Kącik dla Czytających: Jesień też piękna

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jesień też piękna. Pokaż wszystkie posty

piątek, 10 listopada 2023

Nie bójmy się jesieni

Gdy jesień nadchodzi,

Gdy zieleń zanika,

Nie traćmy humoru...

Zbyteczna panika.

Bo jesień jest piękna,

Tak jak każda pora...

Tylko ci biadolą,

Których dusza chora.

środa, 27 października 2021

Jesień też swój urok ma

Kiedy czas jesieni przychodzi,

Kiedy liście z drzew spadają,

W naszych sercach smutek się rodzi,

Wszak ptaki już też nie śpiewają.

Jednak ten, kto kocha przyrodę,

Czym prędzej smucić się przestaje,

Wszak jesień jest też urodziwa...

Barwną szatą szyku zadaje.

środa, 6 października 2021

Jesień też piękna

Gdy jesień nadchodzi,

Gdy zieleń zanika,

Nie traćmy humoru...

Zbyteczna panika.

Bo jesień jest piękna,

Tak jak każda pora...

Tylko ci biadolą,

Których dusza chora.

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.