Smutna legenda skalnego kościoła w Idar-Oberstein

W sercu Nadrenii-Palatynatu, nieopodal granicy z Francją, leży niewielkie miasto — Idar-Oberstein. Od wieków znane jest jako miasto klejnotów, bo to właśnie tutaj, w cieniu gór i lasów, już od ponad pięciuset lat wydobywano kamienie szlachetne, które błyszczały później w koronach i pierścieniach całej Europy.

Po dziś dzień można zejść w głąb ziemi, by zobaczyć jedyną w Europie kopalnię kamieni szlachetnych. A gdy wzrok uniesie się ku niebu — ponad skały i dachy — ujrzy coś jeszcze: niezwykły, wykuty w skale kościół.

Ten skalny kościół, wzniesiony w XV wieku, jest symbolem miasta. Jego biała fasada wyrasta z surowej skały niczym skrzydło anioła. Niewielu jednak wie, że powstał z bólu, żalu i krwi. Bo mówi się, że jego kamienie pamiętają tragedię dwóch braci i jednej kobiety.

Dawno, dawno temu, na zamku Bosselstein mieszkali dwaj bracia — Wyrich i Emich von Oberstein. Obaj zakochali się w tej samej dziewczynie — pięknej Bercie von Lichtenburg. Była ona łagodna jak letni poranek i dumna jak córka rycerza przystało.
Los jednak okazał się okrutny dla starszego z braci. Pewnego dnia Wyrich dowiedział się, że jego młodszy brat zaręczył się z Bertą. Zazdrość, czarna jak noc bez gwiazd, zamgliła mu serce. W napadzie gniewu chwycił brata i zepchnął go z okiennej skały w przepaść.

Kiedy zbrodnia została dokonana, cisza zamku stała się nie do zniesienia. Każdy kamień zdawał się szeptać o winie, a każdy powiew wiatru przypominał krzyk spadającego Emicha. Dręczony wyrzutami sumienia, Wyrich udał się do opata i wyznał swój grzech.

Opat, poruszony jego skruchą, rzekł: — Jeśli pragniesz odkupienia, zbuduj własnymi rękami kaplicę tam, gdzie brat twój zginął.

I tak też uczynił. Dzień po dniu, przez lata, ciosał skałę, nosił kamienie, aż wreszcie w miejscu śmierci stanęła świątynia — skromna, lecz pełna pokory.

Gdy nadszedł dzień jej poświęcenia, Wyrich upadł na kolana i błagał Boga o znak przebaczenia.

Wtem, tuż przy ołtarzu, skała rozstąpiła się, a z jej wnętrza trysnęło źródło. Strumień uderzył prosto w Wyricha — tak gwałtownie, że utonął w wodzie, zanim ktokolwiek zdołał mu pomóc. Mówią, że woda była czysta jak łza — może to sam Bóg obmył jego duszę z winy.

Źródło to bije do dziś, a kościół w skale wciąż stoi — cichy, chłodny i pełen tajemnicy. I choć od tamtej tragedii minęły wieki, wśród mieszkańców Idar-Oberstein wciąż żyje szept: „Nie każda woda gasi ogień. Niektóre tylko płyną, by przypominać”.

Smutna legenda skalnego kościoła (Felsenkirche) w Idar-Oberstein

Idar-Oberstein to niewielkie miasto w kraju związkowym Nadrenia-Palatynat. Znane jest jako miasto klejnotów. Już ponad 500 lat temu wydobywano tu szlachetne kamienie. Do dziś można tu zwiedzać jedyną w Europie kopalnię kamieni szlachetnych. Inną atrakcją jest skalny kościół wybudowany w XV wieku wewnątrz wysokiej skały.  

 

Kościół ten jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych budowli w mieście, widoczną niemal z każdego punktu miasta. Według legendy, do budowy tego niezwykłego kościoła miało dojść po ogromnej tragedii, która tu się rozegrała. Otóż dwaj bracia Wyrich i Emich von Oberstein, mieszkający w zamku Bosselstein na szczycie skały, kochali się w tej samej dziewczynie, Bercie von Lichtenburg. Kiedy Wyrich dowiedział się o zaręczynach swojego młodszego brata z Bertą, z zazdrości wyrzucił go z okna zamku. Po tym potwornym czynie, wyrzuty sumienie nie dawały mu spokojnie żyć. Z grzechu wyspowiadał się przed opatem. A ten, jako pokutę, nakazał mu własnymi rękami zbudować kaplicę w miejscu gdzie umarł jego brat. Kiedy kaplica została ukończona, w trakcie jej poświęcenia przez opata, Wyrich poprosił Boga o znak przebaczenia. Wtedy ze skały, tuż obok ołtarza, wytrysnęło źródło. I to wprost na niego. Było tak obfite, że Wyrich utopił się w nim. Źródło to tryska do dziś.

Przedziwny to widok, taka wysoko wznosząca się skała między domami z ruinami zamku warownego na szczycie. Jeszcze większe wrażenie robi widok wtopionego w nią kościoła.

No i ten Lidl na tle starożytności... To dopiero dziwny widok. Nie podoba mi się. Ale z tego miejsca, tuż obok Galerii Kamieni Szlachetnych, mogłam przyjrzeć się, choć z daleka, to jednak dzięki aparatowi fotograficznemu, tak jakby z bliska, też i drugiemu Zamkowi Bosselstein położonemu w sąsiedztwie starego zamku (z XII w.), a właściwie jego ruin.

Zamek ten również robi duże wrażenie. Choć zbudowany został dużo później od pierwszego (ca. 300 lat), to jednak oba jednocześnie były zamieszkałe aż do roku 1600. Dziś tylko ten drugi zamek jest używany. Niektóre jego pokoje zostały stylowo odrestaurowane i są wynajmowane na różnego rodzaju imprezy, uroczystości i seminaria.