Kącik dla Czytających: Kraśnik Płomieńczyk mści się na swoim zabójcy

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kraśnik Płomieńczyk mści się na swoim zabójcy. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 24 czerwca 2025

Kraśnik płomieńczyk mści się na swoim zabójcy...

wtorek, 5 września 2023

Kraśnik Płomieńczyk mści się na swoim zabójcy

Kraśnik Płomieńczyk to kolejny motyl z rodziny kraśnikowatych. Wcześniej pisałam już o jego kuzynie Kraśniku Sześcioplamku. Jest do niego bardzo podobny, tylko jego skrzydła różnią się nieco deseniem. Natomiast czułki mają identyczne, tak samo czarne z maczugowatymi wierzchołkami. Takie same też wymiary — 27-35 mm.

Najczęściej spotkać go można na polach, łąkach i leśnych polanach. Wyposażony jest także w zabójczy cyjanowodór. Sam nigdy nie atakuje. Trucizny tej "używa" jedynie jako zemsta na swoim zabójcy.

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.