Kącik dla Czytających: Noc Świętojańska

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Noc Świętojańska. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 21 czerwca 2022

Mamy lato... Witam je leśnym kwieciem

Pięknie jest witać Lato w Noc Świętojańską, zwaną także Sobótką, Kupalnocką, albo Nocą Kupalną. Jak zwał, tak zwał, ważne, by móc w tę szczególną noc, najkrótszą w roku, w której to następuje letnie przesilenie słońca — być w lesie.

Tym razem byłam w lesie już wcześniej. Przed południem. Bo nie jestem pewna, czy później będę miała taką możliwość, gdyż zapowiadane są potężne burze.

O jednej takiej bajecznej Nocy Świętojańskiej*, w czasie której byłam o północy w lesie pisałam już parę lat wcześniej. Wrażenia niezapomniane.

A teraz, jako się rzekło, witam Lato 2022 leśnym kwieciem:

* A oto kwiat paproci, znaleziony we wspomnianą wyżej Noc Świętojańską... żeby nie było wątpliwości. ;)

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.