Kącik dla Czytających: Żołędzie owoce starych dębów

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Żołędzie owoce starych dębów. Pokaż wszystkie posty

piątek, 10 października 2025

Żołędzie, owoce starych dębów...

poniedziałek, 17 października 2022

Żołędzie, owoce starych dębów

Żołędzie są nie tylko jednym z symboli jesieni, mają także zastosowanie praktyczne, m.in. przy produkcji pasz; w kosmetyce; w homeopatii; w kuchni. Lecz także, a może nawet przede wszystkim, bo od wieków — służą dzieciom do zabawy. Do tworzenia przy pomocy zapałek różnych ludzików. Z pewnością każdy z nas pamięta, czy to z przedszkola, czy ze szkoły takie fikuśne żołędziowe ludziki. Parapety okienne były ich pełne. W domu także.

Czas na zbieranie żołędzi powoli mija. Ale dzieciaki z pewnością już mają ich nazbieranych mnóstwo. Tu gdzie mieszkam jakoś mało jest starych dębów w lasach, młodych natomiast coraz więcej się pojawia. Widać, że tutejsi leśnicy wytrwale je zasiewają. To dobrze, bo dęby to magiczne drzewa. Są bardzo okazałe, osiągają nawet 40 metrów wysokości i żyją do 400 lat. Znane są też przypadki, że dożywają aż 2000 lat.

Owocują natomiast bardzo późno, bo dopiero w wieku około 50 lat. Dzielą się na szypułkowe i bezszypułkowe.

Takiego jednego żołędzią z dębu bezszypułkowego parę lat temu przywiozłam sobie z Polski, z parku na terenie Zamku Książ. Do dziś go noszę w torebce jako talizman, wszak ma magiczną moc przynoszenia szczęścia i dobrego zdrowia.

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.