Samotność… bywa różna

O samotności pisze się wiele,
o samotności mówi się jeszcze więcej,
a czasem krzyczy:

— Pomóżmy samotnym!
— Wyjdźmy im naprzeciw!
— Podajmy dłoń!
— Wyprowadźmy z osamotnienia!
— Dajmy wsparcie!
— Dajmy przyjaźń!

Lecz samotni też powinni zrobić choćby malutki krok, by zasygnalizować swoją samotność — jeśli boli, jeśli rani. Bo nie wszyscy cierpią w ciszy.
Niektórzy wybierają samotność, czyniąc z niej swój sposób na życie. Inni, cytując G. B. Shawa: „Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”, celowo zamykają się w swoich samotniach.

Tak, samotność bywa różna… nie zawsze ciężka, nie zawsze smutna, czasem po prostu jest.

Samotność… bywa różna

O samotności wiele się pisze;

O samotności wiele się mówi;

O samotności się nawet krzyczy:

— Pomóżmy samotnym;

— Wyjdźmy naprzeciw;

— Podajmy dłoń;

— Dajmy wsparcie;

— Wyprowadźmy z osamotnienia;

— Obdarzmy przyjaźnią…

Jednak samotni powinni także choćby mały krok zrobić, aby zasygnalizować swoją samotność, jeśli ta dla nich jest zła i bolesna. Ponieważ może się okazać, iż natrafiliśmy na samotnych z wyboru… Wszak nie wszyscy samotni cierpią na samotność. Niektórzy podkreślają wręcz, iż taki jest ich styl życia. Inni zaś, cytując G.B. Shaw`a: — „Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta” — celowo izolują się od ludzi w swoich samotniach.

Tak, z samotnością bywa różnie…

Obrazek z Internetu

Z cyklu: „Przemyślenia z życia wzięte”