Mgielne majaki stymulują wyobraźnię

Gdy tak spaceruję we mgle, a właściwie maszeruję z kijkami, momentami wydaje mi się, że sama mgłą się staję. Tak lekko się czuję. Bajeczne to uczucie.

Mieszkam w górach toteż mam to szczęście często podziwiać cudowne krajobrazy skąpane we mgle. Mogę również podziwiać jeszcze i inne niezwykłe zjawisko. Niskie chmury — z góry. Niecodzienna to okazja widzieć spływające po stokach chmury. Niezapomniane widoki!… Za każdym razem jestem nimi oczarowana. Za każdym razem, dzięki swojej bogatej wyobraźni, widzę je inaczej, w innych barwach. Tym razem dominuje w nich amarant i purpura.

 

Z cyklu: "Fotofantasmagorie"

Bujanie w mgielnych obłokach

Będąc na łonie natury wczesnym, zamglonym porankiem, można doznać oczarowania. Owinięte tajemniczym mgielnym woalem słońce mami bajecznymi widokami. Trudno się nimi nie zachwycić. 

 

Podobnie pięknymi obrazkami można się rozkoszować także wieczorem, kiedy zachodzące słońce chowa się za spowity draperią mgły horyzont.

Skąpane we mgle widoki na tle wschodzącego i zachodzącego słońca są bajecznie piękne. Pełne ekspresji. Wokół niesamowita atmosfera. Wspaniałe, zdrowe powietrze. Rozkosz.

 

Lubię wędrować po górach i z góry przyglądać się naszemu miastu, kiedy mgłą jest spowite. Cudowny to widok. Odnosi się takie wrażenie, jak gdyby wszystkie domy bujały w mgielnych obłokach. O wschodzie słońca widok jest jeszcze bardziej bajeczny. 

 

W czasie takich spacerów można nie tylko podziwiać cudowne krajobrazy mgłą otulone, ale także zdrowo się dotlenić. I to za darmo. We mgle oddycha się przyjemnie i lekko. Płuca pracują jak u niemowlaka.

Po zachłyśnięciu się dawką świeżego i wilgotnego powietrza, świat wydaje się być jeszcze piękniejszym niż jest. Barwnym, radosnym... bezpiecznym. Takim go postrzegają dobrzy, wrażliwi ludzie. (Źli widzą tylko szarzyznę).

Z cyklu: "Fotofantasmagorie"

Obrazy listopadową jesienią malowane

Zbliża się połowa listopada. Złota jesień odchodzi. Ustępuje miejsca brunatnej jesieni. Obrazki listopadową jesienią malowane mają w sobie wiele niezaprzeczalnego piękna. I jeszcze więcej tajemniczości.

Szarość jesiennych dni?... Każdy widzi je inaczej. Tak widzę ja... A właściwie chcę widzieć. Wtedy łagodniej i milej mi je przeżyć.

 

  

Z cyklu: "Fotofantasmagorie"