Pełnia Księżyca podobno niektórym utrudnia sen. Mnie przeciwnie — jego światło zaglądające przez okno działa niemal kojąco. A skoro i tak wstaję wcześnie, pozostaje tylko sięgnąć po aparat...
Pełnia Księżyca występuje zazwyczaj raz w miesiącu, kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi niż Słońce.
Księżyc jest naturalnym satelitą Ziemi i drugim pod względem jasności obiektem na naszym niebie. Po Słońcu, oczywiście.
W przestrzeni kosmicznej jest naszym najbliższym sąsiadem. Jego minimalna odległość od Ziemi wynosi 364 400 km (w perygeum), a maksymalna 406 700 km (w apogeum), zaś jego średnica wynosi 3476 km. Okres jego obiegu wokół Ziemi wynosi około 27 dni.
Według niektórych badań naukowych zjawisko pełni Księżyca może oddziaływać na nasze samopoczucie. Ludzie stają się wtedy bardziej nerwowi i nadpobudliwi. Mają też trudności z koncentracją i zasypianiem... To tak tylko ogólnie rzecz ujmując.
No, nie wiem, czy tak rzeczywiście jest, bo ja takowych problemów u siebie nie zauważam. Może to zależy od wielu innych czynników? Na przykład od wieku?
Możliwe, bo obserwacja Księżyca w każdej jego fazie sprawia mi wielką przyjemność. Z wiekiem też coraz bardziej lubię układać się do spania w taki sposób, aby usypiał mnie, świecąc przez okno prosto w twarz. A że wstaję bardzo wcześnie, mam też okazję fotografować jego piękno.
Oczywiście przy dobrej pogodzie. A taka właśnie od kilku dni jest. W dzień niebo tonie w błękicie i w blasku Słońca, a w nocy — w świetle Księżyca... A kiedy on panuje na sferze niebieskiej, nawet gwiazdy bledną przed jego pięknem.
