosna nadchodzi — nieśmiało, na palcach — z koszem pełnym zielonych cudów.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

Strażnicy białego lasu

W zimowym, białym przebraniu drzewa stają się strażnikami zaczarowanego lasu — dostojne i milczące, jakby czuwały nad snem ziemi. O każdej porze dnia i przy każdej pogodzie emanują spokojną magią, która zatrzymuje wędrowca i każe mu patrzeć dłużej. Wyglądają jak z kart dawnej baśni, gotowe, by ożyć, gdy nikt nie patrzy.

Uśpione pod śnieżnym całunem trwają w bezruchu, strzegąc tajemnic ukrytych głęboko pod korzeniami. Kryształki śniegu skrzą się na gałęziach niczym rozsypane diamenty, a wschodzące słońce — ostrożne i ciche — sączy zza smukłych sylwetek ciepłą, złocistą poświatę. Światło osiada na konarach, jakby chciało objąć drzewa i zatrzymać tę ulotną chwilę na zawsze.

Niech mi tylko ktoś powie, że biała zima w lesie nie jest piękna… To… to… to po prostu nie uwierzę. Bo tam, wśród strażników białego lasu, magia wciąż trwa — a ja właśnie mam ją przed oczami.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

***

Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne. Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie, możesz to zrobić tutaj:

https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Samo czytanie już jest dla mnie darem.

Dziękuję 💗 Halszka

Między skrzypieniem śniegu a ciszą

Zima przyszła cicho, choć nikt nie miał wątpliwości, że nadejdzie. Pewnego poranka świat obudził się przykryty białą kołdrą, a powietrze skrzyło się chłodem i ciszą. Jedni narzekali, inni milczeli z zachwytem — bo zima zawsze wybiera sobie serca, które chce zaczarować.

Tego dnia ruszyłam w drogę. Zaśnieżone ulice poprowadziły mnie jak ślady w bajce, aż do lasu, który stał nieruchomo, jakby wstrzymał oddech. Drzewa ubrane w białe płaszcze szeptały między sobą tajemnice, a mróz szczypał policzki, przypominając, że znalazłam się w jego królestwie.

Śnieg skrzypiał pod stopami niczym cicha melodia, a słońce — złote i nieśmiałe — zaglądało spomiędzy gałęzi tylko na chwilę, jakby bało się zakłócić czar. Czas zwolnił. Każdy krok był zaproszeniem, by iść dalej, głębiej, bez pośpiechu.

Gdy wracałam, wiedziałam już, że zima nie przyszła po to, by utrudniać życie. Przyszła, by na moment zatrzymać świat — i tych, którzy potrafią słuchać jej cichej opowieści.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

Szadziowe drzewa i mglista bajka

Człowiek śpi nocą, a Matka Natura cicho, cierpliwie, z niewidzialną gracją, tworzy swoje dzieła. W mroźny, mglisty poranek las budzi się w srebrzystym blasku – gałęzie przybrane w lód, konary utkane z kryształowego pyłu, każdy zeschy listek lśni jak maleńkie lustro. Mgła wije się między drzewami, tańczy w powietrzu, spotyka mróz i w tej magicznej chwili powstaje szadź. Szadź, która wszystko odmienia, wszystko czyni ciche, wszystko czyni święte.

Aż dech zapiera. Aż serce bije mocniej. Drzewa stają się strażnikami zimy, majestatycznymi, dostojnymi, nieruchomymi, a jednak pełnymi życia. Cisza poranka wypełnia każdy zakamarek lasu, każdy krok wśród szeleszczących liści staje się świętem, staje się modlitwą. Nie sposób przejść obok nich obojętnie – nie sposób nie patrzeć, nie słuchać, nie czuć.

Wyglądają jak z bajki. Wyglądają, jakby ktoś obsypał świat kryształami, jakby ktoś zatrzymał czas. Gałęzie szeptają, mgła szepcze, lód migocze: „Uwiecznij mnie. Uwiecznij mnie, nim zniknę. Uwiecznij mnie, nim magia przeminie”.

I wtedy człowiek, choć śpiący, staje się częścią tej baśni, choć milczy, słyszy, choć nie rusza się, czuje.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą" 

Śladami wędrowca o zmierzchu. Zimowa opowieść

Zima objęła świat władzą ciszy, jakby chciała sprawdzić, kto odważy się przez nią przejść. Jednych odstraszała chłodem, innych wabiła obietnicą ukrytego piękna.

Tego dnia przez las szedł wędrowiec — samotny, lecz uważny, stawiający kroki ostrożnie, jakby bał się zbudzić śpiącą magię.

Śnieg skrzypiał pod jego stopami niczym cichy znak, że las go dostrzega. Drzewa pochylały się nad ścieżką jak strażnicy dawnej baśni, a między ich nagimi ramionami przesączało się światło zachodzącego słońca.

Złote promienie oplatały wędrowca, barwiąc biel na miód i bursztyn, jakby chciały wskazać mu drogę albo zatrzymać go w tej chwili na zawsze.

Wędrowiec przystanął. Wiedział, że nie każdemu dane jest zobaczyć las w takiej odsłonie — gdy świat milknie, a rzeczywistość na krótką chwilę staje się opowieścią.

Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą"