No cóż, prezesie — wygląda na to, że odkrył pan właśnie coś, co inni podejrzewali od dawna: że system oparty na strachu i złudzeniach działa bez zarzutu… aż do pierwszego podmuchu rzeczywistości. Wtedy nagle okazuje się, że te imponujące mury to raczej karton niż beton, a cała konstrukcja trzyma się głównie na wiarę i taśmę klejącą.
Przez lata oklaski były na zawołanie — niemal jak dobrze wyćwiczony odruch. A teraz? Co za zaskoczenie. Publiczność nie tylko przestała klaskać, ale najwyraźniej zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie pomyliła sali i czy wyjście ewakuacyjne nie byłoby rozsądniejszą opcją.
Historia — niestety dla pana — ma wyjątkowo złośliwe poczucie humoru. Szczególnie wobec tych, którzy uparcie brali strach za lojalność, a milczenie za zachwyt. I którzy byli święcie przekonani, że ta iluzja będzie trwała dokładnie tak długo, jak sobie tego zażyczą.
