Z początkiem wiosny, jak co roku, na drogi ruszają różnej maści motocykliści — i ich maszyny. Od motorowerów i skuterów począwszy, na ciężkich motorach skończywszy.
Ich ryk słychać już z daleka. Śniegu u nas od dawna nie ma, więc jeżdżą. A ja lubię ryk motorów. Mam tak od dziecka. Zwłaszcza tych ciężkich. W młodości przejechałam tysiące kilometrów na swoim motorze. Dlatego zawsze reaguję na ich odgłos, gdziekolwiek go usłyszę.
Dziś też zareagowałam, choć byłam w domu, nie na ulicy. Siedziałam przy komputerze, przy uchylonych drzwiach do ogrodu, gdy nagle usłyszałam dziwny dźwięk skutera.
Skąd
wiedziałam, że to skuter? Po prostu wiedziałam. Od najmłodszych
lat potrafię rozpoznać rodzaj motoru po jego silniku. Jednak
dochodzący do mnie odgłos wydawał się zbyt donośny i zbyt
piskliwy… Aż nagle rozległ się głośny łoskot i krzyk:
—
„Scheisseee!”… i zapadła cisza.
Wystraszyłam się. Najbardziej tej ciszy. Wybiegłam natychmiast przez ogród na ulicę… O rany! Widok, jaki zastałam, zmroził mnie.
Pod moim autem, zaparkowanym pod domem, leżał młody chłopiec, może 16-letni. Metr dalej leżał jego skuter, a obok stało auto ze strzaskanym lewym bokiem.
Chłopiec miał całą zakrwawioną twarz. Leżał nieprzytomny, a nad nim pochylał się kierowca strzaskanego auta i jego pasażerka.
Po chwili odzyskał przytomność i próbował się podnieść. Poprosiłam, żeby tego nie robił, bo mógł mieć uszkodzony kręgosłup. Po dosłownie pięciu minutach było już słychać syrenę nadjeżdżającej karetki pogotowia. Na szczęście szpital mieści się niedaleko — może jakieś pięćset metrów w dół ulicy. Po kolejnych kilku minutach przyjechał policyjny radiowóz.
Bardzo żałowałam tego chłopca. Kiedy lekarze wraz z sanitariuszami wybiegli z karetki, podniosłam głowę i zobaczyłam wielu gapiów dookoła. Zrobiło mi się niedobrze. Pomyślałam, że nic tu po mnie, i wróciłam do domu.
W domu doszłam do siebie, ale nie mogłam znaleźć miejsca. Widok tego biednego chłopca ciągle miałam przed oczami.
Wyszłam z domu dopiero wtedy, gdy na ulicy już wszystko ucichło. Pomyślałam, że powinnam sprawdzić swoje auto, czy nie zostało uszkodzone.
Na ulicy
spotkałam mojego wszystkowidzącego sąsiada.
— Pani
sąsiadko, niech się pani nie martwi! — zawołał. — Już
sprawdziłem pani auto. Jest całe. Ten szczeniak nie zahaczył o
nie, strzaskał tylko BMW moich znajomych. Wszystko widziałem z
okna. Aż wrzasnąłem, kiedy było po wszystkim.
— Biedny chłopak! — westchnęłam głośno.
— Biedny?! Jaki biedny…?! — huknął sąsiad. — Sam sobie winien. Zachciało mu się rasować skuter, to teraz ma za swoje. Takie szczeniaki na podrasowanych skuterach są zagrożeniem dla ruchu drogowego.
— To i tak nie zmienia faktu, że szkoda mi go — odpowiedziałam. — A skąd pan wie, że jego skuter był podrasowany? — spytałam po chwili.
— Policja stwierdziła. Chłopak po przerobieniu silnika wyjechał na próbną jazdę… i się już najeździł!
— A gdzie byli jego rodzice, kiedy on to robił? Nie widzieli, co ich syn wyprawia? — spytałam bardziej siebie niż sąsiada.
— Widzieli, widzieli! Ojciec mu nawet pomagał.
— Tym bardziej mi go żal — powiedziałam ciszej, bo poczułam napływające do oczu łzy.
Wracając do siebie, w duchu wyraziłam wdzięczność policji, że nie zostawia krwi na drogach. Bardzo to chwalebne.
W domu
nie mogłam się skupić na pisaniu. Przypomniało mi się, że mój
syn, jako nastolatek, też miał skuter i próbował podrasować
silnik. Przyłapałam go na tym.
— O nie! Co to, to nie,
synu! — ostro zareagowałam i kategorycznie mu zabroniłam.
Przyrzekł, że nie będzie tego robił. Ale ja, pomimo jego
przyrzeczenia, i tak często sprawdzałam… Tak na wszelki wypadek.
W myśl dobrze znanej nam wtedy — w czasie komunizmu — leninowskiej zasady: „Zaufanie jest
dobre, ale kontrola lepsza”.
***
Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:
https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych
Samo czytanie już jest dla mnie darem.
Dziękuję 💓Halszka