Las – najlepszy lekarz bez recepty

Masz dość codziennych problemów, korków, powiadomień i pytania „co dziś na obiad”? Jest na to sprawdzony sposób — idź do lasu. A jeśli las masz daleko, park też da radę.

Badania naukowe nie kłamią: wśród drzew człowiek szybciej dochodzi do siebie niż pomiędzy betonem a klaksonami. Wniosek jest prosty — pakuj wygodne buty i… jazda w zieleń!

Las działa jak naturalny psychoterapeuta, tylko bez kolejki i rachunku. Już po pół godzinie spaceru stres zaczyna się pakować i wychodzi bez pożegnania. Złość topnieje, humor wraca, a organizm produkuje endorfiny — czyli hormony szczęścia, znane też jako „wewnętrzny uśmiech”.

Regularne spacery po lesie wzmacniają odporność. Natura uruchamia nasze naturalne siły obronne, które czuwają, żebyśmy mieli się dobrze i nie łapali wszystkiego jak leci. Krótko mówiąc: las dba o nas, zanim zdążymy zachorować.

Serce też jest zadowolone — ciśnienie spada, tętno zwalnia, a my przestajemy się spieszyć… nawet jeśli nie wiemy dokąd. Las uczy cierpliwości i przypomina, że nic nie musi dziać się „na już”.

Japończycy nazwali to „leśnymi kąpielami”. Spokojnie — nie trzeba stroju kąpielowego. Wystarczy oddychać, patrzeć i iść przed siebie. Przy okazji las filtruje powietrze, pochłania CO₂ i robi porządki, na które my nie mamy czasu.

Poranny spacer wśród mgły działa jak darmowa inhalacja premium. Oddychasz, relaksujesz się i nagle świat staje się całkiem znośny. A potem:

Poprawia nam się nastrój i samopoczucie,

pogoda ducha powraca, a nawet i... chucie. 😉

Las jest dla każdego — młodych, starszych i tych „w sam raz”. Można spacerować, posiedzieć na pieńku, pogapić się w drzewa albo nawet przytulić się do któregoś z nich. Fani twierdzą, że drzewa oddają dobrą energię. Sceptycy też wychodzą z lasu w lepszym humorze — przypadek? Nie sądzę.

Jedyna uwaga: pamiętaj o kleszczach. Długie rękawy, nogawki i rozsądek to najlepsi towarzysze leśnych przygód. Reszta to już sama przyjemność.

Hen za miastem rośnie las

i zaprasza wszystkich nas.

Pięknie wokół szumią drzewa,

a chór ptaków głośno śpiewa.

Hej, do lasu! — Hej, per pedes!

Tak by zrobił Archimedes…😉

Nie zastanawiajmy się więc zbyt długo: czy to wiosna, czy to lato, czy to jesień, czy to zima — do lasu marsz!

------------------------------------------------------------------

Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.

Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:

https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Samo czytanie już jest dla mnie darem.

Dziękuję 💓Halszka

Optymiści kontra pesymiści… albo na odwrót...

 

Optymiści idą przez życie lżejszym krokiem. Nie pytają o pozwolenie, by być szczęśliwymi — są nimi na przekór. A pesymiści? Tekst w obrazie.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeśli te słowa zawarte w obrazie przemawiają do Ciebie —

możesz wesprzeć mnie symbolicznie tutaj:

https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Dziękuję 💗 Halszka

Na pohybel zimie (i depresji)

Zimą wszystko jest jakieś trudniejsze. Wstawanie, wychodzenie z domu, dobre myśli. Brakuje światła, energii i tego niewytłumaczalnego „chce mi się”, które latem przychodzi samo. A przecież często winowajca jest jeden — słońce. Albo raczej jego brak.

Słońce. Zwykłe, codzienne słońce. To samo, które latem potrafi nas zmęczyć, rozleniwić i sprowokować do narzekania, że „za gorąco”. A potem przychodzi zima — i nagle okazuje się, że bez niego funkcjonujemy jakoś gorzej. Wolniej. Ciszej. Bardziej w cieniu.

Starożytni medycy doskonale o tym wiedzieli. Nie mieli aplikacji do mierzenia nastroju ani badań klinicznych, a jednak trafiali w punkt: światło słoneczne poprawia samopoczucie. I choć dziś wiemy o hormonach, neuroprzekaźnikach i mechanizmach działania mózgu znacznie więcej, wnioski pozostają zaskakująco podobne.

Jesienią i zimą przypominamy sobie o tym boleśnie. Dni stają się krótkie, poranki ciemne, popołudnia jeszcze ciemniejsze, a człowiek coraz częściej zastanawia się, czy aby na pewno wstał z łóżka we właściwym wszechświecie. Jedni przechodzą ten czas w miarę łagodnie — szczególnie ci, którzy mimo wszystko wychodzą na spacer, łapią każdy promień słońca i nie zamykają się w czterech ścianach. Inni mają znacznie trudniej.

Są tacy, dla których okres jesienno-zimowy to nie tylko gorszy humor, ale realny spadek energii, chęci i sensu. Depresja sezonowa — brzmi niewinnie, a potrafi skutecznie odebrać radość z codzienności. I nie ma w tym nic dziwnego. Ilość światła dziennego ma ogromne znaczenie dla naszego nastroju, co zgodnie podkreślają specjaliści.

W tle tej historii pojawia się serotonina — hormon szczęścia, którego poziom u osób zmagających się z depresją bywa zaskakująco niski. A co go podnosi? Między innymi światło. Proste? Proste. Tyle że w środku zimy słońce często bywa towarem deficytowym. I koło się zamyka.

Co więc zrobić? Czekać do wiosny? Niekoniecznie. Warto korzystać z każdego promienia, który się pojawi — nawet jeśli oznacza to krótki spacer zamiast kolejnego odcinka serialu. Warto się czasem zmusić. Nie z heroizmu, ale z troski o siebie.

Bo słońce to nie tylko pogoda. To nastrój. Energia. Lepsze relacje z innymi i z samym sobą. A skoro mamy na wyciągnięcie ręki naturalne wsparcie dla psychiki, szkoda byłoby z niego nie skorzystać.

Niech więc słońce świeci nam jak najczęściej — nawet jeśli tylko przez chwilę. A kiedy już się pojawi, nie udawajmy, że go nie ma. Wyjdźmy z domu. Zatrzymajmy się na moment. Podnieśmy głowę. Bo czasem to właśnie drobny promień światła wystarcza, by powiedzieć zimie — i depresji — jedno krótkie, stanowcze: na pohybel!

-------------------------------------------------------

Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:

https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Samo czytanie już jest dla mnie darem.

Dziękuję 💗Halszka

Zbliża się luty. Podkuj buty...

 

Luty nadchodzi cicho, ale skutecznie. Nie pyta o zgodę, nie bierze jeńców i bardzo szybko sprawdza, kto ma dobre buty, a kto tylko dobre chęci. Bo w lutym najważniejsze jest jedno: utrzymać pion. Choć, jak się okazuje, nie zawsze się to udaje. Opis w obrazie.

„Nie wyskakuj z ważką” — usłyszałam i od razu wiedziałam, że wyskoczę

Bo jeśli coś ma skrzydła, historię i niejasne znaczenie, prędzej czy później i tak sprawdzę, co się za tym kryje.

Szłam z córką brzegiem Dunaju. Rzeka niosła swój ciężki, brunatny oddech, a na murach pobliskich domów, to tu, to tam, pojawiały się ważki — lekkie, kolorowe, jakby nie z tego świata. Jednej z nich nie potrafiłam minąć obojętnie. Zatrzymałam ją w kadrze, jak się zatrzymuje chwilę, zanim zniknie.

Córka roześmiała się i powiedziała, żebym „nie wyskakiwała” z tą ważką gdzieś publicznie. Podobno w świecie graficiarzy symbole bywają dwuznaczne, a skrzydła nie zawsze znaczą wolność.

Skinęłam głową, ale ciekawość już zaczęła swoją pracę. Po powrocie do domu zajrzałam więc tam, gdzie dziś zagląda się po znaczenia — do Internetu. I dowiedziałam się, że ważka bywa znakiem nieśmiertelności, odnowy, obietnicą po złych czasach.

Uśmiechnęłam się. Brzmiało to pocieszająco. Pomyślałam, że mogę jej używać bez lęku. Tym bardziej że zawsze mnie zachwycały — kruche, świetliste, niemal bajkowe, jakby ktoś narysował je z samego światła.

Z tą nieśmiertelnością to pewnie przesada. Ale czasy są takie, że chętnie przymykamy oko na przesadę. Są złe — nie tylko za sprawą putinowsko-trumpowskich wichrów, które przetaczają się nad światem — więc każda obietnica odnowy ma dziś swoją wagę.

Japończycy musieli to rozumieć od dawna. Ważka powraca w ich sztuce i poezji, aż w końcu stała się nazwą samej Japonii — Akitsu-shima, wyspy ważek. Jakby kraj mógł być owadem: delikatnym, a jednak trwającym.

I wtedy trafiam na zdanie, które burzy ten spokojny obraz. Okazuje się, że ważki należą do nielicznych stworzeń, u których dorosłość może paść ofiarą dzieciństwa. Podczas składania jaj larwa potrafi zaatakować samicę. Świat zamyka się w okrutnym kręgu.

No proszę. Nawet tutaj cień pada na skrzydła. Mam jednak nadzieję, że córka nie to miała na myśli. Że ostrzegała mnie tylko przed nadmiarem symboli, nie przed samą ważką.

***

Jeżeli podoba Ci się to, co tworzę, wesprzyj i postaw kawę:

https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Sztuka rządzi się własnymi prawami. I nie musi nikogo pytać o pozwolenie...

Sztuka rządzi się własnymi prawami i nie musi nikogo pytać o pozwolenie. Nie trzeba jej rozumieć według podręcznika, autora czy krytyków. To nie sztuka jest problemem. Problem zaczyna się w jej odbiorcy. Opis w obrazie.

Delikatni w twardym świecie. O tych, którzy widzą i czują więcej

Czy wrażliwość jest darem czy obciążeniem? Zapewne wielu z nas bez dłuższego namysłu odpowie: i jednym, i drugim. Bo wrażliwość rzeczywiście ma dwa oblicza.

Z jednej strony jest błogosławieństwem. Osoby wrażliwe posiadają niezwykle bogaty świat wewnętrzny. Odbierają rzeczywistość wszystkimi zmysłami, zauważając bodźce, które dla innych pozostają zupełnie niewidoczne. Potrafią dostrzegać piękno tam, gdzie inni przechodzą obojętnie. Zachwycają się przyrodą, detalami codzienności, ciszą. Zapachy, dźwięki, drobne chwile – wszystko to zapisuje się w nich na długo, często na całe życie.

Wrażliwość idzie w parze z empatią. Dzięki niej łatwiej zrozumieć emocje innych ludzi, wczuć się w ich sytuację, poczuć to, co niewypowiedziane. To ogromna wartość, szczególnie w świecie, który coraz częściej gubi uważność.

Z drugiej strony wrażliwość bywa przekleństwem. Osoby wrażliwe są często postrzegane jako „zbyt skomplikowane”, niezrozumiałe dla otoczenia. Płacą za to cenę samotności, wyobcowania, a czasem odrzucenia. Są też bardziej podatne na obniżony nastrój czy depresję. Działają jak papierek lakmusowy – szybko wyczuwają napięcia, fałsz, emocje. Widzą i rozumieją więcej, a to bywa obciążające. Czasami naprawdę łatwiej byłoby nie wiedzieć, nie czuć tak intensywnie.

Wrażliwość często mylnie utożsamiana jest ze słabością. Osoby wrażliwe łatwo zranić, łatwo dotknąć słowem czy gestem. W świecie pełnym pośpiechu, obojętności, a nawet agresji, bycie wrażliwym nie jest proste. Dlatego wielu z nich musi nauczyć się budować ochronny pancerz – nie po to, by przestać czuć, ale by chronić to, co w nich delikatne.

A jednak warto pozostać sobą. Wrażliwość to bogactwo – wrota do piękna, miłości i głębokiego przeżywania świata. To właśnie osoby wrażliwe często są artystami: pisarzami, malarzami, muzykami. Ich twórczość rodzi się z uważnego patrzenia i odczuwania. Potrafią przelewać emocje na papier czy płótno w sposób, który porusza innych.

Wrażliwość nie jest jednolita. Można być wrażliwym na muzykę, sztukę, słowa, a jednocześnie nie dostrzegać cierpienia drugiego człowieka. Wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji i obszarów, na które jesteśmy szczególnie otwarci.

Osoby wrażliwe często mają też duże poczucie humoru – subtelne, inteligentne, oparte na skojarzeniach i kreatywności. Bywają perfekcjonistami, co czasem pomaga, a czasem przeszkadza. Zdarza się bowiem, że perfekcjonizm przeradza się w nadmierną kontrolę i narzucanie innym własnych wizji. Wtedy nawet wrażliwość może stać się trudna dla otoczenia.

Jednak mimo wszystkich trudności ludzie wrażliwi potrafią kochać głęboko i szczerze. Rodzina, relacje, przyjaźń – to dla nich wartości fundamentalne. Są empatyczni, serdeczni, świadomi. Chłoną świat wszystkimi zmysłami i nieustannie pragną zrozumieć więcej.

Wrażliwość nie jest wadą. To ogromna wartość. A osoby nią obdarzone są naprawdę wyjątkowe.

***

Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:
https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych

Samo czytanie już jest dla mnie darem.

Dziękuję 💓Halszka