Wszechobecna zieleń, miękki błękit nieba, białe obłoki leniwie sunące nad głową i ten trudny do uchwycenia, a przecież tak znajomy zapach lata… Wszystko to koi i buduje, napełnia serce cichą radością. Aż chce się żyć. Ech, lato — kapryśne i zmienne — trwaj, proszę, jak najdłużej.
Dziś wiatr, niczym niestrudzony malarz, przesuwa po niebie kolejne obrazy. Najpierw lekkie, puszyste cumulusy, które w jednej chwili rozprasza, by zaraz przywołać subtelne altocumulusy.
W tym cichym, nieustannym tańcu chmur niebo zdaje się opowiadać własną, tajemniczą historię. Kształty zmieniają się jak w marzeniu — jest co podziwiać… i na czym bujać wyobraźnię.
Lecz oto i one ustępują miejsca potężnym cumulonimbusom — chmurom o ciężkim oddechu burzy. W ich cieniu czai się zapowiedź gwałtowności: ulewy, grzmoty, czasem grad. I choć w tej grozie kryje się majestat natury, serce szepcze cicho: lato, bądź dla nas łaskawe. Trwaj pięknie — lecz nade wszystko bezpiecznie.
