A lasy ciągle toną we mgle

Jest już tak niemal od tygodnia. Dookoła mgła. Cicho, spokojnie, nastrojowo. Chociaż nie, cicho to tak całkiem nie jest, bo ptaszki drą dzioby wniebogłosy. Najwyraźniej cieszą się z nadchodzącej wiosny i w taki oto radosny i głośny sposób się nawołują. Tak mi się spodobało to ich wesołe stadne ćwierkolenie, że je nagrałam (20 sek. filmik na końcu).

Ja też się bardzo cieszę, że za dwa dni przywitamy wiosnę, a z nią nadzieje na lepsze dni. Przede wszystkim takie, aby się Ludzkość wreszcie spamiętała i tych kilku tyranów do diabła wysłała... Jak? Wszystko jedno jak.

Las jesienną mgłą osnuty

Obrazki jesieni zawsze robią wrażenie. Mgielnej jesieni szczególnie. A takie akurat obrazki można uchwycić najczęściej wczesnym rankiem. Warto wtedy wybrać się do lasu. Korzyść podwójna. Bo i dla oczu, i dla płuc.

Jako że kocham naturę, często bywam w lesie i o każdej porze roku podziwiam jej piękno. Za każdym razem odkrywam w niej coś niezwykłego, coś, obok czego nie mogę przejść obojętnie. Tym razem podziwiałam obłoki mgły otulające leśne krajobrazy.

To nie tylko ciekawe widoki, ale także samo zdrowie. Wszak wędrując we mgle, wspaniale można się dotlenić. Wtedy nawet forsujący marsz nie męczy. Oddycha się lekko i przyjemnie.

A kiedy coś strasznego, wtopionego we mgłę stanie nagle na drodze, bo to się przecież zdarzyć może, wtedy jeszcze mocniej można się dotlenić... uciekając w te pędy, by jak najszybciej i jak najdalej znaleźć się od tego miejsca.

 

W zamglonym lesie napotkać można też i pokrzepiające elementy. Podnoszące na duchu. No może niekoniecznie tak do końca przez naturę stworzone, bo i człowiek w niektórych maczał swoje palce, ale najważniejsze, że mają naturalny i całkiem miły przekaz: — Uśmiechnij się, już za pół roku będzie wiosna!

 

 

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"

Wczesnowiosenny las mgłą osnuty straszy?

Jako że kocham naturę, często bywam w lesie, by o każdej porze roku podziwiać jej piękno. W lesie za każdym razem odkrywam coś niezwykłego, coś, obok czego nie mogę przejść obojętnie. Tym razem podziwiałam obłoki mgły otulające leśne krajobrazy.

To nie tylko ciekawe widoki, ale także samo zdrowie. Wszak wędrując we mgle, wspaniale można się dotlenić. Wtedy nawet forsujący marsz nie męczy. Oddycha się lekko i przyjemnie. 

A kiedy coś strasznego, wtopionego we mgłę stanie nagle na drodze, bo to się przecież zdarzyć może, wtedy jeszcze mocniej można się dotlenić... uciekając w te pędy, by jak najszybciej i jak najdalej znaleźć się od tego miejsca.

 

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"