Pogarda zamiast dialogu, polityczna agresja zamiast odpowiedzialności, radykalizm zamiast rozsądku. Polska znalazła się na niebezpiecznym kursie, a konsekwencje wieloletniego antagonizowania społeczeństwa mogą okazać się znacznie poważniejsze, niż wielu z nas przypuszcza. Tym bardziej że na politycznym horyzoncie rośnie w siłę skrajna prawica. Czy wybory w 2027 roku staną się momentem, w którym przekroczymy kolejną niebezpieczną granicę?
Od lat żyjemy w przestrzeni publicznej skażonej konfliktem. Pogarda, agresja i nieustanne dzielenie obywateli na „lepszych” i „gorszych” stały się elementem codziennej debaty. Nie jest to proces spontaniczny, lecz rezultat długotrwałej polityki opartej na antagonizowaniu społeczeństwa.
Jarosław Kaczyński – jedna z najbardziej wpływowych postaci polskiej polityki ostatnich dekad – odegrał w tym procesie kluczową rolę. Język, który wprowadził do debaty publicznej, znacząco obniżył jej standardy. Retoryka oparta na strachu, podejrzliwości i poczuciu moralnej wyższości stała się narzędziem politycznej mobilizacji, a nie sposobem budowania wspólnoty.
Szczególnie widoczny jest rozdźwięk między deklarowanym przywiązaniem do wartości chrześcijańskich a praktyką polityczną. Religijna symbolika bywa wykorzystywana jako element politycznej narracji, podczas gdy jej etyczne przesłanie – odpowiedzialność, empatia i umiar – pozostaje na dalszym planie. Trudno nie dostrzec tej sprzeczności.
Istotnym elementem tej strategii są wydarzenia o charakterze rytualnym, takie jak miesięcznice smoleńskie. Zamiast sprzyjać refleksji i pojednaniu, często stają się one narzędziem utrwalania emocji i pogłębiania podziałów. Polityka pamięci zostaje podporządkowana bieżącej walce politycznej, a społeczne emocje są konsekwentnie podsycane.
W tej sytuacji nie wystarczą już apele o dialog. Potrzebne jest otrzeźwienie i zrozumienie, że państwo nie może funkcjonować w warunkach permanentnego konfliktu, że wspólnota nie powstaje na gruncie podejrzeń i wzajemnych oskarżeń. Dalsze przyzwolenie na taką formę uprawiania polityki prowadzi bowiem jedynie do erozji zaufania społecznego i instytucjonalnego.
Coraz większy niepokój budzi również postawa obecnego lokatora Pałacu Namiestnikowskiego, którego prezydentura często odbierana jest jako bierna wobec procesów niszczących debatę publiczną. Co więcej, sam prezydent namiętnie dolewa oliwy do ognia. Kolejnym tego przykładem były jego „gościnne” występy w Trybunale Konstytucyjnym. Zachowywał się tam jak prawdziwy kibol, jednocześnie domagając się dla siebie szacunku i torowania mu drogi, wykrzykując do sędziów: „Prezydent idzie!”. Ręce opadają!
Równolegle obserwujemy wzrost poparcia dla ugrupowań skrajnych, zwłaszcza środowisk skupionych wokół Grzegorza Brauna i jego ugrupowania – Konfederacji Korony Polskiej. To zjawisko, które jeszcze niedawno wydawało się należeć do politycznego marginesu, dziś staje się coraz poważniejszym wyzwaniem.
Warto więc zadać kilka zasadniczych pytań: dokąd zmierza polska debata publiczna? Kto realnie korzysta na utrzymywaniu trwałego konfliktu? I czy jako społeczeństwo jesteśmy gotowi ponieść koszty dalszego brnięcia tą drogą?
A co stanie się z Polską, jeśli skrajna, niebezpieczna prawica wygra wybory parlamentarne w 2027 roku? Jakie będą tego konsekwencje dla demokracji, praworządności i przyszłości naszego kraju?... Aż strach pomyśleć!