Kosmos fascynuje mnie od dzieciństwa. Uwielbiam poranne spotkania z gwiazdami, ale ostatnio na niebie wydarzyło się coś, co ponownie rozbudziło moją ciekawość. Nie wiem, co zobaczyłam, wiem jednak, że Wszechświat wciąż ma przed nami wiele tajemnic. A jeśli pewnego dnia odkryjemy, że nie jesteśmy sami, co wtedy?
Dziś obchodzony jest ostatni dzień Światowego Tygodnia Kosmosu (World Space Week). To międzynarodowe wydarzenie zostało ustanowione przez ONZ w 1999 roku, a po raz pierwszy obchodzono je w 2000 roku pod hasłem „Rozpoczęcie kosmicznego milenium”. Jego celem jest promowanie nauki, technologii oraz eksploracji przestrzeni kosmicznej. Od tamtej pory Światowy Tydzień Kosmosu obchodzony jest co roku, od 4 do 10 października.
A kosmos zaczyna się zazwyczaj na wysokości 100 kilometrów nad powierzchnią Ziemi. Zazwyczaj, ponieważ niektórzy naukowcy, na podstawie analizy danych satelitarnych, sugerują, że granica przestrzeni kosmicznej może znajdować się nieco niżej, w okolicach 80–90 kilometrów.
Wszechświat wciąż skrywa przed nami niezliczone tajemnice, a rozwój technologii pozwala nam zaglądać coraz dalej w jego bezkres. Być może stoimy u progu odkryć, które zmienią nasze wyobrażenie o miejscu człowieka w kosmosie. Czy jesteśmy gotowi zmierzyć się z prawdą, która może wywrócić nasz światopogląd do góry nogami?
Mnie osobiście kosmos bardzo interesuje. Już od dzieciństwa uwielbiam buszować wzrokiem po niebie i zawsze znajduję na nim coś ciekawego dla siebie. Wędruję spojrzeniem pośród gwiazd, jakby niebo było otwartą księgą, w której każdej nocy można odkryć coś nowego.
Mam łóżko celowo ustawione w taki sposób, żeby tuż po przebudzeniu widzieć niebo. A że budzę się wcześnie, bo już o czwartej rano, to kiedy jest bezchmurnie, mam okazję podziwiać mrugające do mnie gwiazdy. Albo sam Księżyc. Bo kiedy ten nasz jedyny naturalny satelita króluje na niebie, gwiazd prawie nie widać. Księżyc swoim ostrym blaskiem je przyćmiewa.
Parę dni temu również zobaczyłam coś niezwykłego na gwiaździstym niebie.
Po przebudzeniu odchyliłam głowę do tyłu i ujrzałam obok Syriusza ogromną kulę, świecącą ostrym światłem. Kula lekko się poruszała, raz zbliżając się do Syriusza, a raz nieco się od niego oddalając.
Przez chwilę patrzyłam na nią, nie dowierzając własnym oczom. Wyskoczyłam z łóżka, aby sięgnąć po okulary i upewnić się, że wzrok mnie nie zawodzi. Nie, nie zawodził! Otworzyłam na oścież okno i obserwowałam to niezwykłe zjawisko.
Po chwili pognałam po aparat fotograficzny. Musiałam zrobić zdjęcie! Ustawiłam odpowiednio zoom, skierowałam obiektyw w niebo i... Kula nagle, w ułamku sekundy, zniknęła, jakby ktoś ją zgasił.
Nie będę ukrywać, że byłam bardzo zawiedziona, bo to już drugi raz przydarzyła mi się podobna sytuacja. Tyle że za pierwszym razem widziałam UFO nad lasem. Widziało je również dwóch biegaczy. Zrobiłam mu nawet kilka zdjęć telefonem komórkowym i oglądałam je jeszcze w samochodzie.
A kiedy dotarłam do domu i chciałam pochwalić się nimi dzieciom, zdjęć już nie było. W jakiś tajemniczy sposób zniknęły z telefonu.
Może właśnie dlatego tak często spoglądam w niebo. Nie tylko z ciekawości. Jest w nim coś, co nie pozwala mi uwierzyć, że wszystko, co istnieje, ogranicza się do tego, co znamy i potrafimy wyjaśnić. Wszechświat wciąż skrywa przed nami więcej tajemnic, niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić.
Ilekroć patrzę w jego bezkres, zastanawiam się, jak wiele jeszcze przed nami. Jak wiele odkryć czeka na ludzkość i czy jesteśmy przygotowani na to, co może przynieść przyszłość.
Myślę jednak, że jedno powoli staje się pewne: nadchodzi czas na zmiany. Świat i ludzkość w takim stanie, w jakim znajdują się obecnie, nie mogą już długo trwać.
Zmiany przyjdą z dwóch stron: zarówno za sprawą samej ludzkości, jak i Wszechświata.
Kto zdaje sobie z tego sprawę, być może nie przeżyje wielkiego szoku — w odróżnieniu od tych, którzy wolą mieć klapki na oczach, założone przez religie, i w ogóle nie dopuszczają do siebie myśli, że rzeczywistość może okazać się zupełnie inna, niż dotąd wierzyli.
Moim zdaniem lepiej wiedzieć, niż nie wiedzieć, co nas czeka.
Za kilka lat teleskopy nowej generacji być może przyniosą nam odkrycia, które zmienią nasze wyobrażenie o miejscu człowieka we Wszechświecie. A kto wie, może kiedyś uda nam się potwierdzić istnienie życia poza Ziemią?
I co wtedy?
No co? Głupie pytanie...
Będzie szok!