Czy można mówić o wartościach, deklarować przywiązanie do wiary, a jednocześnie kierować się nienawiścią i ulegać nałogom? Sama obecność w kościele nie czyni człowieka lepszym. Bez pracy nad sobą nawet najgłośniejsze deklaracje pozostają pustymi słowami — tekst w obrazie.
Religijne pieśni, symbole wiary i hasła o praworządności — a obok nich agresja i obraźliwe okrzyki. Czy tak wygląda szacunek dla Boga, bliźniego i ojczyzny? Czy pod sztandarem patriotyzmu można usprawiedliwić wszystko?
Na demonstracji przed Trybunałem Konstytucyjnym można było usłyszeć potwornie chamskie, wręcz poniżej wszelkiej krytyki, obraźliwe okrzyki, przeplatane pieśniami religijnymi. Można było również zobaczyć wyjątkowo agresywne zachowania, a także takie oto obrazki:
Tak właśnie wygląda protest „prawdziwych polskich patriotów”, walczących o prawdę i — o zgrozo! — o rzekomą „praworządność i demokrację”.
Toż to istne zbezczeszczenie symboli wiary, nadziei, modlitwy oraz duchowej więzi z Bogiem i Maryją... I Pan Bóg na to patrzy i nie grzmi?! Podobają Mu się tacy wierni?... Trudno w to uwierzyć!
Co za ciemnota! Co za ludzie! Jak można dać sobie aż tak zaczadzić umysł tą zwyrodniałą, egoistyczną, w wielu przypadkach przestępczą i niebezpieczną dla Polski (w sumie dla siebie samych) — polityką chorego z nienawiści i żądnego władzy za wszelką cenę Kaczyńskiego?!... Ręce opadają!
Miłość, uwaga, ciepło i uśmiech — to nie dodatki do dzieciństwa, lecz jego fundamenty. Dzieci potrzebują świata, w którym dobro nie jest wyjątkiem, ale codziennością. To od dorosłych zależy, czy taki świat wspólnie stworzymy — tekst w obrazie.
Czy można bez końca przymykać oczy na afery, arogancję i polityczną bufonadę? Polska zasługuje na coś więcej! Czas pomyśleć o przyszłości kraju, dobru naszych dzieci i wnuków oraz wartościach, które naprawdę powinny być bliskie każdemu człowiekowi — tekst w obrazie.
Jesień potrafi skutecznie popsuć humor. Krótsze dni, chłód, deszcz i coraz mniej słońca nie sprzyjają dobremu nastrojowi. Ale czy naprawdę musimy oddać jej walkowerem nasze samopoczucie?
Lato odeszło nieubłaganie, a jesień zaczęła już czynić spustoszenie w przyrodzie… I co robić?! Przyjąć ten fakt na klatę, znaleźć jakiś sposób na tę dołującą porę roku i na siebie.
No to jeszcze raz:
Koń ufa człowiekowi bezwarunkowo. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego ręka, która powinna głaskać, zadaje ból. Dlatego każdy przypadek krzywdy wyrządzonej koniowi boli szczególnie — bo za tym bólem stoi zdradzone zaufanie.
Konie od zawsze mają w moim sercu szczególne miejsce. Może dlatego tak bardzo boli mnie widok człowieka, który zamiast dawać im opiekę i bezpieczeństwo, zadaje im cierpienie.
Ostatnio w Internecie wielokrotnie pojawiał się film, na którym pewna wieloletnia sędzia zawodów jeździeckich znęcała się nad koniem w stajni znajomej — podczas jej nieobecności. Biła go i kopała, choć ten bezbronny zwierzak ufał człowiekowi.
Za swój czyn poniosła zasłużoną karę. Nie czuję jednak z tego powodu satysfakcji. Kara nie wymaże tego, co zobaczyłam. Nie sprawi też, że zapomnę widok konia, który zamiast ochrony i troski otrzymał ból od człowieka, któremu powinien móc zaufać.
Ten obraz na długo pozostanie w mojej pamięci... Bo koń jest naiwny. Nadal ufa człowiekowi. Nawet wtedy, gdy człowiek na to zaufanie nie zasługuje.
Kiedyś wystarczył rzut oka, żeby zobaczyć soczystą zieleń. Dziś została sucha ziemia i smutne owcze oczy. Tegoroczne lato pokazało mi naturę z wyjątkowo przygnębiającej strony.
Jako że często bywam w lesie, mam okazję podziwiać nie tylko roślinność, ale także zwierzęta hodowlane, które pasą się na zielonych polanach — każdego roku zamienianych co jakiś czas na pastwiska.
Tym razem obserwowałam stado owiec. Bardzo żal mi ich było, bo patrzyły na mnie smętnym wzrokiem, jakby chciały mnie spytać: „A co my mamy jeść, skoro nie ma trawy? Wyschła na wiór”. Biedne owieczki…
Rzeczywiście, jak widać na zdjęciach, na polanie nie ma ani jednej kępki trawy. Taka niesamowita susza była tego lata! Od trzydziestu lat wędruję po tutejszym lesie i czegoś takiego jeszcze nigdy nie widziałam.
Marzy mi się, żeby w następnych latach taka sytuacja już się nie powtórzyła. Tym bardziej że synoptycy przestrzegają, iż klimat niestety zmienia się na gorsze i musimy przygotować się na wiele dramatycznych pogodowych zawirowań.
Oczywiście wszystko to w głównej mierze z winy człowieka i jego niszczycielskich działań. A już zwłaszcza z winy kilku idiotycznych tyranów, ogarniętych manią wielkości i imperialistycznymi ambicjami.
Już najwyższy czas, abyśmy zaczęli na poważnie dbać o naszą Ziemię. Zanim będzie za późno…
A musimy też pamiętać, że tylko my sami możemy zmienić jej los. Pomocy znikąd nie dostaniemy — przynajmniej tej fizycznej… Na Niebo — naiwnie — nie ma co liczyć!
Do mojego tekstu pozwolę sobie dołączyć piosenkę: „Rosjanie” — mocną, ale, moim zdaniem, niezwykle prawdziwą i aktualną. To krzyk serca i świadectwo czasu, a przede wszystkim powracające pytanie: „Rosjanie, coście uczynili”? Oto link:
https://youtu.be/9II3VGolrWk?list=RDiQ2Oo-iPeDU
Co dzieje się z Rosjanami? Dlaczego dali się aż tak zniewolić jednemu tyranowi? Wiele pytań, odpowiedzi brak. Rosja wymyka się logice nawet politologów i socjologów. Bo tu nie chodzi tylko o tyrana, chodzi o społeczeństwo, które przez lata uczono milczenia, posłuszeństwa i życia w kłamstwie... Tak rodzi się zbiorowe zniewolenie? — tekst w obrazie.
Słońce powoli schodzi z letniego nieba, a dni stają się coraz krótsze. Ale przecież nie wszystko, co piękne, musi odejść wraz z latem. Niektóre promienie zostają w nas — w sercu, we wspomnieniach i w miłości, która potrafi rozświetlić nawet najchłodniejszy dzień — tekst w obrazie.
Nie wszystko, co ważne, potrafimy od razu nazwać. Czasem przychodzi do nas we śnie, innym razem jako nagłe przeczucie, którego nie umiemy wyjaśnić. Czy intuicja jest naszym wewnętrznym kompasem — i dokąd właściwie próbuje nas prowadzić? — tekst w obrazie.
Są ludzie, którzy z wiekiem przestają oglądać się na innych. Ubierają się tak, jak chcą, wybierają własną drogę i nie pozwalają, by krytyka odbierała im radość życia. Nie są idealni — po prostu nauczyli się, że bycie sobą jest większą wartością niż spełnianie cudzych oczekiwań.
Ludzie, którzy nauczyli się kochać siebie, kroczą własną ścieżką ku szczęśliwości — bez względu na wiek. Nie pozwalają, by cudze oczekiwania wyznaczały im kierunek.
Ubierają się tak, jak podpowiada im serce, nie oglądają się na kapryśne mody, a w ich uszach rozbrzmiewa muzyka duszy, której rytm znają tylko oni sami.
Są jak drzewa głęboko zakorzenione — niewzruszeni wobec opinii innych. Słowa krytyki spływają po nich lekko, niczym krople deszczu po gładkiej pelerynie.
Takich właśnie „ulepiła” ich Matka Natura. I właśnie w tym niepowtarzalnym kształcie odnajdują wolność, radość i pełnię życia. Bycie sobą nie jest dla nich ciężarem — jest darem, którego nie zamieniliby na żaden inny los.
Czas jest naszym sprzymierzeńcem. Trzeba tylko być cierpliwym i mieć nadzieję, że życie — mimo wszystko — zaprowadzi nas z powrotem do siebie — tekst w obrazie.
„Trwaj tylko w słońcu, bo nic pięknego nie rośnie w ciemności”. (Friedrich Schiller) – to moje motto na każdy, nowo rozpoczynający się dzień. I nieważne, że czasami przykrywa je gruba warstwa ołowianych chmurzysk. Wystarczy mi świadomość, że ono tam gdzieś jest, jak co dzień — tekst w obrazie.
Zatrzymaj się. Rozejrzyj. Świat ma ci więcej do pokazania, niż myślisz — tekst w obrazie.
Kiedy milczymy, patrząc na agresję, chamstwo czy brak szacunku, nie pozostajemy neutralni. Nasza obojętność może stać się cichym przyzwoleniem na zachowania, które z czasem coraz trudniej będzie zatrzymać.
Nie przymykajmy oczu na złe postępowanie i niewłaściwe zachowanie dzieci. Nieważne, czy są to dzieci nasze, czy obce — powinniśmy reagować. Mądrze reagować.
Nie myślmy tylko o sobie i swoim świętym spokoju. Im więcej ludzi dobrej woli, tym większa szansa, że z czasem w zachowaniu tych aroganckich i agresywnych dzieci coś drgnie na lepsze.
Bo nic nie robiąc, dajemy niejako przyzwolenie na szerzenie się chamstwa, brutalności, a często także przestępczości — wokół nas samych.
A przecież to wychowanie wyniesione z domu kształtuje dzieci na całe życie. To, jakie one są, w dużej mierze zależy od dorosłych — przede wszystkim od rodziców. Oczywiście wpływ mają również szkoła, rówieśnicy i podwórko.
Jednak dzieci, które wyniosły z domu wartości i zasady, łatwiej opierają się złym wpływom, ponieważ mają zakorzenioną kulturę osobistą oraz zdolność rozróżniania dobra od zła.
Coś się zmieniło… i to nie bez przyczyny. Natura daje nam znaki — tylko czy chcemy je jeszcze dostrzec? — wierszyk w obrazie.
Wilk to nie największe zło. Prawdziwe bestie mają ludzką twarz i to dzieje się naprawdę — wiersz w obrazie.
Poczucie humoru to potężna forma wolności. Pozwala oderwać się od sztywnych reguł, lęków i presji otoczenia. Śmiech i dystans dają nam siłę do kontrolowania własnych emocji w trudnych chwilach — tekst w obrazie.
Dobrem zwyciężać zło… ale jak, gdy świat płonie? Ile jeszcze zła musi wydarzyć się na Ziemi, by słowa o jego zwyciężaniu dobrem — przestały być tylko słowami? — tekst w obrazie.
