Kącik dla Czytających: życie nasze

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie nasze. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 marca 2023

Życie nasze

Ile nam czasu jeszcze zostało,

Nikt z nas wiedzieć nie może.

Co nam życie nasze dało,

Wie każdy — i to o każdej porze.

A każdy od życia dostał co innego

I za to powinien wdzięcznym być...

Bo to, co dostał, to coś osobistego,

By na swą miarę móc godnie żyć.

niedziela, 15 lipca 2018

Droga życia

Droga życia

Ile czasu nam jeszcze zostało,

Nikt z nas wiedzieć nie może.

Co nam życie nasze dało,

Wie każdy — i to o każdej porze.

A każdy od życia dostał co innego

I za to powinien wdzięcznym być...

Bo to, co dostał, to coś bardzo osobistego,

By na swą miarę móc godnie żyć.

***

Moje wiersze wydało Wydawnictwo "Unser Forum Verlag"

w książce "Słowo wypuszczone na wolność - Wierszobranie"

oraz w książce "Zbiór literatury polskiej pisanej w Niemczech - Antologia".

Halszka zaprasza

Kocham wolność. Nie w patetycznym, wzniosłym sensie, ale w codziennym, prostym wymiarze: lubię żyć po swojemu. Od zawsze byłam nonkonformistką. Nie poddaję się społecznej presji — ani w sprawach dużych, ani w tych najmniejszych. Żyję zgodnie z własnym systemem wartości, który budowałam latami, na bazie własnych przemyśleń, doświadczeń i... uporu. Nie przepadam za zasadami narzuconymi z zewnątrz. Nie mam nic przeciwko regułom, o ile są moje. Jasne, przestrzegam tych, które chronią innych — nikomu nie chcę robić krzywdy. Ale jeśli jakaś norma istnieje tylko po to, by się podporządkować, to cóż... nie jestem zainteresowana. Co ciekawe, od dziecka jestem też osobą bardzo zdyscyplinowaną. Brzmi jak paradoks? Zdyscyplinowana nonkonformistka? A jednak. To możliwe. I właśnie to mnie najlepiej opisuje. Nie przejmuję się tym, co ludzie o mnie myślą. Wybieram autentyczność. Piszę tak, jak czuję. Żyję tak, jak chcę. I nie oglądam się na to, jak robią to inni. Nie rozpamiętuję przeszłości. Złe chwile? Owszem, bywały. Ale nie pozwalam im wracać jak duchy. Wolę wyciągnąć wnioski, zamknąć temat i iść dalej. Z lekkością, z nadzieją. Może właśnie dlatego nauczyłam się być szczęśliwa. Nie perfekcyjnie. Ale naprawdę. Czasem myślę o sobie, że jestem jak przebiśnieg. Może niepozorna, może nieco przekorna. Ale uparcie przedzieram się przez lód codzienności ze swoim poczuciem dobra i wrażliwością. Tak jak te delikatne kwiatuszki, które mimo zimna i śniegu, zawsze znajdują sposób, by zakwitnąć. Czy się to komuś podoba, czy nie.