Słońce
od zawsze było dla człowieka czymś więcej niż zjawiskiem
astronomicznym. W kulturach pierwotnych czczone jak bóstwo, w poezji
opiewane jako źródło nadziei, w codzienności — tak oczywiste,
że niemal przezroczyste. A przecież to ono wyznacza rytm naszego
istnienia. Bez jego światła nie byłoby wzrostu, ciepła ani życia.
Bez niego świat trwałby w bezruchu. My również.
Słońce
jest symbolem — jasności myśli, odwagi serca, wyboru dobra.
Kierować się ku słońcu to znaczy wybierać to, co buduje, a nie
to, co niszczy. To świadomie szukać przestrzeni, w których możemy
wzrastać. Bo nic pięknego nie dojrzewa w ciemności — ani
roślina, ani relacja, ani człowiek.
A jednak
ciemność jest częścią naszego doświadczenia. Ołowiane chmury,
chwile zwątpienia, dni, w których trudno dostrzec sens. Wtedy łatwo
zapomnieć, że słońce nie znika — ono tylko bywa przesłonięte.
Ta świadomość ma w sobie coś kojącego. Uczy cierpliwości.
Przypomina, że światło jest stałe, nawet jeśli nie zawsze
widzialne.
Dziś, w
drugim dniu meteorologicznej wiosny, stanęłam na szczycie tutejszej
góry i zobaczyłam je w kształcie serca.
Przez moment pomyślałam,
że natura nie daje znaków przypadkowo. Może to tylko gra światła
i wyobraźni. A może subtelne przypomnienie, że wybór światła
jest zawsze wyborem życia.
Trwać w
słońcu to nie znaczy unikać cienia. To znaczy pamiętać, dokąd
się zwrócić, gdy cień staje się zbyt długi.
Cykl: "Opowiadania o relacji człowieka z naturą"
***
Piszę z potrzeby serca i dzielenia się tym, co ważne.
Jeśli moje słowa są Ci bliskie i masz ochotę wesprzeć mnie symbolicznie,
możesz to zrobić tutaj:
https://paypal.me/KacikDlaCzytajacych
Samo czytanie już jest dla mnie darem.
Dziękuję 💓Halszka