Kącik dla Czytających: dwa złączone serca

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dwa złączone serca. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 września 2023

Dotyk ciszy

Gdy słońce zachodzi

nad blue Adriatykiem,

moc ciszy doznajesz

jej błogim dotykiem.

Ciało się wycisza,

dusza się nastraja,

maestria blue ciszy

namiętność rozpala.

niedziela, 16 stycznia 2022

Zwiewna miłość

Zwiewnym jak obłok,

Zwiewnym jak dym…

Bo przy mnie obłok,

Bo przy mnie ty.

Bo przy mnie marzenie,

Dziewczę jak sen…

Wszystkie więc smutki

Odchodzą hen!

środa, 6 października 2021

Motocyklowe serca

Jeśliś połknął bakcyla motocyklowego,

Na całe już życie zawładnie twoim ego.

Po nocach ci się będzie śnić piękna maszyna,

A na niej z rozwianym włosem zgrabna dziewczyna.

Aż przyjdzie taki dzień, w którym sen twój się ziści...

Odtąd dwa złączone serca wiatr będzie pieścił.

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.