Szczęście zaczyna się tam, gdzie kończy się potrzeba podobania innym

Są ludzie, którzy z wiekiem przestają oglądać się na innych. Ubierają się tak, jak chcą, wybierają własną drogę i nie pozwalają, by krytyka odbierała im radość życia. Nie są idealni — po prostu nauczyli się, że bycie sobą jest większą wartością niż spełnianie cudzych oczekiwań.

Ludzie, którzy nauczyli się kochać siebie, kroczą własną ścieżką ku szczęśliwości — bez względu na wiek. Nie pozwalają, by cudze oczekiwania wyznaczały im kierunek.

Ubierają się tak, jak podpowiada im serce, nie oglądają się na kapryśne mody, a w ich uszach rozbrzmiewa muzyka duszy, której rytm znają tylko oni sami.

Są jak drzewa głęboko zakorzenione — niewzruszeni wobec opinii innych. Słowa krytyki spływają po nich lekko, niczym krople deszczu po gładkiej pelerynie.

Takich właśnie „ulepiła” ich Matka Natura. I właśnie w tym niepowtarzalnym kształcie odnajdują wolność, radość i pełnię życia. Bycie sobą nie jest dla nich ciężarem — jest darem, którego nie zamieniliby na żaden inny los.

Dylemat kreta Binokleta...

 

Binoklet zakochał się po uszy w kretce Meli i postanowił zrobić wszystko, by zimą mieć do niej bliżej. Wykopać tunel? Żaden problem! No, może poza bolącą bródką, zwałami ziemi i… pewnym drobnym problemem sercowym. Bo kiedy krecik wreszcie dociera do celu, jego serce zaczyna kopać w zupełnie inną stronę… — zabwna bajka w obrazie.

Epitafium dla tyrana...

 

Strach kiedyś ustępuje, terror przemija, a pamięć zostaje. Ten wiersz jest o chwili, w której tyran zaczyna rozumieć, że jego potęga ma granice, a historia nie zapomina tych, którzy budowali swoją władzę na cierpieniu innych — wiersz w obrazie.

Kiedy czas jest naszym sprzymierzeńcem...

 

Czas jest naszym sprzymierzeńcem. Trzeba tylko być cierpliwym i mieć nadzieję, że życie — mimo wszystko — zaprowadzi nas z powrotem do siebie — tekst w obrazie.

Ostatnie obrazy lata

Lato jeszcze trwa. Ale księżyc już szepcze, że zostały nam tylko dwadzieścia dwa dni.

Dziś, 1 września, nastał pierwszy dzień meteorologicznej jesieni. Lato kalendarzowe natomiast, choć trwa jeszcze do 22 września, też już powoli i nieuchronnie szykuje się do odejścia.

Uzmysłowił mi to księżyc, który od swojej pełni — ostatniej tego lata, 28 sierpnia — świeci prosto w moje sypialniane okno.

Dzisiaj świecił tak intensywnie, że wstałam skoro świt i pognałam do lasu. Chciałam nacieszyć oczy ostatnimi jego letnimi obrazkami.

I zamierzam to robić jak najczęściej przez kolejne dwadzieścia dwa dni. Ostatnie dwadzieścia dwa dni lata.

Ostatnie promienie letniego słońca...

 

„Trwaj tylko w słońcu, bo nic pięknego nie rośnie w ciemności”. (Friedrich Schiller) – to moje motto na każdy, nowo rozpoczynający się dzień. I nieważne, że czasami przykrywa je gruba warstwa ołowianych chmurzysk. Wystarczy mi świadomość, że ono tam gdzieś jest, jak co dzień — tekst w obrazie.

Pracusiom lepiej nie wchodzić w paradę...

 

Gdy las dopiero budzi się ze snu, pod starym pieńkiem zaczyna się pracowity dzień. Mrówki uwijają się jak w ukropie, bo ich mrowisko samo się przecież nie zbuduje! Lepiej im nie przeszkadzać — wierszyk w obrazie.