Kącik dla Czytających: Przesłanie Matki Natury

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Przesłanie Matki Natury. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 1 września 2025

Przesłanie Matki Natury...

* Tekst mało wyraźny? Powiększ obraz, klikając w niego.

środa, 20 kwietnia 2022

Przesłanie Matki Natury

Matka Natura uczy miłości od zawsze. Wrażliwy człowiek jej naukę dostrzega i bierze sobie do serca.

Przyszło nam żyć w trudnych czasach, pełnych zła, głupoty i nienawiści. Tylko zwierzęta, jeśli im głupi człowiek nie przeszkodzi, żyją swoim normalnym życiem. A w nim jest wiele dobra i wiernej miłości. Wspaniałym tego przykładem są łabędzie.

Już parę lat temu pisałam o pewnej parze łabędzi znad jeziora Garda (link poniżej) i ich niezwykłej miłości wystawionej na ogromną próbę w jakże dramatycznych okolicznościach.

Tym razem pokażę cudowne zdjęcie innej pary. Zrobiła je moja Wnuczka w czasie świątecznego pobytu nad jeziorem Como.

W obliczu tragicznej wojny, w której jeden zły człowiek krzywdzi tak wielu ludzi, każdy prawdziwy obrazek, który jest przejawem miłości — podnosi na duchu.

* Łabędzia miłość znad Jeziora Garda (Lamore del cigno sul Lago di Garda)

Z cyklu: „Przemyślenia z życia wzięte”

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.