Dlaczego wielu Polaków tak niechętnie patrzy na Niemców, choć tak chętnie korzysta z owoców niemieckiego dobrobytu? Czy rzeczywiście Niemcy są tacy, jak przedstawia ich polska prawica? I dlaczego po tylu latach niepodległości Polska wciąż nie potrafi uporać się z niektórymi własnymi przywarami? Piszę o tym z perspektywy osoby, która ma dwie Ojczyzny i zna obie nie tylko z opowieści.
Żyję w Niemczech już prawie cztery dekady i od jakiegoś czasu traktuję ten kraj jako swoją drugą Ojczyznę. Poprzednie trzy plus trochę… ;) przeżyłam w Polsce. Ale Polską, moją pierwszą Ojczyzną, nieustannie żywo się interesuję.
Codziennie, tutaj, śledzę informacje o Polsce podawane przez media. Często też bywam w Polsce. Jestem więc na bieżąco ze wszystkim ważnym, co się tam dzieje. Siłą rzeczy mam już wyrobione zdanie na temat życia w obu krajach – w obu moich Ojczyznach.
Nie ma we mnie, w przeciwieństwie do wielu Polaków, żadnej zapiekłej nienawiści do Niemców. Ale żyjąc w Polsce za komuny, chyba jednak ją miałam. Musiałam mieć. Jak wszyscy. Zwłaszcza w wieku szkolnym. Bo nam ją wpajano. A historia Polski ten nakaz potwierdzała i wzmacniała.
Jednak z perspektywy czasu dochodzę do wniosku, że w moim przypadku nie była to jednak nienawiść, bo ja z natury nie potrafię nienawidzić. Były to raczej lęk i odraza.
Dzisiaj już wiem, że nie wszyscy Niemcy byli źli, że większość była przeciwna wojnie i faszyzmowi. Że sami Niemcy również bardzo ucierpieli w czasie działań wojennych. Ale tego, żyjąc w Polsce, wiedzieć nie mogłam.
Moja rodzina w czasie wojny też wiele wycierpiała z rąk hitlerowców. Ale jeszcze więcej od Sowietów.
Kiedy przed laty, z duszą na ramieniu, dotarłam do Niemiec, byłam bardzo przerażona. Muszę jednak przyznać, że wszystkie moje obawy okazały się płonne.
Nigdy nie spotkała mnie tu żadna krzywda. Nigdy! A w Polsce – i owszem, niejedna. Chociażby taka, że napadł na mnie seryjny morderca-gwałciciel (pisałam już o tym: link), a także to, że parokrotnie zostałam brutalnie okradziona, nawet przez sąsiadów.
Wielu Polaków ciągle ma Niemcom za złe, że przegrali wojnę, a żyje im się o wiele lepiej niż Polakom w Polsce. Wielu zazdrości im dobrobytu. Ale to, że Niemcy na swój dobrobyt ciężko pracowali i dzięki uczciwej, a przede wszystkim dobrze zorganizowanej pracy doszli do tego, co mają, jakoś do Polaków w kraju niezbyt dociera.
Żyjąc już tyle lat wśród Niemców, mogę potwierdzić, że jest to naród nie tylko bardzo dobrze zorganizowany, ale przede wszystkim wewnętrznie zdyscyplinowany. Czego o Polakach niestety powiedzieć nie można. Dlaczego?
Ano dlatego, że Polacy mają ułańską fantazję we krwi (słyną z niej na całym świecie), której nie da się okiełznać jakimś tam zdyscyplinowaniem.
Mówi się, że Niemcy są chłodni w stosunkach międzyludzkich. Wiele w tym prawdy. Ale można się do tego przyzwyczaić. Ba, nawet polubić tę ich cechę, bo dzięki niej można tu spokojnie żyć, bez obawy, że ktoś będzie się wtrącał w nasze życie.
Trzeba jednak prowadzić uporządkowane życie, bez większych szaleństw, bo nie ma tu miejsca na żadne awantury rodzinne czy libacje alkoholowe, jakie nagminnie zdarzają się w Polsce.
Na ulicach rzadko widuje się pijaków. W zasadzie panuje cisza i spokój. Zwłaszcza w godzinach od 22:00 do 6:00. Bardzo to cenię. W wielkich miastach z pewnością bywa różnie, ale w mniejszych miejscowościach panuje na ogół spokój.
Pod względem ekonomicznym najlepiej było w Niemczech w latach osiemdziesiątych. Potem, po przyłączeniu NRD, z roku na rok było coraz gorzej. Niemcy Wschodnie bardzo nadszarpnęły budżet państwa.
Żartowałam sobie wówczas, że żyjąc w Polsce, musiałam płacić podatek na rzecz Niemców z NRD, a potem, żyjąc już w Niemczech, również. Tyle że nazwa im się zmieniła: z NRD na Niemcy Wschodnie.
Obecna sytuacja ekonomiczna Niemiec nie jest już taka dobra. Powód wiadomy: napływ ogromnej liczby imigrantów po 2015 roku. Tak że aż tak kolorowo i dostatnio, jak się wielu Polakom w Polsce wydaje, wcale już nie jest. Nie będę już nawet wspominać o tym, że sytuacja w zakresie utrzymania porządku i bezpieczeństwa również bardzo się pogorszyła, najbardziej w dużych miastach.
W Polsce, w środowiskach prawicowych, zwłaszcza propisowskich, wyraźnie widać antyniemieckie nastawienie. To wręcz obsesja, głęboko w nich zakorzeniona.
Uważam, że Polacy często widzą Niemców w krzywym zwierciadle. I co gorsza, jak papugi powtarzają jeden po drugim to, co o nich zasłyszeli – bez sprawdzania, czy to prawda, czy nie. TV Republika im w tym pomaga.
Także prezes Kaczyński, który cierpi na szczególnie silną obsesję antyniemiecką i nieustannie daje temu wyraz. Ot, chociażby wtedy, gdy ostrzegając przed zagrożeniem ze strony Rosji, grzmiał, że wojska amerykańskie powinny stacjonować w Polsce, bo niemieckich to on sobie nie życzy! Co na to jego 30-procentowe grono zwolenników? Przyklaskuje, oczywiście.
A żołnierze Bundeswehry stacjonują w Polsce już od dawna i strzegą naszej wschodniej granicy — jako nasi sojusznicy z NATO. Czyżby ten fakt wyleciał prezesowi z głowy? Podobnie jak i ten, że przed wyborami w 2010 roku, kiedy zabiegał o większe poparcie, pojechał nawet do Frankfurtu i wychylił kufelek zimnego piwka z nadburmistrzem Martinem Wilke? I jakoś nikt nie miał mu tego za złe... Ot, i obłuda! Czy tylko polityczna?
Obsesja antyniemiecka w Polsce ma się więc ciągle dobrze. I pewnie jeszcze długo będzie miała, bo prawicowcy nieustannie ją podsycają. A sam fakt, że Niemcy są najważniejszym partnerem handlowym Polski, jakoś dziwnie nie dociera do ich „zakutych pał”.
Uważam, że w Polsce mogłoby być już o wiele lepiej – po tylu latach niepodległości. Polskę gubi jednak skłonność jej obywateli do anarchii (pozostałość po anarchii szlacheckiej?), a także do kombinowania, wszechobecna ciągle jeszcze bylejakość, niesubordynacja i nagminne łamanie przepisów.
W Polsce w wielu dziedzinach obowiązują już odpowiednie przepisy, na miarę europejską, ale Polacy, jak to Polacy, nauczeni za komuny kombinowania, nadal często uprawiają samowolkę, gdzie tylko się da, i robią wszystko, aby skutecznie te przepisy omijać. A jacy potrafią być kreatywni w tych swoich „obejściach”! Aż zachwyt bierze!
Czy są to wyłącznie pozostałości po komunie? Obserwując to, co niektórzy Polacy w kraju wyczyniają, już nie jestem tego taka pewna. Coraz bardziej skłaniam się ku wnioskowi, że jest to jednak cecha narodowa.