Wszystkich złych trolli się w końcu pozbyłam,
miłych zaś gości ciepło pozdrowiłam...
Do opieki wezwałam wróżkę Sagittę,
Gdy będzie za mało — poproszę Rokitę.
Wróżko Sagitto, proszę sprawuj pieczę nad moim miejscem w Internecie. Nie pozwól, aby jakiś nienawistny, chamski troll opluwał je swoim cuchnącym jadem nienawiści. Z głupcem i prostakiem — poradzę sobie sama.
W kroplach deszczu świat pięknieje
i radością promienieje...
Czułe oko magii ulega,
moc brylantów w nich dostrzega.
To tak jak ludzie. Niekiedy ich działanie wydaje się być normalne, niekiedy jednak trudno je zrozumieć. Tak jak i ludzi. Widać, że to taka już cecha istot żyjących. Myślą, co chcą i robią, co chcą... albo, co potrzebują.
Tak pewnego dnia musiałam sobie wytłumaczyć dziwną inwazję wiewiórek w moim ogrodzie. Nie wiem, co im się stało, ale nagle tyle ich się pojawiło w moim ogrodzie, że trudno mi było je zliczyć.
Najpierw bawiły się w ganianego na wysokiej sośnie, potem w chowanego w trawie, a potem znów ganiały się po drzewach. I tak wiele razy na przemian. Przez moment było jednak tak, że jedne wiewiórki bawiły się jeszcze w chowanego, drugie zaś — już na powrót — goniły się po drzewach. Radosnemu popiskiwaniu nie było końca. A i ja, obserwując je w ferworze zabawy, miałam dużo radochy... ale nie popiskiwałam.
Wiewiórki są bardzo płochliwe, a przede wszystkim niesamowicie ruchliwe. Zrobić takim fotkę to nie lada sztuka. Tym bardziej, kiedy bawią się akurat w taki sposób. Dlatego też uwieczniałam je przez szybę w drzwiach ogrodowych.
Ja jestem Jarek, a to mój brat Marek.
Tra-lalala! Tra-lalala!
Obaj kochamy nasze przedszkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
Wy też je kochajcie… Ja wam pozwolę.
Pani od muzyki przestała grać i zaczęła bić brawo. A wszystkie dzieci, śmiejąc się rozbawione wymyśloną przez Jarka piosenką, wesoło dośpiewały:
My też kochamy nasze przedszkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
I kochać będziemy nawet i w szkole.
Tra-lalala! Tra-lalala!
A Marek zakończył głośnym okrzykiem: — Olé! Olé! Olé! I wtedy bracia razem się ukłonili i zaśpiewali dla nowych przedszkolaków piosenkę, którą specjalnie na tę okolicznośc napisała ich mama:
Hejże, „wy nowi”, chodźcie tu do nas...
Chłopczyku, dziewczynko, wołamy was!
Wita was całe przedszkole nasze,
Które od dzisiaj — będzie też wasze.
A że przedszkole — to właśnie my,
Bawmy się razem… więc zapraszamy!
Zabawki różne na nas czekają…
Już nas do siebie szeptem wołają.
Książeczki także mamy ciekawe,
A w nich piękny świat, przygody klawe.
Będziemy śpiewać i tańczyć cudnie.
Razem nie będzie nam nigdy nudnie.
Możemy się bawić też i w ogrodzie.
Hasać tam wesoło przy pięknej pogodzie;
Stawiać w piaskownicy duże zamki z piasku;
Zażywać kąpieli w słoneczka blasku.
Tam huśtać się może też każdy z nas.
Wysoko, coraz wyżej... przez długi czas.
Może też wpaść na nasze boisko.
Kto lubi sport, znajdzie tam wszystko.
Nasze przedszkole jest dla nas wspaniałe.
I my to wiemy, przedszkolaki małe.
Dlatego kochamy to miejsce nasze,
Które od dzisiaj — jest też i wasze!
Słoń jaki jest,
każdy widzi.
Ktoś go kocha,
ktoś nienawidzi.
On ma jednak
wszystkich w nosie
i się pławi
w swoim sosie.
A sos jego
zwą trąbalskim...
Wszak to malarz,
Słoń Bengalski.
Z cyklu: „Zoologia stosowana”
Krowia oaza
w czasie upału
to super baza,
by ulżyć ciału.
Tworzą ją drzewa
wśród traw polany.
Tam cisza śpiewa,
tam chód kochany.
Z cyklu: „Zoologia stosowana”
Jesteśmy Chochliczki
I gramy w guziczki.
Guziczków mamy wiele…
Więc grajmy przyjaciele!
W lewej ręce guzik masz,
Do prawej ręki mi dasz.
Z prawej do lewej przekładamy
I następnemu zuchowi damy.
Gra szesnaścioro Chochliczków,
Tyle więc guziczków
Krąży z nami w koło,
A my liczymy wesoło:
Jeden, dwa, trzy, cztery… itd.
(w zależności od ilości dzieci. Dzieci mogą liczyć od 1 — … — dowolną ilość razy).
Guziczki różne podajemy.
W jakim kolorze — nie wiemy.
Lecz teraz wołamy: STOP!
Prawa ręka — przed siebie — HOP!
(Obieg guziczków się zatrzymuje. Dzieci wyciągają prawe rączki do przodu, nie pokazując jednak jeszcze swoich guziczków).
Czerwony wygrywa,
Czarny przegrywa.
Czerwony — ma życzenie,
Czarny — jego spełnienie.
Prawe dłonie otwieramy…
Jakiego koloru guziczki mamy?
(Dzieci pokazują w jakim kolorze mają guziczki. Dziecko, które ma w rączce czerwony guziczek — wypowiada swoje życzenie, a dziecko, które ma czarny guziczek — jego życzenie spełnia. Po czym gra rusza dalej i obieg guziczków znów się rozpoczyna... itd.).
