Kącik dla Czytających: Rozmowa skłaniająca do refleksji

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rozmowa skłaniająca do refleksji. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 13 maja 2024

Rozmowa skłaniająca do refleksji...

wtorek, 11 stycznia 2022

Rozmowa skłaniająca do refleksji

— Czy ty do wszystkich musisz być anty?

— swego kolegę pyta Konstanty.

— Ludzie z natury są przecież mili,

to w trakcie życia tak się zmienili.

Kto ma złe wzorce i je przyswaja,

swoim najbliższym takie też wpaja.

Czasem złych rzeczy uczy świątynia,

gdzie drański kapłan swą podłość wtrynia.

— Jaka więc rada na ten stan rzeczy?

Jest coś mądrego, co świat uleczy?

— Pytanie twoje otwarte zostawiam...

Do przemyślenia mocno namawiam.

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.