Kącik dla Czytających: Jesienny trakt złotym kobiercem się wyściela

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jesienny trakt złotym kobiercem się wyściela. Pokaż wszystkie posty

sobota, 11 października 2025

Jesienny trakt złotym kobiercem się wyściela...

* Tekst mało wyraźny? Powiększ obraz, klikając w niego.

niedziela, 9 października 2022

Jesienny trakt złotym kobiercem się wyściela

Pięknie jest na jesiennym trakcie. Nieco nostalgicznie, ale naprawdę pięknie. Wprawdzie coraz chłodniej robi się na dworze, ale mimo to warto wybyć z domu i ruszyć w plener. Czy to autem; czy rowerem; czy z kijkami Nordic Walking; czy z psem, czy z rodziną; czy ze znajomymi; czy nawet samemu, aby naocznie podziwiać zmiany zachodzące w przyrodzie... i je utrwalać. Czy to na kliszy, czy w pamięci. Są tego warte, bo są niezwykłe, a przede wszystkim bardzo szybko przemijające.

Z dnia na dzień jesień przybiera coraz bardziej intensywne kolory, przechodząc z tonacji żywej zieleni do słonecznych, złotych, pomarańczowych, czerwonych barw. To wyjątkowo widowiskowe zjawisko przyrody nabierające niesamowitej ekspresji.

Tylko podziwiać. Zapomnijmy o problemach dnia codziennego i chłońmy je każdym zmysłem... gdziekolwiek na łonie jesiennej natury się znajdziemy. Poprawa samopoczucia gwarantowana.

Z cyklu: "Co w przyrodzie piszczy"

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.