Baran baranem... Przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt...

 

Kariera pracoholika... Przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt...

Białasek egoista... Przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt...

 

Życie z gruboskórnym... Przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt

 

Mąż chimeryczny czy kompromisowy? Przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt...

 

Chimeryczny czy kompromisowy?

Stary Żółw Rafael

pokłócił się z żoną.

Wyskoczył z pokoju

z twarzą wzburzoną.

— Z tobą nikt nie wytrzyma! —

krzyknął na odchodnym

i ruszył przed siebie

wnerwiony i głodny.

W mig skoczył do wody,

z impetem dał nura,

prychając pod nosem:

— A to ci hetera!

Obiadu nie dała,

pucować kazała...

Już tego nie zniosę,

z chaty się wynoszę!

Po jednej godzinie

ostrego pływania

Rafael zmiękł nieco,

zaprzestał dąsania.

— Wiem, że to hetera

do n-tej potęgi,

źle jednak z nią nie mam,

choć obrywam cięgi.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Ratel Miodożery ma złe maniery

 

Ratel to zwierzę

bardzo fałszywe

na wszystkich stroszy

swą bujną grzywę.

Najgorszy jednak

ten Miodożery,

choć słodko wygląda,

ma złe maniery.

Jest najwredniejszym

zwierzem na świecie,

w Księdze Guinnessa

wpis ten znajdziecie.

Omijać go lepiej

szerokim łukiem,

bo może prysnąć

z odbytu "sokiem".

Być splugawionym

nikt chyba nie chce...

Niech swoją pychę

sam sobie łechce.

(Zdjęcie z africangamessafari).

Z cyklu: „Zoologia stosowana", 

czyli przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt.

Zbyt długi urlop może mieć wpływ na zdrowie

Na urlopie wspaniale jest

i ja to wiem, choć żem pies,

lecz i urlop znużyć może...

Chcę do domu! Pókim w humorze!

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

I co ty na to, braciszku większy?

Żyrafa Zoe

dostojnie kroczy

smutną ma minę,

płaczące oczy.

Biegać by chciała,

ale nie może.

Czy w tej niedoli

ktoś jej pomoże?

Żywą istotą

jest przecież zwierzę,

pragnie wolności

w tej samej mierze.

I co ty na to,

ich bracie większy?

Męczenie zwierząt

twój grzech powiększy.

Życie w niewoli

to wielka krzywda.

Zważ moje słowa,

to szczera prawda!

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Czy można być szczęśliwym w ograniczonej wolności?

Piękny Bażant Złocisty

jest ozdobą ogrodu.

W słońcu mieni się złotem

od wschodu do zachodu.

Słychać jak nawołuje

do siebie wszystkich gości

tym swoim dźwięcznym koo-ko*,

fruwając na wolności.

Do klatki czasem wraca,

lecz po zachodzie słońca.

Choć mógłby wokół gości

tak fruwać wciąż bez końca.

Czy jest więc szczęśliwy?

Można by zapytać...

Brakuje mu partnerki?

To trzeba mu ją schwytać.

???!

Khok, khok, khok!*

Ma być mój tok.*

* koo-ko — głos nawoływującego bażanta.

* khok, khok, khok — głos wystraszonego bażanta.

* tok — charakterystyczny śpiew i zachowania niektórych ptaków w porze godowej.

Kim jest nosorożec Ramdollo?

Nosorożec Ramdollo

to żaden cienki bolo,

silniejszy jest od tura

i uchodzi za gbura.

Kiedy wieczór się robi,

do spania się sposobi,

w pojedynkę rzecz jasna,

sypialnia jest zbyt ciasna.

Towarzystwa nie lubi,

by nosa nikt nie wściubił

w prywatne jego życie

i w to, co ma w korycie.

Lecz nie jest egoistą

i żadnym też rasistą!

Jest typem samotnika,

zbiorowisk więc unika.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Leniwy Teoś w końcu się ruszył

 

Orangutan Teoś

pięknej maści rudej

lubił wygodnictwo

i codzienną nudę.

Wciąż się wylegiwał

w swym miękkim barłogu,

aż w końcu leń jeden

nabawił się złogów.

I mimo że cierpiał,

miał różne boleści,

to ruszać się nie chciał...

lecz zdrowym zazdrościł.

Takie błędne koło

sam sobie zgotował,

mało co nie umarł...

RUCH go uratował.

Bo nagle ze złości

na samego siebie,

podniósł swoje dupsko...

A też swoje ego.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Białasek urósł na wielkiego egoistę

 

Niedźwiadek Białasek,

zwany też polarnym,

gdy stawał nad wodą,

robił się zachłanny.

— Basen jest tylko mój!

Do wszystkich wciąż krzyczał

i innych niedźwiadków

do wody nie wpuszczał.

Stale sam się kąpać

chciał ten egoista:

— Bo woda inaczej

przestanie być czysta!

Gdy razu pewnego

nagle zachorował,

nikt go nie odwiedzał,

strawy nie gotował.

I wtedy zrozumiał:

— Tak żyć nie uchodzi,

kto jest egoistą,

sam sobie szkodzi.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Jakie piękne kwiatki wokół Surykatki

 

O czym myśli Surykatka

dla każdego to zagadka.

I choć każdy chciałby wiedzieć,

ona nie chce nic powiedzieć...

Bo gdy stoi tak bez ruchu,

co rusz drapiąc się po uchu,

jedno co ją absorbuje:

to pisk samic i ich ruje.

Ach, to męska Surykatka!

Rozwiązana już zagadka.

No to dajmy jemu spokój...

Podziwiajmy kwiatki wokół.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Głupi jak osioł?

Nie taki osioł znów głupi, jak to niektórzy o nim mówią… Jednak żadne jego komplementowanie dromadera (AA) z niego nie uczyni.

 

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Kto zna Słonia Bengalskiego?

Słoń jaki jest,

każdy widzi.

Ktoś go kocha,

ktoś nienawidzi.

On ma jednak

wszystkich w nosie

i się pławi

w swoim sosie.

A sos jego

zwą trąbalskim...

Wszak to malarz,

Słoń Bengalski.

 

 

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Atawistyczny odruch?

 Nie dłub w nosie,

boś nie prosie!...

Rzekła Mama

do Arama.

Palec nie górnik,

nos nie kopalnia!...

Zawołał Mata,

małpując brata.

 

 

Drodzy synowie,

rzekł tata wymownie:

Tak nie wypada,

to małpia wada!

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Zwierzaki... a przywary ludzkie (11)

 

O Braciszkach Mniejszych przysłów jest wiele,

i nie są to żadne trele-morele.

Wszystkie do człowieka się odnoszą,

jeśliś nie gamoń, pojmiesz o czym głoszą.

***

Koń zawsze wyczuwa dobrego człowieka,

stępem doń podchodzi, nigdy nie ucieka.

Od złego natomiast odwraca się bokiem,

zerkając spode łba — zwykle lewym okiem.*

 

(* lewe oko konia — w popkulturze symbolizuje „złe oko”). 

 

***

Gdy kaczor stoi w zaspie

Jest znakiem wręcz tego:

• Do odwilży daleko!...

Dotarło do każdego?

Tak długo wart będzie to kacze przesłanie

aż wiosenka przybędzie... i odwilż nastanie.

 

 ***

 

Siwy koń staruszek

pasie się i prycha,

chrapami chłonąc luft,

do kasztanki wzdycha.

A kasztanka młoda

patrzy nań zdziwiona,

wszak takiego starca

nie życzy se ona.

 

***

Gdy paw Krzysztof* się puszy,

zejdź mu lepiej z drogi...

Jeśli nie chcesz wyglądać

jak ten krewny ubogi.

(* Krzysztof I. — jak Ibisz)

***

 

Pewien kaczorek spod Pacanowa

to postać podła i groteskowa.

Zgorzkniałość mu trzewia zżera,

skalana pycha doskwiera,

wszak kreatura to dwulicowa.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Zwierzaki... a przywary ludzkie (10)

 

O Braciszkach Mniejszych przysłów jest wiele

I nie są to żadne trele-morele.

Wszystkie do człowieka się odnoszą,

Jeśliś nie gamoń, pojmiesz o czym głoszą.

***

 

Kogucik Mex wpadł do kurnika

I draka okropna tam wynikła...

Kury larum wielkie podniosły,

Wszak to moment bardzo podniosły.

Każda do przodu się przepycha,

Bo każda non stop do Mexa wzdycha.

 

***

 

Świnia mała, czy świnia duża…

Różnica jest, choć wcale nie duża.

Podobnie ze świństwem zrobionym komuś.

Lecz czy to zrozumie któryś chamuś?

***

Tête-à-tête z jelonkiem

Było bardzo miłe...

Rzekł mi do ucha:

— W życiu miej siłę.

Jest ciężkie lecz piękne,

Zwierzęta to wiedzą...

Bracia więksi nie bardzo,

Dlatego się biedzą.

***

 

"Za jej postaci słychać

kłapanie zębów wilka"....

Walcząc z mową nienawiści,

kwaknął kaczor słów tych kilka.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”

Koń i jego sensoryczne zdolności

 

Koń zawsze wyczuwa dobrego człowieka,

Stępem doń podchodzi, nigdy nie ucieka.

Od złego natomiast odwraca się bokiem,

Spode łba zerkając tylko lewym okiem.*

 

* lewe oko konia — w popkulturze symbolizuje „złe oko”.

Z cyklu: „Zoologia stosowana”