Kącik dla Czytających: satyry

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą satyry. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 28 września 2023

"Nie zadzieraj nosa, nie rób takiej miny..."

Bo za czorta nie masz powodu! Przez krótki czas, w relacji z Prezydentem Zełenskim może żeś nawet miał, ale teraz znów nie masz... Zwłaszcza za tego tonącego z brzytwą i za te świnie, co siedzą w kinie.

Wstydź się panie Duda! Nie zasługujesz i nie zasługiwałeś na miano prezydenta wszystkich Polaków... Jeno pisiorów. Im dalej możesz w Pałacu Prezydenckim nosem rozhuśtywać żyrandole. To najlepiej ci wychodzi.

Z cyklu: "Satyriady"

poniedziałek, 29 czerwca 2020

Los Polski nie tylko w rękach Polaków

Są w Polsce tacy ludzie,

Co kibicują Dudzie.

Są w Polsce również ludzie,

Co nie ufają Dudzie.

Są też ludziska głupie,

Co Kraj swój mają w d***e.

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.