Kocham naturę — powracam do niej o każdej porze roku, jak do starej, dobrej opowieści. Las nigdy nie jest taki sam. Za każdym razem odsłania przede mną coś nowego — ciche piękno, obok którego nie sposób przejść obojętnie.
Tym razem powitały mnie mgły — lekkie, miękkie, jakby ktoś otulił drzewa delikatnym woalem. Snują się między pniami, zacierają kontury, zamieniają zwykły krajobraz w coś niemal baśniowego.
W tej mlecznej ciszy oddycha się inaczej — głębiej, spokojniej. Nawet szybki krok nie męczy, jakby ziemia na chwilę zapomniała o ciążeniu.
A jednak mgła potrafi też zadrżeć tajemnicą. Czasem coś przemknie, coś zaszeleści — i serce przyspiesza, krok zamienia się w bieg.
Lecz uciekając, dotleniam się jeszcze bardziej, śmiejąc się cicho i łapiąc oddech pełen wilgoci i życia.
A mgła tylko patrzy... A może też się śmieje — ze mnie.
