Kącik dla Czytających: jak ten czas leci

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jak ten czas leci. Pokaż wszystkie posty

sobota, 22 marca 2025

Jak ten czas leci...

piątek, 30 czerwca 2023

Ostatni dzień czerwca... Jak ten czas leci

Słonecznego i pełnego wrażeń dnia życzę wszystkim osobom z poczuciem humoru i wyobraźnią, a nawet tym bez... i znikam na łono natury.

Szkoda mi czasu na siedzenie w domu, kiedy niebo skąpane w błękicie, kiedy kawa już wypita w ogrodzie pod parasolem pyszniącym się wesołymi kolorami tęczy*, kiedy wyobraźnia aż się rwie, by unieść się gdzieś wysoko nad tym niezaprzeczalnym pięknem letniego dzionka.

* kolory tęczy — piękne i podziwiane we wszystkich cywilizowanych krajach a prześladowane w pisowskiej Polsce, w której nawet za małą naklejkę w jej kolorach można mieć sprawę karną.

Z cyklu: „Pół żartem, pół serio”

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.