Jeszcze wczoraj wódz tonął w tłumie potulnych wykonawców swojej woli — bez szemrania, bez sprzeciwu, bez krzty odwagi. Każdy skinieniem głowy gotów był potwierdzić, że czarne jest białe, a cisza to najwyższa forma entuzjazmu.
Dziś jednak coś się zacięło w tej perfekcyjnej maszynie posłuszeństwa. Podwładni, ku jego wyraźnemu zdumieniu, zaczynają podnosić głowy. Niektórzy nawet — o zgrozo — zaczynają myśleć... i odwracać się plecami.
Wódz odkrywa coś, czego panicznie się obawia: że jego „potęga” była tylko wydmuszką, a wysoka pozycja zbudowana na cudzym milczeniu wali się szybciej, niż zdąży wydać kolejny rozkaz. Zostaje po niej tylko gruz i echo własnych złudzeń.
Bo nawet najtwardsza ręka nie utrzyma w nieskończoność systemu, który od dawna stoi już tylko na strachu i iluzji. A gdy strach pęka — jak bańka mydlana — nie zostaje nic prócz gniewu.
Historia nie ma litości dla tych, którzy mylą strach z lojalnością — i prędzej czy później wystawia im rachunek.
