Kącik dla Czytających: Uczmy się żyć bez agresji i nienawiści

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Uczmy się żyć bez agresji i nienawiści. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 5 maja 2024

Uczmy się żyć bez agresji i nienawiści...

wtorek, 29 grudnia 2020

Uczmy się żyć bez agresji i nienawiści

Jak? Metoda dowolna. Ważne, by dzięki niej pozbyć się złych emocji i przeżyć coś przyjemnego. Coś, co da nam odprężenie, oderwanie od codzienności i sprawi, że endorfiny, hormony szczęścia — w żyłach miło buzować nam będą. Obniżając tym samym poziom kortyzolu, zwanego hormonem stresu i agresji.

Najlepszą metodą na zwiększenie endorfin w organizmie jest bezsprzecznie wysiłek fizyczny. Jakikolwiek ruch, który jest intensywny i trwa co najmniej pół godziny.

Dla dobra swojego i innych — warto zatem zadać sobie choć trochę trudu i popracować nad sobą w ruchu. Efekt murowany. Stres, agresja, złe samopoczucie miną jak ręką odjął.

HORMONY SZCZĘŚCIA KONTRA HORMONY STRESU I AGRESJI

No OK., dodam jeszcze, że poziom endorfin w pewnym stopniu skutecznie podnoszą również: zakochanie, seks, śmiech, czy też zjedzenie kawałka czekolady. ;)

Z cyklu: „Przemyślenia z życia wzięte”

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.