Spread love*... Warto. Kto ma dobre serce, rozumie to doskonale i tak czyni. Wie, że dobra karma zawsze wraca. Kto źle czyni, myśli o karmie do siebie nie dopuszcza. Traci więc podwójnie... Bo zła karma ma to do siebie, że też zawsze wraca.
* Spread love — ang. podziel się miłością.
Z cyklu: „Przemyślenia z życia wzięte
Ratel to zwierzę
bardzo fałszywe
na wszystkich stroszy
swą bujną grzywę.
Najgorszy jednak
ten Miodożery,
choć słodko wygląda,
ma złe maniery.
Jest najwredniejszym
zwierzem na świecie,
w Księdze Guinnessa
wpis ten znajdziecie.
Omijać go lepiej
szerokim łukiem,
bo może prysnąć
z odbytu "sokiem".
Być splugawionym
nikt chyba nie chce...
Niech swoją pychę
sam sobie łechce.
Z cyklu: „Zoologia stosowana",
czyli przywary ludzkie spersonifikowane u zwierząt.
Kraśnik Płomieńczyk to kolejny motyl z rodziny kraśnikowatych. Wcześniej pisałam już o jego kuzynie Kraśniku Sześcioplamku. Jest do niego bardzo podobny, tylko jego skrzydła różnią się nieco deseniem. Natomiast czułki mają identyczne, tak samo czarne z maczugowatymi wierzchołkami. Takie same też wymiary — 27-35 mm.
Najczęściej spotkać go można na polach, łąkach i leśnych polanach. Wyposażony jest także w zabójczy cyjanowodór. Sam nigdy nie atakuje. Trucizny tej "używa" jedynie jako zemsta na swoim zabójcy.
Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"
Lato kalendarzowe powoli przygotowuje się do odejścia. Jakie było tego roku? (O przepraszam, ciągle jeszcze jest). Pewnie wielu z nas powie, że zbyt upalne, zbyt wietrzne, zbyt suche, zbyt deszczowe, zbyt burzowe... W zależności od rejonu. Meteorolodzy straszą nas, że takie zwariowane lato, pełne różnych niespodzianek, często bardzo niebezpiecznych może stać się wkrótce normą.
O rany, oby tylko nie było do przesady upalne. Nie znoszę upałów, mimo że urodziłam się w lecie. W upalne dni czuję się jak grillowana cukinia. Ale mam tak dopiero od kilku ostatnich lat.
Zostało nam jeszcze kilkanaście dni kalendarzowego lata, ale w lesie czuć już zbliżającą się jesień. Korzystajmy więc z ostatnich jego tchnień, ile się tylko da, i ładujmy swoje witalne akumulatory, aby wystarczyło w nich energii aż do wiosny. Gdzie? Oczywiście na łonie natury.
Z pewnością każdy z nas ma swoje ulubione miejsce, w którym lubi przebywać. I tak: jedni lubią przebywać w parku, inni w lesie, jeszcze inni nad rzeką, nad jeziorem, nad morzem, w górach, czy też na polu lub w ogrodzie.
Moim ulubionym miejscem jest las, ale też i góry. Mam to szczęście, że w takim miejscu właśnie mieszkam, więc często mam okazję swoje akumulatory podładowywać.
Lato odejdzie całkowicie i nieodwracalnie 22 września. A odejdzie wraz z ptakami, które mu zawsze towarzyszą. Pozostaną po nim tylko wspomnienia zapisane w pamięci i na fotografiach.
Każdy z nas ma swoje własne wspomnienia lata. Ja też mam. Bardzo dużo. I tych zapisanych w pamięci, i tych utrwalonych na zdjęciach.
W szarobure dni jesieni wspominać będę lato, wakacji dni, i moje wspomnienia wcale nie przeminą... jak kolorowe sny. Nie pozwolę na to, a zdjęcia leśnych owoców i z mojego ogrodu mi w tym pomogą.
To pierwsze zdjęcie lubię szczególnie. Czemu? Sama nie wiem. Może dlatego, że pobudza moją wyobraźnię i widzę na nim coś więcej niż widać.
Aż strach się wręcz bać,
co PiS może dać
w trzeciej kadencji*...
Oto jedna z intencji:
Ten oto panek
oświaty "krużganek"
chce nieść pod kościoły...
Tak robią warchoły.
Z krzyżem wykrzykuje,
krzyżem wymachuje,
krzyż w końcu całuje,
swą "wiarę" lansuje.
A chwilę potem
pluje z polotem
jadem nienawiści,
jak zwykli faszyści.
* Quo vadis prezesino Kaczyński?... Nietrudno się już domyślić.
Uczucie miłości nie jest zarezerwowane tylko dla ludzi. Nie tylko my jesteśmy zdolni do zakochania. W świecie zwierząt jest wiele dowodów na to, że miłość i romantyzm nie są im obce.
Miłość wprawdzie ma wiele znaczeń, ale jedno, co jest pewne, związania z nią jest cała gama różnych przeżyć pozytywnie zabarwionych. Tak u ludzi, jak i u zwierząt.
Zwierzęta podobnie jak ludzie zakochują się w przedstawicielach swojego gatunku (choć, o dziwo!, bywa, że i w innym). Robią to najczęściej w celach prokreacyjnych, ale też dla sprawiania sobie przyjemności i budowania więzi w gromadzie.
A oto tkliwa miłość mięczaków:
Mówi się też, że kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje*. A daje, daje. Wiem, co mówię, bo daje bajeczne widoki o brzasku i duuuużo zdrowia. Tym razem dawał mi na wędrówce z Aramisem. Tylko z Aramisem, bo jego "młodsza siostra" Daya z połową rodzinki wybyła wohnmobilem na kolejny urlop do Francji.
Ta moja córka to straszny obieżyświat. Parę dni temu wróciła z Brazylii z najstarszą córką i znów ją poniosło w świat. Dodam, że w międzyczasie zaliczyła też zawody Nordick Walking na dystansie 60 kilometrów... i od dwóch dni śle mi już zdjęcia z Francji.
Uwielbiam te jej zdjęcia. Promieniują egzotyką. Podziwiam je wszystkie. Jednak mnie samą już w tak zwany daleki świat nie ciągnie. Mam tak już prawie od dekady. Chociaż w jej wieku też mnie tak gnało po świecie.
Obecnie wystarcza mi mój mały świat, który mam na wyciągnięcie ręki. Na nim czuję się najlepiej i ciągle się nim zachwycam. Ciągle też odkrywam w nim coś nowego, coś niezwykłego (choć jest niemiecki).
Na dzisiejszej wczesnoporannej wędrówce pogoda zmieniała się jak w kalejdoskopie, ale to nic, bo widoki, jakie w czasie jej trwania miałam okazję zobaczyć i tak bardzo mi się podobały. A jeszcze do tego nazrywałam sobie trochę owoców dzikiej róży na dżem.
Myślę, że Aramisowi wędrówka też się podobała, bo ciągle biegał z zadowoloną miną to tu, to tam i węszył. No dobra, może jego obserwacje dotyczyły bardziej przyziemnych widoków, ale najważniejsze, że był zadowolony.
Parę godzin temu wróciłam z wędrówki i teraz na ekranie komputera oglądam swoje zdjęcia. Te, które na niej zrobiłam. Moje zdjęcia, choć może nie są idealne, to jednak mają dla mnie dużą wartość. Wszystkie pachną świeżym powietrzem i jakąś taką niewypowiedzianą radością życia.
* "Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje" — "Nie dospać trzeba, kto chce dostać chleba". — Myślę, że synonim do tego przysłowia jest bardziej realny i zrozumiały.